Rafał Amelian

POZYCJE WYJŚCIOWE I 

ĆWICZEBNE

Pozycja ta zapewnia obciążenie 

kręgosłupa do ucisku osiowego co sprzyja 
przyjęciu pozycji skorygowanej. Należy 
jednak zwrócić uwagę na proste ułożenie 
ciała, symetryczne ustawienie głowy (wzrok 
w górę). Nacisk podłogi na szczyt 
kifozy piersiowej sprzyja zmniejszeniu tej 
krzywizny kręgosłupa

Leżenie tyłem 



Pozycja ta zapewnia obciążenie kręgosłupa do 
ucisku osiowego sprzyjając uzyskaniu korekcji. Ciało 
powinno być ułożone prosto, symetrycznie w 
stosunku  do linii środkowej. Dzieci nie powinny 
opierać się na łokciach, gdyż powoduje to 
pogłębienie lordozy lędźwiowej.  Ręce powinny leżeć 
ugięte na podłodze. Dłoń – na dłoni, broda oparta na 
dłoniach, a klatka piersiowa przylegać do podłogi.
W większości ćwiczeń w leżeniu przodem pod 
brzuch, w okolice  pępka, podkłada się zrolowany 
kocyk, by zabezpieczyć lordozę przed jej 
powiększaniem w trakcie ćwiczeń.

Leżenie przodem 



Pozycja ta jest często wykorzystywana w 
gimnastyce korekcyjnej. Zapewnia obciążenie 
kręgosłupa od ucisku osiowego, umożliwia 
hiperkorekcję nadmiernej kifozy piersiowej i 
lordozy lędźwiowej, a przez zmianę kąta 
między tułowiem, a nogami pozwala na 
indywidualny dobór umiejscowienia szczytu 
hiperkorekcji. Dzięki wyciągnięciu rąk po 
podłodze w przód, uzyskuje się również 
elegancję kręgosłupa oraz rozciągnięcie aktonu 
dolnego mięśnia piersiowego wielkiego.

Pozycja niska Klappa 



Zapewnia ona podobnie jak pozycja niska 
Klappa, odciążenie kręgosłupa do ucisku 
osiowego, hiperkorekcję nadmiernej kifozy 
piersiowej i i lordozy lędźwiowej z 
możliwością doboru umiejscowienia szczytu 
hiperkorekcji. Ponadto zapewnia korekcję 
ustawienia łopatek – zbliżenie ich do 
kręgosłupa i przyciśnięcie do klatki 
piersiowej, a także sprzyja rozciągnięcia 
aktonu środkowego mięśnia piersiowego 
wielkiego.

Pozycja średnia Klappa   



Zwany jest także pozycją klęku podpartego. 
Pozycja ta odciąża kręgosłup od ucisku 
osiowego i zapewnia swobodę ruchu 
kręgosłupa. Występuje tu jednak tendencja 
do pogłębiania lordozy lędźwiowej, 
wysuwania barkówko przodu i rozsuwania 
łopatek, co się sprzyja utrzymaniu pozycji 
skorygowanej. 

 
Pozycja wysoka Klappa



W tej pozycji trudno utrzymać korekcję 
postawy. Nie ma tu odciążenia kręgosłupa, 
brak jest stabilizacji odcinkowej, występuje  
tendencja do pogłębiania lordozy lędźwiowej. 
Jedynie stopy są odciążone. Polecając dziecku 
przyjęcie tej pozycji należy zwrócić uwagę 
na wciągnięcie brzucha, elongację kręgosłupa, 
wypuklenie klatki piersiowej, ściągnięcie 
łopatek i poprawne ustawienie głowy. Pozycja 
ta powinna być stosowana w końcowym 
okresie procesu korygowania postawy.

Klęk prosty 



Pozycja ta jest chętnie przyjmowana przez 
dzieci. Dziecko może ją utrzymać przez 
dłuższy czas. Kręgosłup jest obciążony osiowo 
i występuje tendencja do pogłębiania lordozy 
lędźwiowej. Należy zwrócić uwagę na 
wciągnięcie brzucha, elongację kręgosłupa, 
wypuklenie klatki piersiowej, ściągnięcie 
łopatek i poprawne ustawienie głowy. W 
pozycji tej stopy powinny być skierowane 
palcami do wewnątrz Szerokie ustawienie pięt 
jest szczególnie korzystne przy ich koślawości. 

