plik

Zakon Krzyżacki pojawił się na ziemiach polskich w 1226r.
Został

sprowadzony

przez

księcia

Konrada

Mazowieckiego, który nadał mu w lenno ziemię chełmińską .
Konrad

nie

wiedział

nic

  o  wielkich  planach  Hermanna  von  Salzy    zakreślającym
Krzyżakom  szerokie  perspektywy,  których  głównym  celem
było  stworzenie  na  uzyskanych  i  podbitych  w  przyszłości
ziemiach  niezależnego  państwa  zakonnego.  W  mniemaniu
nieświadomego

wydarzeń

w Siedmiogrodzie księcia Mazowieckiego nadane i zdobyte
terytoria podlegać miały jego władzy. Konrad nie zdawał
sobie

także

sprawy

  z  tego,  że  nawracanie  pogan  było  dla  Krzyżaków  sprawą
podrzędną
i - jak się później okazało - zaniedbywaną. Świadczył o tym
najlepiej  ich  stosunek  do  podbitych  Prusów,  wśród  których
jeszcze  w  XVI  w.,  mimo  ponad  dwustu  lat  należenia  do
państwa zakonnego, utrzymywało się pogaństwo. Jednak gdy
biskup  Chrystian  sprawujący  kontrolę,  nad  prawdziwością
dokumentu o nadaniu zakonowi w lenno ziemi chełmińskiej ,
został  porwany  przez  Prusów  krzyżacy  sfałszowali  umowę  i
zamiast  lenna  przywłaszczyli  sobie  ziemię  chełmińską.
Zadaniem  zakonu  była  chrystianizacja  Prus.  Prusowie  byli
ludem  bałtyckim,  spokrewnionym  z  Litwinami  i  Łotyszami.
Zamieszkiwali  ziemię  późniejszych  Pras  Książęcych  i
Warmii .

Dopiero w 1231 r. rozpoczęli Krzyżacy stawiać pierwsze kroki zbrojne,
skierowane  przeciw  Prusom.  Zajęli  wówczas  trzy  grody  należące  do
nawróconego wcześniej szlachcica Pipina, który powrócił następnie do
pogaństwa.  Wydarto  mu  wnętrzności  i  przybito  koniec  jelita  do  pnia
dębu.  Torturowany  musiał  biegać  wokół  drzewa  aż  do  wyzionięcia
ducha.  Tym  potwornym  czynem  i  zagrabieniem  dóbr  ofiary  rozpoczął
Zakon  Krzyżacki  zbożne  dzieło  chrystianizacji  Prus  albo  raczej
realizowanie  podboju  ziem  pogańskich,  a  następnie  również  i
chrześcijańskich,  głownie  polskich.  Towarzyszyły  tym  podbojom
niesłychane  zbrodnie  i  gwałty,  uprawiane  przez  cały  czas  istnienia
Zakonu. Zakon okazał się bezwzględny, mordował i zajmował coraz to
nowe  obszary  aby  w  roku  1283  zakończyć  podbój  Prus.  W  1233  r.
uderzyli  Krzyżacy  na  Pomezanię  i  zajęli  ją  dzięki  pomocy  wojskowej
książąt  polskich,  w  tym  Świętopełka  pomorskiego.  Pokojowa  misja
biskupa  Chrystiana  straciła  rację  bytu,  a  on  sam  dostał  się,  ku
zadowoleniu  Krzyżaków,  do  niewoli  jednego  z  plemion  pruskich.  Jego
stolicę - sławny w dziejach Pomorza nadwiślańskiego Zantyr - pozyskał
niebawem  Zakon  i  uczynił  go  ośrodkiem  komturii  czyli  okręgu
administracyjno-wojskowego,  siedzibą  konwentu,  składającego  się  z
12  rycerzy  i  6  księży.  W  następnych  wiekach  powstało  silne  i  wrogo
nastawione do Polaków i swych sąsiadów państwo. W roku 1237 Zakon
Krzyżacki wchłonął Zakon Kawalerów Mieczowych.

