Temat : Scharakteryzować fazy (etapy) 

procesu kształtowania systemu logistycznego 

i etapy jego wdrożenia.

Przygotowała:

Karolina Cymer

Etapy systemu zarządzania w 

sytuacjach kryzysowych:

• zapobieganie

• przygotowywan

ie

• reagowanie

• odbudowa

Fazy procesu kształtowania systemu logistycznego i etapy jego 

wdrożenia:

ZAPOBIEGANIE

 

To 

działania przyjmujące za cel 

główne działania uprzedzające 

eliminujące lub redukujące 

możliwości zaistnienia sytuacji 

kryzysowej.

Zaliczamy do nich:

– Analizę zagrożeń i ocenę wrażliwości
– Wspieranie badań stosowanych i 

transferu technologii

– Uświadamianie społeczeństwa i 

powszechna edukacja w zakresie 
przeciwdziałania zagrożeniom

– Stworzenie systemu zachęt i restrykcji 

finansowych oraz właściwe 
wykorzystanie zasobów

– Zapewnienie przywództwa i koordynacji

Zapobieganie odnosi się 

do działań, które 

eliminują lub redukują 

prawdopodobieństwo 

wystąpienia 

katastrofy/kryzysu, albo 

ograniczają jej skutki !

Jedno z posiedzeń w Centrum Zarządzania Kryzysowego w 

Poznaniu

Przygotowanie:

• kluczowym elementem przygotowań jest opracowanie 

planów reagowania kryzysowego, które to plany 
opisują kto, co i kiedy będzie robił, za pomocą jakich 
sił i środków i na jakiej podstawie prawnej - przed, w 
czasie i natychmiast po zdarzeniu kryzysowym.

• Przygotowanie to także zapewnienie zasobów 

specjalistycznych sił i środków reagowania, takich jak: 
stanowisko kierowania, system łączności kryzysowej, 
system alarmowania oraz personel reagowania 
kryzysowego, a także ewidencja zasobów sił i 
środków przydatnych do reagowania kryzysowego.

Zważywszy na różnorodność źródeł 

potencjalnych kryzysów oraz ich 

charakteru kluczowym momentem w 

zarządzaniu kryzysowym jest 

wczesne rozpoznanie zaistnienia 

sytuacji kryzysowej. 

Następnie należy postawić diagnozę, 

polegającą na znalezieniu odpowiedzi 

na podstawowe pytania:

* na czym polega sytuacja kryzysowa?
* kiedy kryzys się rozpoczął?
* z jakich przyczyn powstała sytuacja 

kryzysowa

* kogo kryzys dotyka?
* czy sytuacja kryzysowa nie jest następstwem 

innej sytuacji kryzysowej?

* czy nie wywoła następnej sytuacji 

kryzysowej? (efekt domina, "lawina" 
zdarzeń).

Dopiero gdy, znane są 

potencjalne źródła kryzysów, 

można przystąpić do 

opracowywania planów 

reagowania kryzysowego, które 

wyznaczają zadania dla 

odpowiednich osób, służb i 

instytucji, określających za 

pomocą jakich sił i środków, i w 

oparciu o jakie akty prawne 

można podjąć odpowiednie 

działania, przed w czasie i po 

sytuacji kryzysowej !

Reagowanie

• następuje po wystąpieniu realnego 

zagrożenia lub zdarzenia. Jego celem 
jest uruchomienie działań 
prewencyjnych zapobiegających lub 
minimalizujących możliwość 
zniszczeń, a po ich wystąpieniu, 
podjęcie akcji ratowniczej celem 
dostarczenia pomocy 
poszkodowanym i ograniczenia 
wtórnych szkód i strat.

Faza reagowania 

wymaga:

– Przestrzegania dyscypliny obiegu informacji
– Gromadzenia informacji i dokumentowania 

działań

– Unikania działań nieprzemyślanych
– Profesjonalnej informacji (rzecznika)
– Prognozowania rozwoju wydarzeń
– Przewidywania skutków podejmowanych decyzji
– Uwzględniania implikacji prawnych decyzji
– Zagwarantowania funkcjonowania instytucji 

publicznych

Odbudowa

jest końcową fazą cyklu zarządzania kryzysowego. 

