background image

Politechnika Krakowska

Wydział Inżynierii Lądowej

Instytut Materiałów i Konstrukcji 

Budowlanych

Wykonał:

Jan Rączkowski

Rok studiów V, spec. KBI

Seminarium dyplomowe, 

Kraków 2011

ZASADY KSZTAŁTOWANIA STROPÓW 

SPRĘŻONYCH – STRUNOBETONOWYCH I 

KABLOBETONOWYCH

ZASADY KSZTAŁTOWANIA STROPÓW 

SPRĘŻONYCH – STRUNOBETONOWYCH I 

KABLOBETONOWYCH

background image

STRUNOBETONOWE 

PŁYTY 

STROPOWE 

KANAŁOWE HC

Płyty HC są to strunobetonowe, kanałowe płyty stropowe o stałej wysokości 

i  szerokości,  produkowane  metodą  wibroprasowania  w  formie  ślizgowej  na 

długim torze. Nominalna szerokość płyt wynosi 1200 mm. Krawędzie płyt są 

profilowane w celu zapewnienia odpowiedniego przenoszenia sił ścinających 

pomiędzy  przyległymi  płytami.  Płyty  są  produkowane  w  pięciu 

wysokościach: 200, 265, 320, 400 i 500 mm.

Płyty mogą mieć następujące maksymalne rozpiętości:

– HC-200 do 10,0 m

– HC-265 do 13,0 m

– HC-320 do 16,0 m

– HC-400 do 18,0 m

– HC-500 do 21,0 m

Rozpiętość płyt może być dowolna w po danych wyżej zakresach.

background image

Płyty  HC  należy  stosować  przede  wszystkim  w  budynkach  szkieletowych  o 

konstrukcji  żelbetowej  lub  stalowej,  gdzie  zachowany  jest  podstawowy  schemat 

statyczny płyty jako belki swobodnie podpartej.

Płyty  HC  można  stosować  także  w  układach  ściennych  jako  wolnopodparte  lub 

częściowo  zamocowane,  pod  warunkiem  zapewnienia  braku  zarysowania  górnej 

strefy przekroju przypodporowego pod wpływem momentu ujemnego.

background image

Płyty HC - 
200

Płyty HC - 
265

background image

Płyty HC - 
320

Płyty HC - 
400

background image

Płyty HC - 
500

Strunobetonowe  płyty  HC  wykonywane  są  z  betonu  klasy  C40/50  lub  C50/60.  Do 

sprężania używa się splotów siedmiodrutowych (Y1860S7- 12,5).

background image

W  płytach  HC-200  struny  są  układane  w  jednym  rzędzie,  nominalna  odległość 

osiowa od spodu płyty jest stała i wynosi 35 mm. W pozostałych typach płyt struny 

są  układane  w  jednym  lub  dwóch  rzędach,  nominalna  odległość  osiowa  dolnego 

rzędu  strun  od  spodu  płyty  może  wynosić  35,  45  lub  55  mm  w  zależności  od 

wymagań odporności ogniowej i warunków środowiska.

Przyjęte  w  płytach  HC  grubości  otulenia  cięgien  sprężających  określają 

dopuszczalny  zakres  ich  stosowania  ze  względu  na  trwałość  stropów  i  odporność 

ogniową. Mogą one być stosowane w środowisku odpowiadającym klasie ekspozycji 

X0,  XC1-XC4  wg  PN-EN  206-1:2003  i  PN-EN  1992-1-1:2005.  W  wyższych  klasach 

środowiska stosowanie płyt HC jest dopuszczalne

pod  warunkiem  spełnienia  wymagań,  jakie  stawiane  są  konstrukcjom 

strunobetonowym przez normę.

background image

Stropy z płyt HC pracują jako jednolita struktura płytowa efektywnie dystrybuująca 

obciążenia  liniowe  i  punktowe. Dystrybucja obciążeń w  strefie  otworów  oznacza,  że 

wszystkie obciążenia są przekazywane poprzez sąsiadujące płyty szerokości 1,2 m na 

kolejne elementy płytowe stropu. Aby obciążenie liniowe mogło zostać rozłożone na 

kilka  płyt,  nośność spoin  oraz  półek pomiędzy  żebrami musi  być wystarczająca.  Dla 

spoin  wykonanych  z  betonu  C25/30  i  płyt  z  betonu  C40/50  nośność  spoin  i  półek 

przedstawiono w tabeli poniżej.

background image

a) Obciążenie stropu w strefie środkowej                      b) Obciążenie stropu na 

krawędzi

Na  rysunkach  poniżej  przedstawiono  współczynniki  rozkładu  obciążeń  na  sąsiednie 

płyty od obciążenia liniowego.

background image

Dopuszczalne obciążenia liniowe.

