„
„
Ciało ludzkie jest jest złożonym
biomechanizmem utworzonym z pięciu
łańcuchów kinematycznych (stawowych),a
każdy z tych łańcuchów składa się z wielu
połączonych stawami segmentów.
Dla każdego segmentu muszą być
zrównoważone siły grawitacji. Gdy każdy
segment spoczywa na podobnym elemencie
niżej od siebie niżej ,stawy stanowią dla nich
powierzchnie podparcia.
Ciało ludzkie jest jest złożonym
biomechanizmem utworzonym z pięciu
łańcuchów kinematycznych (stawowych),a
każdy z tych łańcuchów składa się z wielu
połączonych stawami segmentów.
Dla każdego segmentu muszą być
zrównoważone siły grawitacji. Gdy każdy
segment spoczywa na podobnym elemencie
niżej od siebie niżej ,stawy stanowią dla nich
powierzchnie podparcia.
Czy można zapewnić
automatyczną równowagę dla
wszystkich stawów?
Czy można zapewnić
automatyczną równowagę dla
wszystkich stawów?
Stan równowagi wymaga neutralizacji zarówno
prostolinijnych,jak rotacyjnych składowych sił
grawitacji, a to wymaga ,aby:
1. Linia grawitacji przebiegała przez wszystkie
odpowiednie środki ciężkości indywidualnych
segmentów ciała ,
2. Wszystkie środki ruchu w stawach znalazły się na
lini grawitacji ,
3. Linia ciężkości całej struktury padała na
powierzchnię czy pole podparcia.
Tylko wówczas bowiem zostaną spełnione warunki i
struktura pozostanie w równowadze biernej ,
grawitacyjnej , a obciążenia grawitacyjne zostaną
zneutralizowane.
Stan równowagi wymaga neutralizacji zarówno
prostolinijnych,jak rotacyjnych składowych sił
grawitacji, a to wymaga ,aby:
1. Linia grawitacji przebiegała przez wszystkie
odpowiednie środki ciężkości indywidualnych
segmentów ciała ,
2. Wszystkie środki ruchu w stawach znalazły się na
lini grawitacji ,
3. Linia ciężkości całej struktury padała na
powierzchnię czy pole podparcia.
Tylko wówczas bowiem zostaną spełnione warunki i
struktura pozostanie w równowadze biernej ,
grawitacyjnej , a obciążenia grawitacyjne zostaną
zneutralizowane.
Przykładem takiej równowagi może być
zręczność żonglera, który balansuje wieloma
przedmiotami naraz, umieszczonymi jeden
pod drugim nad bardzo małą powierzchnią
podparcia.
…..
Patrząc jednak na konstrukcję ciała ludzkiego
wskazuje,że nie jest możliwe zachowanie jego
biernej równowagi.Bowiem ani środki ciężkości
różnych części ciała,ani środki ruchów w
stawach między nimi nie mogą być
sprowadzone do przebiegu z wspólną linią
ciężkości ciała (linią grawitacji).Większość
środków ruchu stawów pozostaje faktyczniew
dużej odległości od lini ciężkości.
Przykładem takiej równowagi może być
zręczność żonglera, który balansuje wieloma
przedmiotami naraz, umieszczonymi jeden
pod drugim nad bardzo małą powierzchnią
podparcia.
…..
Patrząc jednak na konstrukcję ciała ludzkiego
wskazuje,że nie jest możliwe zachowanie jego
biernej równowagi.Bowiem ani środki ciężkości
różnych części ciała,ani środki ruchów w
stawach między nimi nie mogą być
sprowadzone do przebiegu z wspólną linią
ciężkości ciała (linią grawitacji).Większość
środków ruchu stawów pozostaje faktyczniew
dużej odległości od lini ciężkości.
Meyer i Harless podjęli się lokalizacji
ciężkości różnych części ciała wzgędem
jego płaszczyzny strzałkowej i czołowej.
Pózniej Braune i Fischer określili nie
tylko poszczególnych środków ciężkości
części ciała ludzkiego, ale również
środków ruchu łączących je stawów w
relacji do głównych płaszczyzn ciała,
które zawierają linie i środek ciężkości.
Meyer i Harless podjęli się lokalizacji
ciężkości różnych części ciała wzgędem
jego płaszczyzny strzałkowej i czołowej.
Pózniej Braune i Fischer określili nie
tylko poszczególnych środków ciężkości
części ciała ludzkiego, ale również
środków ruchu łączących je stawów w
relacji do głównych płaszczyzn ciała,
które zawierają linie i środek ciężkości.
Dzięki badaniom Meyera i Harlessa
możliwe stało się obliczenie momentów
rotacyjnych rozwijanych przez
grawitację.
Mając wyliczony opór masy na rotację,
czyli jej bezwładność (I) , można
określić przyspieszenie , które taki
moment rotacyjny masie ciała ,czy jego
części, nadaje grawitacja.