W  1280  lub  w  1281  r.  konwent  zantyrski  przeniesiono  do  będącego  w
budowie  zamku  malborskiego.  Po  zagrabieniu  w  latach  1308  -  1309  przez
Krzyżaków  Pomorza  Gdańskiego  zamek  ten  znalazł  się  pośrodku  państwa
zakonnego, w korzystnym pod względem gospodarczym , komunikacyjnym i
militarnym punkcie. W związku z tym stolicę Zakonu przeniesiono z Wenecji
do  Malborka.  Na  czele  państwa  krzyżackiego  stał  wielki  mistrz,  podległy
kapitule  generalnej.  Rozbudowana  do  ogromnych  rozmiarów  warownia
malborska zasłynęła z walorów militarnych, a także z niebywałego bogactwa
oraz  ze  wspaniałych  biesiad  w  towarzystwie  białogłów  doprowadzanych  z
miejscowego  zamtuza,  utrzymywanego  przez  stołeczny  konwent.  Skarbiec
Zakonu  pęczniał  od  złota  ściąganego  z  podbitych  ziem,  zdobywanego
podczas  łupieskich  wypraw  wojennych  lub  osiąganego  z  gospodarki
folwarcznej  i  handlu  zamorskiego.  W  ogromnym  karwanie  czyli  zbrojowni
oraz rozległych  piwnicach  zgromadzone były olbrzymie  zapasy  wyposażenia
wojennego,  na  Przedzamczu  pracowały  stale  warsztaty  zbrojeniowe,  a  w
sąsiedztwie  zamku  na  specjalnie  wyznaczonych  placach  odbywały  się
codziennie w wyznaczonych godzinach ćwiczenia wojskowe załogi.
Już w XIII w. pojawili się nad Nogatem koloniści niemieccy, m. in. ze Śląska i
założyli  obok  zamku  osadę  nazwaną  "Marienburg",  obdarzoną  przez
Krzyżaków  w  1276  lub  może  w  1286  r.  prawem  miejskim  chełmińskim.
Największe nasilenie osadnictwa przypada na wiek XIV i wtedy też nastąpiła
lokacja  większości  istniejących  na  Żuławach  Malborskich  wsi,  najczęściej
tam, gdzie istniały od dawna słowiańskie osady. Ich mieszkańcy pozostawali
na ogół na swoim miejscu, ale władza sołecka i zakładane z czasem karczmy
dostawały się w ręce przybyszów niemieckich.

W  przywilejach  lokacyjnych  wymieniane  są  nazwiska  polskie,
a  także  podawana  narodowość  mieszkańców;  np.  w  akcie  z
1321 r. występuje Hannos - Pole czyli Hanusz - Polak. Nazwy
osad  uległy  wprawdzie  germanizacji,  lecz  w  wielu  pozostał
rdzeń  polskiego  miana.  Obok  wsi  powstało  na  omawianych
obszarze

szereg

majątków

ziemskich

rządzonych

bezpośrednio przez urzędników krzyżackich.
Krzyżacy zajęli Pomorze Gdańskie i urządzili rzeź gdańszczan
(1308r.).  Zapoczątkowało  to  długotrwały  konflikt  między
polską
a  zakonem  krzyżackim.  Poprzedzeniem  tego  faktu  miała  być
pomoc  krzyżaków  w  wypędzenia  Brandenburczyków  z
Gdańska, o którą zwrócił się Łokietek. Myślał, że w ten sposób
uratuje

Pomorze

od zagłady ze strony Brandenburczyków. Krzyżacy szybko
umocnili swoje pozycje nad Bałtykiem – zdobyli Tczew , a
następnie

gród

w Świeciu , co oddało w ich ręce całe Pomorze Gdańskie. Król
Władysław  chciał  odzyskać  ziemie  utracone  na  rzecz
krzyżaków.  Zawarł  sojusz  z  Wielkim  Księstwem  Litewskim,
przypieczętowaniem  tęga  był  ślub  jego  syna  Kazimierza  z
Aldoną  córką  Giedymina  w  roku  1325.  Natomiast  krzyżaków
wsparł  władca  Czech  Jan  Luksemburski,  roszczący  pretensje
do  polskiej  korony.  Mimo  ,  że  stroną  zaczepną  byli  Polacy  ,
wkrótce musieli przejść do obrony.