Rozkład  obciążeń  punktowych  na  sąsiednie 

płyty.

background image

Montaż  sprężonych  płyt  kanałowych  powinien  odbywać  się  zgodnie  z  opracowanym 

wcześniej projektem technologii montażu. W trakcie rozładunku i montażu sprężone 

płyty  kanałowe  nie  mogą  być  narażone  na  działanie  żadnych  sił  i  wywołanych  tymi 

siłami  naprężeń,  na  które  nie  były  projektowane.  Niedopuszczalne  jest  podnoszenie 

płyt HC na linach podczepianych ukośnie w stosunku do powierzchni płyt.

background image

W  celu  uzyskania  równomiernego  oparcia  płyty  na  podporze  zaleca  się  montaż  z 

zastosowaniem  liniowych  podkładek  neoprenowych,  umożliwiających  wypełnienie 

zaprawą  przestrzeni  pomiędzy  spodem  płyty  a  podporą.  Przestrzeń  tę,  o  wysokości 

około  1  cm  wypełnia  się  zaprawą  cementową  klasy  określonej  w  projekcie 

wykonawczym, nie mniej jednak niż M8. Zaprawa powinna wypełniać całkowicie całą 

powierzchnię styku. Płyty sprężone można również opierać bezpośrednio na zaprawie 

klasy  nie  niższej  niż  M8.  Dopuszcza  się  także  bezpośrednie  opieranie  płyt,  bez 

warstwy  zaprawy  i  podkładek,  na  belkach  stalowych  lub  innych  o  gładkiej,  równej 

powierzchni.

background image

Przykładowe  rozwiązania  oparcia 

płyt HC 

Oparcie 

na 

ścianie 

murowej

background image

Połączenie  z  belką  typu 
RL

background image

Połączenie 

belką 

stalową

background image

STROPY 
KABLOBETONOWE

Głównymi zaletami stropów sprężonych w stosunku do tradycyjnych 

stropów żelbetowych są:

 Mniejsza grubość stropu,

 Uzyskiwanie większych rozpiętości pomiędzy podporami,

 Mniejsze zużycie stali zbrojeniowej i betonu,

 Trwałe działanie sił ściskających wpływa na większą  kontrolę 

zarysowania, wygięcia i ugięcia konstrukcji,

 Cieńsze elementy konstrukcyjne wpływają na redukcję wysokości 

konstrukcji a tym samym mniejsze obciążenie przekazywane na 

fundamenty,

 Szybszy wznoszenie kondygnacji.

background image

Dopuszczalne ugięcie

Rozpiętość l

m

Grubość płyty h

mm

Zwykłe ograniczenie

a≤ l/250

6
8

10
12

200*

220
270
310

Zaostrzone 

ograniczenie

a≤ l/500

6
8

10
12

200*

240
350
480

Dla  stropów  płytowo-słupowych  ciągłych  podano  niżej  orientacyjne  zakresy 

zastosowań poszczególnych rozwiązań konstrukcyjnych:

 Strop grzybkowy monolityczny – rozpiętość (ekonomiczna) od 5 do 6m; grubość 

płyty od 0,15m

 Strop  płytowy  żelbetowy  pełny  –  rozpiętość  od  5  do  7m;  całkowita  grubość 

stropu: od 0,16 do 0,21m,

 Strop kasetonowy o kasetonach wypełnionych – rozpiętość od 7 do 9m; grubość 

stropu od 0,20 do 0,40m

background image

Porównanie budynku wykonanego w technologii tradycyjnej 

z budynkiem ze stropami sprężonymi

background image

Czynniki wpływające na projektowanie stropów 

kablobetonowych

Cecha

Cięgna 

bez przyczepności

Cięgna 

z przyczepnością

Otulenie cięgna ze 

względu na 

ognioodporność

Identyczne

Otulenie cięgna ze 

względu na korozję

Identyczne

Dopuszczalne 

naprężenia w betonie

Identyczne

Graniczne naprężenia w 

cięgnie

Naprężenia efektywne 

(effective stress)