R
a
I
I
Dzięki badaniom Meyera i Harlessa
możliwe stało się obliczenie momentów
rotacyjnych rozwijanych przez
grawitację.
Mając wyliczony opór masy na rotację,
czyli jej bezwładność (I) , można
określić przyspieszenie , które taki
moment rotacyjny masie ciała ,czy jego
części, nadaje grawitacja.
R
a
I
I
Przedstawione rozważania można ująć w nieco
inny sposób tzn. w kategorii stabilności ciała
ludzkiego.
Jeżeli umieścimy serię prostokątnych deseczek
jedną nad drugą to stabilność będzie zależała
od tego czy:
1. Linia grawitacji każdej z deseczek będzie
padała w obrębie pola kontaktu przyległych
deseczek
2. Rozmiary dolnych deseczek tworzą
dostateczną podstawę podparcia
3. Siła wiązań odpowiednich deseczek jest
odpowiednia.
*Aby mieć stabilną kolumnę lub ciało
złożone z segmentów środki ciężkości
każdego segmentu muszą leżeć możliwie
najbliżej linii pionowej i w obrębie szerokiej
podstawy podparcia*
Przedstawione rozważania można ująć w nieco
inny sposób tzn. w kategorii stabilności ciała
ludzkiego.
Jeżeli umieścimy serię prostokątnych deseczek
jedną nad drugą to stabilność będzie zależała
od tego czy:
1. Linia grawitacji każdej z deseczek będzie
padała w obrębie pola kontaktu przyległych
deseczek
2. Rozmiary dolnych deseczek tworzą
dostateczną podstawę podparcia
3. Siła wiązań odpowiednich deseczek jest
odpowiednia.
*Aby mieć stabilną kolumnę lub ciało
złożone z segmentów środki ciężkości
każdego segmentu muszą leżeć możliwie
najbliżej linii pionowej i w obrębie szerokiej
podstawy podparcia*
Oceniając takimi kryteriami ciało
ludzkie , można je potraktować jako
strukturę wysoce niestabilną.
Pamiętająć także o nieregulrności
kształtów ciała i biorąc pod uwagę
nierówność rozmiarów kości ludzkich,
możemy siebie samych oceniać jako
ekspertów ekwilibrystykijeżeli stanie
prosto trwa dłużej niż 2 sek. i gdy nie
zostaną zneutralizowane obciążenia
grawitacyjne.
Oceniając takimi kryteriami ciało
ludzkie , można je potraktować jako
strukturę wysoce niestabilną.
Pamiętająć także o nieregulrności
kształtów ciała i biorąc pod uwagę
nierówność rozmiarów kości ludzkich,
możemy siebie samych oceniać jako
ekspertów ekwilibrystykijeżeli stanie
prosto trwa dłużej niż 2 sek. i gdy nie
zostaną zneutralizowane obciążenia
grawitacyjne.
Szkielet ludzki można opisać jako pojedynczą
kolumnę deseczek(kręgów),u której szczytu
przytwierdzone są obręcze barkowe , a do
nich przytwierdzone kości kończyn górnych.Te
superstruktury transmitują swój ciężar na
tylną część pochylonego basenu miednicy
,która kołysze się na dwóch palcach kończyn
dolnych. Cała struktuta spoczywa i kołysze
się na dwóch segmentarnych
jednostkach(stopach),których dł. stanowi 1/6
całkowitej wys. ciała, a szerokość ok.1/18
całkowitej wysokości ciała.
Szkielet ludzki można opisać jako pojedynczą
kolumnę deseczek(kręgów),u której szczytu
przytwierdzone są obręcze barkowe , a do
nich przytwierdzone kości kończyn górnych.Te
superstruktury transmitują swój ciężar na
tylną część pochylonego basenu miednicy
,która kołysze się na dwóch palcach kończyn
dolnych. Cała struktuta spoczywa i kołysze
się na dwóch segmentarnych
jednostkach(stopach),których dł. stanowi 1/6
całkowitej wys. ciała, a szerokość ok.1/18
całkowitej wysokości ciała.
Zestawione ze sobą bocznie podeszwy ,
podczas stania tworzą podstawę o wymiarach
w przybliżeniu 20razy 30 cm, która stanowi
podparcie kolumny często 180cm wysokości.
Jej maksymalny wymiar przednio-tylny
wynosi około 35cm,a maksymalny wymiar
boczny (od barku do barku)-około 60cm.
Jest to zatem problem równowagi i stabilności
,który człowiek w swej filogenezie rozwiązał
skutecznie
Zestawione ze sobą bocznie podeszwy ,
podczas stania tworzą podstawę o wymiarach
w przybliżeniu 20razy 30 cm, która stanowi
podparcie kolumny często 180cm wysokości.
Jej maksymalny wymiar przednio-tylny
wynosi około 35cm,a maksymalny wymiar
boczny (od barku do barku)-około 60cm.
Jest to zatem problem równowagi i stabilności
,który człowiek w swej filogenezie rozwiązał
skutecznie