Łokietek poprowadził taką wojnę z krzyżakami wyniku, której
Polska utraciła ziemię dobrzyńską i Kujawy. Podczas jednej, z
wypraw  zakonu,  w  roku  1331  wojsko  polskie  odniosło
zwycięstwo w bitwie pod Płowcami, Wydarzenie to przerwało
mit  o  ,,niepokonanych''  Krzyżakach.  Po  śmierci  Władysława
Łokietka  (  1333),  królem  Polski  został  Kazimierz  Wielki,  Za
jego

panowania

uregulowano

sprawę

pretensji

Luksemburskich  i  Śląska.  Jan  Luksemburczyk  zrzekł
się prawa do korony polskiej. Kazimierz mimo wielkich starań
nie  odzyskał  Śląska.  Rozpatrzono  również  spór  polsko-
krzyżacki.  Ziemia  dobrzyńska  i  Kujawy  zostały  przyznane
Polsce, jednak ziemia
Chełmińska  i  Pomorze  Gdańskie,  miały  stać  się  wieczystą
darowizną.  Jednak  wyrok  ten  nie  zadawalał  ,  rzecz  jasna  ,
polskich aspiracji...Ostatecznie to porozumienie nie weszło w
życie.  Król  Kazimierz  Wielki  zawarł  ,  więc  osobny  układ  z
Karolem  Robertem,  który  był  jednym  z  rozjemców  w  sporze
polsko-krzyżackim  jego  postanowieniem  było,  że  jeżeli  król
polski nie doczeka się męskiego potomka, to władzę na tronie
polskim  obejmie  dynastia  Andegawenów.  Węgry  natomiast
zobowiązały  się  do  udzielenia  pomocy  Polsce  przeciw
Krzyżakom

oraz

poparcia

jej

ekspansji

na księstwo włodzimiersko-halickie.

Papież  Benedykt  XII  bullą  z  4  maja  1338  roku  rozpoczął
kolejny  proces  z  krzyżakami.  Sędziami  byli  Francuzi  i
nuncjusze  apostolscy  w  Polsce.  Zdążyli  oni  przez  osiem
miesięcy  przesłuchali  126  świadków,  Wyrok  wydany  w
Warszawie,  nakazywał  zwrot  Pomorza  ,  ziemi  chełmińskiej,
michałowskiej i Kujaw . Jednak papież odmówił zatwierdzenia
postanowienia.  Dopiero  w  roku  1343  w  Kaliszu  doszło  do
obustronnego  porozumienia.  Polska  na  mocy  podpisanego
traktatu  pokojowego  odzyskała  Kujawy  i  ziemię  dobrzyńską,
lecz zakon zatrzymał Pomorze Gdańskie i ziemię chełmińską ,
jako ,,darowiznę’’. Co miało podkreślać , że król Polski nadał
Krzyżakom  ziemie  z  niejako  własnej  ,  nieprzymuszonej  woli.
W  przyszłości  mogło  to  stanowić  podstawę  do  roszczeń  dla
królewskich  następców.  Mimo  ,  że  król  polski  zachowa
tytuł  ,,pana  i  dziedzica  Pomorza’’,  na  rewizję  kaliskich
postanowień  trzeba  było  czekać  jeszcze  ponad  sto  lat  .
Dopiero  wielka  wojna  z  Polska  w  latach  1410  –  1411
zakończyła  okres  świetności  Zakonu  Najświętszej  Maryji
Panny

Domu

Niemieckiego

Jerozolimie

czyli

niezapomnianych Krzyżaków.

