Metoda Brunkow
Metoda Brunkow
O metodzie:
Metodę tę opracowała Roswitha Brunkow w
połowie lat 80 XX w. Opiera się ona na
wykorzystaniu synergii mięśniowych –
wstępujących i zstępujących. Polega to na
uaktywnieniu taśm mięśniowych w miejscu
bezpośredniego sąsiedztwa przyczepu
końcowego jednego mięśnia lub grupy
mięśniowej spełniającej podobną funkcję z
przyczepem następnych mięśni oraz bliskim
położeniem ośrodków sterujących ruchami
sąsiednich odcinków ciała, zlokowalizowanych w
OUN.
Synergie mięśniowe:
Synergie dzielimy na:
Wstępujące
– zdaniem autorki rozpoczynają się na
grzbietowej stronie palców stóp, poprzez przednie
części podudzi i ud, krzyżują się ze sobą na wysokości
pępka, przechodzą przez przednio-boczne części klp,
przednio-przyśrodkowe strony przeciwnych kkg a
kończą się na wewnętrznych stronach ręki.
Zstępujące
– występują po stronie grzbietowej ciała,
rozpoczynając się na prostownikach palców ręki,
przebiegając grzbietowymi częściami kkg i górnej
części tułowia, krzyżują się na wysokości przejścia
krzyżowo-lędźwiowego i przechodząc na przeciwne
kkd przez udo i podudzie do strony podeszwowej stóp.
Synergie mięśniowe:
Synergie wstępujące Synergie
zstępujące
Diagnostyka:
W badaniu najważniejsza jest ocena siły mięśniowej,
zakresu ruchomości a także zdolność do przyjmowania
ściśle określonej pozycji wyjściowej
. Polega to na
ocenieniu, czy pacjent może ustawić kkg górne w
zgięciu i odwiedzeniu, w pozycji pośredniej między
rotacją zewn. a wewn. w stawach ramiennych (oś długa
k. ramiennej znajduje się w przedłużeniu grzebienia
łopatki). Stawy łokciowe powinny być w lekkim zgięciu.
Stawy dystalne ustawione w wyproście (st. śródręczno-
paliczkowe i promieniowo-nadgarstkowe) z
jednoczesnym lekkim zgięciem w st. między
paliczkowych bliższych i dalszych. Wygląda to tak jakby
w dłoniowej części była umieszczona piłeczka tenisowa.
Diagnostyka:
Ustawienie kończyn dolnych wygląda
podobnie. St. Biodrowe ustawione są w
lekkim zgięciu i odwiedzeniu, w pozycji
pośredniej między rotacjami. Stawy
kolanowe w lekkim zgięciu, skokowo-
goleniowe w pełnym wyproście a stawy
palców stóp w zgięciu.
Jeśli pacjent nie jest w stanie przyjąć
opisanych powyżej pozycji kończyn górnych
i dolnych, terapeuta ustawia je biernie.
Diagnostyka:
Wskazania wg. autorki:
Niedowłady i porażenia OUN, dziecięce
porażenie mózgowe, kręcz szyi,
choroba Parkinsona, bóle dolnego
odcinka kręgosłupa, skoliozy.
Jedynym przeciwwskazaniem jest
niewydolność krążeniowo-oddechowa.
Terapia:
Terapia przebiega w pewnych etapach:
Ustawienie pozycji wyjściowej
– gdy terapeuta chce uzyskać
napięcie jednostronne, po stronie gdzie nie należy wzmacniać
mięśni (np. strona wklęsła w przypadku skolioz). Stawy
pośrednie ustawia się w pełnym zgięciu – dla zablokowania
przepływu synergii.
Rozpoczęcie ćwiczenia
– następuje od części obwodowych
(stopa, ręka) do bliższych (zgięcie odcinka szyjnego, napięcie
mm. tułowia)
Maksymalne oporowanie
– izometryczna faza ćwiczenia,
bardzo ważna. Dla zwiększenia oporu pacjent może
przeciwstawiać sobie kończyny poruszając stawami bliższymi,
Powrót do pw
– rozluźnienie części bliższych, potem
obwodowych,
Odpoczynek
– rozluźnienie ciała
wu synergii.
Terapia:
Pojedyncze ćwiczenie:
Trwa kilkanaście sekund (z sześcio- lub
siemiosekundową fazą maksymalnego
oporowania),
Początkowo czas ćwiczeń to 5 minut
dziennie,
W późniejszym okresie czas zajęć w
ciągu dnia nie przekracza 20 minut,
Przerwy między powtórzeniami są
przeznaczone na ćw. oddechowe,
Terapia:
Gdy pojedyncze grupy mięśni są osłabione, Brunkow
zaleca stosowanie specjalnych ćwiczeń bodźcowania
ekstero- i proprioreceptywnego:
Krótkie, lekkie, szybkie rozcieranie na małej powierzchni
opuszkami palców,
Długie, lekkie, wolne rozcieranie na małej powierzchni
płasko ułożoną dłonią,
Długie lekkie, wolne głaskanie dużej powierzchni płasko
ułożoną dłonią,
Krótkie, mocne rozcieranie w kierunku dośrodkowym
pojedynczych pasm mięśniowych opuszkami palców i
kłębem kciuka,
Ucisk z jednoczesnym potrząsaniem w okolicy
przyczepów mm i więzadeł, za pomocą dwóch palców.
