ZABURZENIA OBSESYJNO –
KOMPULSYJNE.
DIAGNOZA I POMOC
TERAPEUTYCZNA W
ZABURZENIACH NERWICOWYCH.
ZABURZENIA OBSESYJNO –
KOMPULSYJNE.
DIAGNOZA I POMOC
TERAPEUTYCZNA W
ZABURZENIACH NERWICOWYCH.
-
CZYLI ZESPÓŁ NATRĘCTW, WG DSM-IV,
ABY STWIERDZIĆ ZABURZENIE TRZEBA
ROZPOZNAĆ OBSESJE – NAWRACAJĄCE I
UPORCZYWE MYŚLI, OBRAZY I IMPULSY
ODBIERANE JAKO NIEPOŻĄDANE I
BEZSENSOWNE, TRWAJĄCE CO NAJMNIEJ
GODZINĘ DZIENNIE, NAD KTÓRYMI NIE
MOŻNA ZAPANOWAĆ A PONADTO SĄ
UWAŻANE ZA WŁASNE.
KOMPULSJE – POWTARZAJĄCE SIĘ
PRZYMUSOWE CZYNNOŚCI BĘDĄCE
W ZASADZIE PRODUKTEM OBSESJI.
Zaburzenia obsesyjno - kompulsyjne
Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne mają
często przebieg chroniczny i znacznie
pogarszają ogólne funkcjonowanie danej
osoby. Częstym objawem towarzyszącym temu
zaburzeniu jest DEPRESJA.
OBJAWY
Zaburzenia obsesyjno - kompulsyjne
dotyczą najczęściej grupy objawów
takich jak:
• Nadmierne i częste mycie się.
• Poczucie życia w grzechu,
wątpienia.
• Kontrolowania, ciągłego
sprawdzania.
• Ciągłego liczenia, organizowania
czynności.
• Przymusowego zbierania rzeczy.
Do najczęstszych objawów
przesadnego
perfekcjonizmu
należą: uporczywe myśli
dotyczące zabrudzenia lub przemocy,
nadmierna sumienność i/lub wątpliwości
związane z religią i obowiązkami z niej
wynikającymi a także samooskarżanie się.
Przesadny perfekcjonizm w wielu przypadkach
zwiększa ryzyko SAMOBÓJSTWA.
Do najczęstszych występujących
czynności natrętnych
należą: przymus
ciągłego sprawdzania, powtarzania czynności
oraz mycia rąk. Nie występuje tu przymus
wykonywania czynności, które mogą sprawiać
przyjemność np. objadanie się.
ETIOLOGIA - PRZYCZYNY
Zburzenia obsesyjno-kompulsyjne są CHOROBĄ MÓZGU. W zaburzeniach
obsesyjno-kompulsywnych uczestniczą cztery powiązane ze sobą struktury
mózgu, które staja się nadaktywne w przebiegu choroby:
Według teorii Freuda osoby wykazujące zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
zatrzymały się na analno-sadystycznym stadium rozwoju
.
Chorzy często naśladują większość zachowań swoich rodziców.
KORA CZOŁOWO-OCZODOŁOWA
JĄDRO OGONIASTE I ZAKRĘT OBRĘCZY
WZGÓRZE
RYTUAŁY – tworzą je osoby z
zespołem natręctw, służą
odwróceniu uwagi chorego od
pojawiającego się uczucia
zdenerwowania czy utraty
kontroli.
METODY LECZENIA
METODA
OPIS
PSYCHOCHIRURGIA
skuteczna tylko w niektórych przypadkach zespołów natręctw,
rzadko daje dobre rezultaty. W leczeniu stosowane są środki
farmakologiczne, obligatoryjne w wypadku ciężkich postaci choroby
ZINTEGROWANY
PROGRAM
TERAPEUTYCZNY
wykorzystuje się w nim tzw powstrzymywanie zachowań (np.
ciągłego mycia rąk przez usunięcie mydła i ręczników znajdujących
się w pobliżu umywalki) wraz ze stałą ekspozycją czyli stabilnym i
stałym związkiem pacjenta z terapeutą. Te relacje powodują
osłabienie bodźców i zaniknięcie niewłaściwych zachowań.
METODA POZNAWCZO-
BEHAWIORALNA
w trakcie terapii pacjenci nabierają umiejętności rozumienia, że są
chorzy na zaburzenie, które wywołuje takie myśli czy odczucie,
następnie zamiast ulegać odczuwanemu przymusowi zajmowali się
przez 15 min czynnością miłą i twórczą np. gra na instrumencie
TECHNIKI
PARADOKSALNE
polegają na zachęcaniu pacjenta do świadomego przejaskrawiania i
kontynuowania przymusowych i niechcianych czynności lub myśli.
LECZENIE
FARMAKOLOGICZNE
przydatne w depresji nierzadko współwystępujące z zespołem
natręctw (Klomipramina – mimo, że wywołuje więcej skutków
ubocznych)