1226 r. -

Książę Konrad I Mazowiecki sprowadził do Polski Zakon Krzyżacki,

1231 r. -

Pierwsze kroki zbrojne Krzyżaków skierowane przeciwko Prusom ,

1233 r. –

Krzyżacy uderzają na Pomezanię (dzięki pomocy wojsk polskich),

1237 r. –

„wchłonięcie” przez Zakon Krzyżacki Zakon Kawalerów Miechowych,

1280 lub 1281 r. –

przeniesienie konwentu zantyrskiego do zamku

malborskiego (zamek w budowie),

1283 r. –

zakończenie podboju Prus ,

1308 r. -

Zakon podstępnie zajmuje Pomorze Gdańskie,

1308 r. –

rzeź Gdańska,

1320 r. -

Polska odwołuje się do papieża, ale sąd w Inowrocławiu nie uznaje

polskich roszczeń,

1325 r. –

ślub Kazimierza (syn Władysława I Łokietka) z Aldoną (córką

Giedymina),

1329 – 1333 r. –

Wojna między Krzyżakami a ich czeskimi sojusznikami,

1331 r. -

bitwa pod Płowcami,

1333 r. –

śmierć Władysława I Łokietka, królem polski został Kazimierz III

Wielki,

1334 r. –

Kongres wyszehradzki,

1226 r. -

Książę Konrad I Mazowiecki sprowadził do Polski Zakon Krzyżacki,

1231 r. -

Pierwsze kroki zbrojne Krzyżaków skierowane przeciwko Prusom ,

1233 r. –

Krzyżacy uderzają na Pomezanię (dzięki pomocy wojsk polskich),

1237 r. –

„wchłonięcie” przez Zakon Krzyżacki Zakon Kawalerów Miechowych,

1280 lub 1281 r. –

przeniesienie konwentu zantyrskiego do zamku

malborskiego (zamek w budowie),

1283 r. –

zakończenie podboju Prus ,

1308 r. -

Zakon podstępnie zajmuje Pomorze Gdańskie,

1308 r. –

rzeź Gdańska,

1320 r. -

Polska odwołuje się do papieża, ale sąd w Inowrocławiu nie uznaje

polskich roszczeń,

1325 r. –

ślub Kazimierza (syn Władysława I Łokietka) z Aldoną (córką

Giedymina),

1329 – 1333 r. –

Wojna między Krzyżakami a ich czeskimi sojusznikami,

1331 r. -

bitwa pod Płowcami,

1333 r. –

śmierć Władysława I Łokietka, królem polski został Kazimierz III

Wielki,

1334 r. –

Kongres wyszehradzki,

KALENDARIUM:

1338 r. –

bulla papieża Benedykta XII,

1339 r. –

Kolejny sąd papieski w Warszawie,

1343 r. -

Pokój wieczysty w Kaliszu (odzyskujemy Kujawy i ziemię

dobrzyńską, pozostałe ziemie zostają w rękach Krzyżaków jako
"jałmużna" od króla Polski),

1410 – 1411r. -

wybuch I wielkiej wojny z Zakonem,

1410 r. -

Zwycięska bitwa pod Grunwaldem,

1411 r. -

Pokój toruński (zakończono I wojnę z Zakonem Litwa

odzyskała
Żmudź, a Mazowsze dostało ziemię zawkrzeńską),

1454 - 1466 r. -

II wielka wojna z Zakonem( trzynastoletnia),

1466 r. -

II pokój toruński (na mocy którego państwo krzyżackie stało

się
lennem Polski, zaś każdy nowy mistrz miał obowiązek składać
władcom Polski hołd lenny) ,

1519 – 1521 r. –

wojna z Zakonem Krzyżackim ,

1525 r. -

hołd pruski i sekularyzacja,

1525 r. -

likwidacja Zakonu Krzyżackiego (traktat krakowski),

1338 r. –

bulla papieża Benedykta XII,

1339 r. –

Kolejny sąd papieski w Warszawie,

1343 r. -

Pokój wieczysty w Kaliszu (odzyskujemy Kujawy i ziemię

dobrzyńską, pozostałe ziemie zostają w rękach Krzyżaków jako
"jałmużna" od króla Polski),

1410 – 1411r. -

wybuch I wielkiej wojny z Zakonem,

1410 r. -

Zwycięska bitwa pod Grunwaldem,

1411 r. -

Pokój toruński (zakończono I wojnę z Zakonem Litwa

odzyskała
Żmudź, a Mazowsze dostało ziemię zawkrzeńską),

1454 - 1466 r. -

II wielka wojna z Zakonem( trzynastoletnia),

1466 r. -

II pokój toruński (na mocy którego państwo krzyżackie stało

się
lennem Polski, zaś każdy nowy mistrz miał obowiązek składać
władcom Polski hołd lenny) ,

1519 – 1521 r. –

wojna z Zakonem Krzyżackim ,

1525 r. -

hołd pruski i sekularyzacja,

1525 r. -

likwidacja Zakonu Krzyżackiego (traktat krakowski),

KALENDARIUM:

KONRAD

MAZOWIECKI

Urodzony  ok.  1187  r.,  zmarł  31
sierpnia  1247  r.,  młodszy  syn
Kazimierza Sprawiedliwego i Heleny.
Po  śmierci  Mieszka  Starego  w  1202
r.  objął  rządy  nad  Kujawami  i
Mazowszem.  Wspólnie  ze  swym
bratem,

Leszkiem

Białym,

podejmował wyprawy zbrojne na Ruś
i przeciw Prusom. Konrad był żonaty
z Agafią, księżniczką nowogrodzko-
siewierską. Z małżeństwa tego
pochodziło

dziesięcioro

znanych

dzieci: Bolesław I, Kazimierz I,
Siemowit I, Eudoksja, Ludmiła,
Ziemomysł,

Salomea,

Judyta,

Dubrawka, Mieszko.