Odbudowę kontynuuje się, aż wszystkie systemy 

wrócą do stanu poprzedniego albo lepszego niż 

poprzedni. Odbudowę dzieli się na krótkoterminową i 

długoterminową. Krótkoterminowa polega na 

przywróceniu systemów niezbędnych do życia do 

minimalnych standardów operacyjnych. Odbudowa 

długoterminowa może trwać wiele lat, aż do 

kompletnej odbudowy całego obszaru dotkniętego 

katastrofą. Jednocześnie odbudowa ta powinna być 

realizowana w nowy sposób, tak aby rejon dotknięty 

katastrofą był po odbudowie mniej wrażliwy na kolejną 

katastrofę.

Fazy te nakładają się wzajemnie i tworzą cykl 

zamknięty. Plan reagowania kryzysowego 

jest planem „żywym” – tzn. odzwierciedla 

stan prawny obowiązujący na wszystkich 

poziomach zarządzania w kraju w chwili 

jego opracowania, i wymaga stałego 

uzupełniania i uszczegółowiania, w 

zależności od potrzeb wynikających ze 

zmian legislacyjnych oraz doświadczeń 

praktycznych. Zwykle plan taki ma budowę 

modułową, w bardzo dużym stopniu 

sformalizowaną, o wyraźnej hierarchii.

Jego moduły stanowią:

•  plan główny – określa cel działania i obszar funkcyjny 

sytemu reagowania kryzysowego,

•  aneksy główne – związane bezpośrednio z planem 

głównym, stanowią jego rozwinięcie,

• aneksy funkcyjne – przydzielają i określają zadania w 

poszczególnych grupach,

• plany operacyjne – harmonogramy realizacji procedur 

i instrukcji,

• procedury – zawierają opis postępowania po 

wystąpieniu zdarzenia,

• instrukcje – stanowią szczegółowy opis wykonania 

określonej czynności.

• Logistyczne aspekty zarządzania 

kryzysowego (wg E. Nowaka)

PRZYGOTOWA
Ć

REAGOWAĆ

USUWAĆ

Zasady zarządzania 

kryzysowego:

• Zasada prymatu układu terytorialnego – uznaje za podstawową konstrukcje 

tego modelu układ terytorialny państwa i sprowadza do funkcji pomocniczej 
układ branżowy.

• Jednoosobowe kierownictwo – decyzje podejmuje się jednoosobowo i się 

odpowiada za nie.

• Zasada odpowiedzialności organów władzy publicznej – przyjmują 

kompetencje i odpowiedzialność w zakresie podejmowania decyzji w sytuacji 
kryzysowych

• Zasada zespolenia – przyznanie organom władz administracyjnych ogólnej 

kompetencji gwarantujących wywiązanie się z nałożonych na nie 
odpowiedzialności.

• Zasada kategoryzacji zagrożeń – polega na podziale zagrożeń na grupy wg 

rodzaju i rozmiaru oraz przyporządkowaniu im określonych rozwiązań 
prawnych, organizacyjnych i finansowych

• Zasada powszechności – zarządzanie kryzysowe organizują organy władzy 

publicznej we współdziałaniu z istniejącymi specjalistycznymi instytucjami i 
organizacjami oraz ogółem społeczeństwa

 Plan reagowania kryzysowego, jako 

dokument publiczny, podaje 

podstawy prawne, ustala cele i 

określa przyjęte założenia. Plany 

reagowania kryzysowego 

opracowuje się na wszystkich 

szczeblach zarządzania, bowiem 

zarządzanie kryzysowe jest 

niezbywalnym obowiązkiem władz 

wszystkich szczebli.

Struktura zarządzania 

kryzysowego w administracji 

publicznej Rzeczypospolitej 

Polskiej

• Poziom 1

– Prezes Rady Ministrów
– Minister Spraw Wewnętrznych
– Minister administracji i cyfryzacji
– Rządowy Zespół Zarządzania Kryzysowego
– Rządowe Centrum Bezpieczeństwa
– Zespoły Zarządzania Kryzysowego Ministerstw i Centralnych 

Organów Administracji Rządowej

– Centra Zarządzania Kryzysowego Ministerstw i Centralnych 

Organów Administracji Rządowej

• Poziom 2

– Wojewoda
– Wojewódzki Zespół Zarządzania Kryzysowego
– Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego

• Poziom 3

– Starosta Powiatowy
– Powiatowy Zespół Zarządzania 

Kryzysowego

– Powiatowe Centrum Zarządzania 

Kryzysowego

• Poziom 4

– Wójt (Burmistrz, Prezydent miasta)
– Gminny Zespół Zarządzania 

Kryzysowego

– Gminne Centrum Zarządzania 

Kryzysowego