 
Siad klęczny



Pozycja ta powoduje likwidację lordozy 
lędźwiowej, a nawet kifotyczne ustawienie 
tego odcinka kręgosłupa. Zapewnia to 
stabilizację odcinka lędźwiowego, jednak 
sprzyja pogłębianiu kifozy piersiowej, 
wysunięciu barków i głowy do przodu. 
Pozycję tę powinno się wykorzystywać do 
ćwiczeń korygujących odcinek piersiowy w 
przypadkach, gdy zależy nam na stabilizacji 
odcinka lędźwiowego. Nie powinno się jej 
stosować w przerwach ćwiczeń.   

Siad skulny



Jest pozycją często wykorzystywaną w 
zajęciach gimnastyki korekcyjnej. Powoduje 
podobnie jak siad skulny, likwidacje lordozy 
lędźwiowej i zapewnia stabilizację odcinak 
lędźwiowego kręgosłupa. Stopień tej 
stabilizacji zależy od wielkości ugięcia nóg. 
Siad ugięty, w odróżnieniu od skulnego nie 
powoduje pogłębienia kifozy piersiowej. 
Można je dodatkowo zapobiegać polecając 
dziecku oparcie dłoni za sobą. 

Siad ugięty



Jest pozycją często stosowaną w zajęciach 
korekcyjnych, łatwą do przyjęcia i 
akceptowaną przez dzieci. Powoduje 
zmniejszenie lordozy lędźwiowej, sprzyja 
korekcji koślawych kolan i koślawych pięt. 
Dłuższe przebywanie w tej pozycji może 
sprzyjać pogłębianiu kifozy piersiowej. 

Siad skrzyżny



Pozycja ta powoduje zmniejszenie lordozy 
lędźwiowej. U dzieci z przykurczem kifoza 
odcinka lędźwiowego kręgosłupa i tendencje 
do pochylenia całego ciała do przodu. 
Oparcie dłoni za sobą sprzyja  
wyprostowaniu pleców i wypukleniu klatki 
piersiowej.

 
Siad prosty



W pozycji tej kręgosłup jest odciążony i 
ulega elongacji. Zmniejszają się krzywizny 
kręgosłupa i ulegają rozciąganiu mięśnie 
przykurczone zwłaszcza piersiowe. 
Jednocześnie jednak następuje oddalenie 
łopatek od kręgosłupa i rozciąganie mięśni 
ściągających łopatki. Z tego powodu zwis 
bierny powinien być stosowany z rozwagą i 
przez krótki czas. 

Zwis bierny



W zwisie tym głowa jest wyciągnięta w 
górę, obojczyki ustawione  prawie   
poziomo, a łopatki utrzymywane bliżej 
kręgosłupa. Pozycja ta  zapewnia korzystne 
dla postawy obciążenie, elongacje 
kręgosłupa poprawniejsze ustawienie 
łopatek. Ten  rodzaj zwisu powinien być  
preferowany w zajęciach gimnastyki 
korekcyjnej. 

Zwis czynny



Jest pozycją osiowo obciążającą kręgosłup. Występuje tu 
tendencja do pogłębiania krzywizn kręgosłupa, czemu 
sprzyja dodatkowo brak stabilizacji. Pozycje tę powinno się 
stosować w końcowych etapach procesu korekcji postawy, 
gdyż dziecko potrafi już przyjmować, utrzymywać i 
kontrolować postawę. Stanie dodatkowo obciąża stopy i z 
tego powodu nie jest pozycją polecaną dla dzieci z 
płaskostopiem. Myśląc o profilaktyce płaskostopia należy 
polecić dzieciom podczas stania równoległe ustawienie stóp, 
podwinięcie palców bez odrywania ich od podłogi i lekkie 
przeniesienie ciężaru ciała na zewnętrzne krawędzie stóp. U 
dzieci z tendencja płaskostopia należy unikać pozycji stojącej 
w rozkroku, która obciąża głównie przyśrodkowe brzegi stóp, 
sprzyjając obniżeniu łuków podłużnych dynamicznych. 

Postawa zasadnicza