KAZIMIERZ III WIELKI

Urodzony  30  IV  1310  r.  w Kowalu,
zmarł  5  XI  1370  r.  w Krakowie,  król
polski  od  1333  r.,  ostatni  z Piastów;
syn Władysława Łokietka i  Jadwigi, córki
księcia

wielkopolskiego

Bolesława Pobożnego. Od młodości
przygotowywany

objęcia

tronu,

w ostatnich latach panowania ojca bierze
aktywny  udział  w rządzeniu  krajem.
Kazimierz  był  żonaty  cztery  razy:  z
Aldoną Anną  Giedyminówną  ożenił  się
w  1325  roku  (2  córki:  Elżbieta  i
Kunegunda),  z  Adelajdą  Heską  ożenił
się  w  1341  roku  (małżeństwo  nie  miało
potomstwa,  w  1354  roku  Kazimierz
rozpoczął  starania  w  Rzymie  o  jego
unieważnienie),  z  Krystyną  Rokiczaną
w

1356

roku

zawarł

małżeństwo

morganatyczne

(król,

będący

w  prawnym  małżeństwie  z  Adelajdą
Heską,  popełnił  bigamię),  z  Jadwigą
Żagańską  wziął  ślub  w  1365  roku  (trzy
córki: Anna, Kunegunda i Jadwiga).

Aldona Anna Giedyminówna

księżniczka litewska i królowa Polski z

dynastii Giedyminowiczów, córka wielkiego księcia Litwy Giedymina i
prawdopodobnie Jewny. Była żoną króla Polski Kazimierza Wielkiego. Po
przybyciu do Polski przyjęła chrzest oraz imię Anna. Ok. 16 października 1325
w Krakowie miał miejsce ślub Aldony Anny z Kazimierzem. Księżniczka
urodziła Kazimierzowi dwoje dzieci: Elżbietę i Kunegundę. Aldona Anna
Giedyminówna urodziła się 1311–1313 r., zmarła najprawdopodobniej 25
maja1339 i została pochowana w katedrze wawelskiej w Krakowie.

Hermann von Salza, herbu Lilium -

urodzony ok. 1179 r., zmarł

najprawdopodobniej 20 marca 1239 r. w Salerno – wielki mistrz zakonu
krzyżackiego w latach 1210-1239, faktyczny twórca potęgi zakonu.

Christian z Oliwy –

urodzony w 1180 r., zmarł 4 grudnia 1245 r., misjonarz,

cysters, biskup Prus, założyciel zakonu rycerskiego braci dobrzyńskich,
pierwszy pasterz Grudziądza i ziemi chełmińskiej.

Giedymin, także Gedyminur. -

urodzony ok. 1275 r., zm. w grudniu 1341 r.

pod Wieloną, wielki książę litewski w latach 1316–1341, założyciel dynastii
Giedyminowiczów, dziad Jagiełły. Giedymin miał ośmiu synów i sześć córek.

LEKSYKON:

Jan I Luksemburski -

Jan Ślepy (czes. Jan Lucemburský, niem. Johann von

Luxemburg) urodzony 10 sierpnia 1296 r., zmarł 26 sierpnia 1346 r. pod Crécy –
syn cesarza rzymsko-niemieckiego Henryka VII, od 1309 hrabia Luksemburga,
od 1310 król Czech, w latach 1310-1335 tytularny król Polski. W 1310 r. Jan
Luksemburski ożenił się z Elżbietą, córką króla Czech Wacława II (z tego
małżeństwa miał 4 córki i 3 synów). W 1334 r. Jan Luksemburski ożenił się z
Beatrycze, córką Ludwika de Burbon ( z tego małżeństwa miał córkę i syna). Jan
I Luksemburski miał także syna z nieślubnego związku.

Karol Robert -

urodzony 1288 r., zmarł 16 lipca 1342 r., pierwszy z

Andegawenów na tronie węgierskim (od 1308), koronowany w 1310 roku. Syn
Karola Martela, tytularnego króla Węgier w latach 1290-1295 i Klemencji
Habsburg. 6 lipca 1320 poślubił Elżbietę, córkę Władysława I Łokietka, króla
polskiego. Para miała 5 synów. Przed poślubieniem Elżbiety, Karol doczekał się
syna ze związku pozamałżeńskiego.