Naprężenia graniczne 

(yield stress)

Minimalny oraz 

maksymalny poziom 

sprężenia

Identyczny

Minimalne ilość 

zbrojenia zwykłego

Wymagane

Nie wymagane

Nośność na przebicie

Identyczna

Trwałość

Gdy konstrukcja jest wykonana poprawnie obydwa 

systemy wykazują się wysoką trwałością

Wymiana, naprawa

Możliwa

Nie możliwa

Praktyczność

Wysoka

Niska

1. Rodzaj cięgna – z przyczepnością 

lub bez przyczepności

background image

a) Tylko w pasmach słupowych           b) pasma słupowe i 
międzysłupowe 
                                                                 równomiernie 
rozmieszczone 
                                                                 w jednym kierunku

2. Trasowanie 

cięgien

c) pasma słupowe i 
międzysłupowe                           
                                      
równomiernie rozmieszczone     
                                                    
         w dwóch kierunkach

background image

Trasowanie w przekroju podłużnym: a) w obszarze skrajnym; b) w obszarze podpory 

wewnętrznej.

3. Zakotwienia

     - Systemy przyczepnościowe 

     - Systemy bez przyczepności 

Zakotwienia pojedyncze 

Zakotwienia wielosplotowe 

4. Osłonki o przekroju owalnym i kołowym

5. Zbrojenie zwykłe

6. Grubość płyty

7. Stopień sprężenia.















s

s

s

s

l

x

l

x

l

x

e

x

z

2

2

)

(

3

4















w

w

w

w

l

x

l

x

l

x

e

x

z

6

8

3

)

(

3

4

4

72

p

e

p

p

w

g

e

I

E

4

24

p

s

p

p

s

g

e

I

E

background image

Projektowanie w oparciu o metodę ram zastępczych wg ACI 

318-02

1) Rozpiętość stropu w każdym kierunku musi wynosić minimum trzy ciągłe 

przęsła. 

2) Stosunek  dłuższej  do  krótszej  rozpiętości  danej  płyty  nie  powinien 

przekraczać 2.0.

3) Długości  kolejnych  przęseł  w  każdym  kierunku  nie  powinny  się  różnić 

więcej niż 1/3 długości najdłuższego przęsła.

4) Słupy mogą być wysunięte maksymalnie o 10 % rozpiętości w kierunku 

wysunięcia, z którejkolwiek linii poprowadzonej wzdłuż kolejno po sobie 

następujących słupów.

5) Wszystkie  obciążenia  powinny  pochodzić  tylko  od  sił  ciężkości  i  być 

równomiernie rozłożone na całej powierzchni płyty. Obciążenie zmienne 

nie powinno przekraczać 3 krotnego obciążenia stałego.

6) Jeśli  płyta  oparta  jest  na  belkach  wzdłuż  wszystkich  krawędzi  to 

względna  sztywność  belek  w  dwóch  prostopadłych  kierunkach  nie 

powinna być mniejsza niż 0.2 lub większa niż 5.0.

background image

Podział płyty stropowej na elementy ramy 
zastępczej

background image

Idealizowana konstrukcja ramy 
zastępczej

background image

Przykłady realizacji stropów 
sprężonych

background image
background image
background image
background image
background image

LITERATU
RA

[1]. „CONCRETE INTERNATIONAL”, February 2011 Vol. 33 No.2

[2].  CONSOLIS  „Strunobetonowe  płyty  stropowe  kanałowe  HC  Poradnik     
Projektanta”,  Gorzkowice 2008

[3]. Starosolski W., „Konstrukcje żelbetowe według PN-B-03264:2002 i EC2”, 
Warszawa 2008

[4]. http://www.post-tensioning.org

background image

DZIĘKUJĘ ZA 
UWAGĘ !


Document Outline