Benedykt XII -

właściwie Jacques Fournier, urodzony ok. 1280 r. w Saverdun,

prowincji Tuluza, zmarł we Francji - 25 kwietnia 1342 r. w Awinionie - Francuz,
papież od 20 grudnia 1334 r. Drugi papież "niewoli awiniońskiej". Przez swoich
wysłanników rozstrzygnął na korzyść Korony Królestwa Polskiego spór z
zakonem krzyżackim w procesie warszawskim w 1339 r.

LEKSYKON:

Zakon Krzyżacki

(

Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu

Niemieckiego w Jerozolimie

) -

to jeden z największych zakonów

rycerskich, które powstał w 1190 r. w Palestynie. Słynna siedziba Krzyżaków
to zamek w Malborku (Malbork). Malbork stał się miejscem Krzyżaków w
efekcie ich sprowadzenia przez Konrada I Mazowieckiego w latach1228-
1230. W ciągu następnych 50 lat podbili ziemie Prusów i utworzyli tam
własne państwo. W latach 1308-1309 zajęli Pomorze Gdańskie, co stało się
przyczyną konfliktów z Polską. W Polsce przyjęto ich pod nazwą „Krzyżacy”.

Litwini -

lud bałtyjski zamieszkujący nad dolnym Niemnem. W XIII w. pod

presją ekspansji krzyżackiej Litwini stworzyli własne państwo, które do
największej potęgi doszło w XVI w. pod rządami Giedymina. Od XIII w.
Litwini często najeżdżali ziemie polskie, oprócz krótkiego epizodu z połowy
XIII w. władcy litewscy pozostali poganami aż do unii z Polską w 1385r.

Prusowie –

lud bałtyjski podzielony na wiele plemion, zamieszkujący w

średniowieczu ziemie między dolną Wisłą a Niemnem. Mimo prób
chrystianizacji Prusowie pozostali przy pogaństwie. W XII i XIII w. często
najeżdżali ziemie polskie i pomorskie. W XIII w. ziemie pruskie podbili
Krzyżacy, odtąd Prusowie ulegli stopniowej germanizacji – ich język zanikł
ostatecznie w XVII w.

LEKSYKON:

Brandenburgia –

marchia saska ze stolicą w Brandenburgu, założona w

poł. XII w. na terenach odebranych Słowianom połabskim. W efekcie
ekspancji na wschód margrabowie brandenburscy rozciągnęli swoje
panowanie poza Odrę, gdzie założyli Nową Marchię następnie próbowali
zająć Pomorze Gdańskie i część Wielkopolski. Od II poł. XIII w.
Brandenburczycy toczyli częste wojny graniczne z Piastami

Kongres wyszehradzki –

odbyty w Wyszehradzie (na Węgrzech) w

1335 r., zjazd monarchowców: węgierskiego, czeskiego i polskiego.
Podczas obrad uzgodniono wykupienie przez Kazimierza III Wielkiego (za
20 tys. Kop groszy) czeskich pretensji do tronu polskiego.

Pokój kaliski –

zawarty w lipcu 1343 r., pomiędzy Polską a

Krzyżakami, na mocy której Kazimierz III Wielki zrzekł się Pomorza
Gdańskiego oraz ziem polskich zajętych wcześniej przez zakon, Krzyżacy
natomiast zwrócili Polsce Kujawy i ziemię dobrzyńską, opanowane
podczas wojny z Władysławem I Łokietkiem

LEKSYKON:

Bitwa pod Płowcami –

stoczona 27 września 1331r. Pod Płowcami na

Kujawach, nierozstrzygnięta bitwa między wojskami polskimi
dowodzonymi przez Władysława I Łokietka a oddziałami krzyżackimi
powracającymi z Prus po łupieskim rajdzie na Kujawy i Wielkopolskę. W
pierwszej fazie walki Polacy rozbili kolumnę krzyżacką konwojującą łupy,
w drugiej – wycofali się wobec nadejścia głównych sił przeciwnika.

Rzeź Gdańska –

nazwa nadana w tradycji historycznej wydarzeniom,

które rozegrały się w Gdańsku 13 listopada 1308r., gdy po zajęciu
miasta Krzyżacy wymordowali gdańszczan przeciwnych ich rządom
(głównie mieszczan niemieckich, zwolenników Brandenburgii). Liczba
zabitych, wahająca się od kilku do kilkuset, stanowi przedmiot dyskusji
historyków.

LEKSYKON:

Document Outline