Karol Zawiło 3BT

*

Powitanie. 
Obyczaj w 
różnych 
kulturach 
świata.

Powitanie w krajach arabskich

- wylewny uścisk -

W krajach arabskich powitania 
bywają bardzo wylewne.  Arabowie 
sprawiają wrażenie, iż witanie się 
sprawia im dużą przyjemność. Są 
przy tym dość otwarci. Przy 
kolejnym spotkaniu mogą wziąć 
rękę rozmówcy w swoje dłonie, 
pokazując tym samym, że cieszą się 
na nasz widok. Znając już naszego 
rozmówcę, możemy się spodziewać, 
że zostaniemy pocałowani w 
policzki.

Powitanie w krajach arabskich 

- wylewny uścisk -

Spotykając mieszkańca Arabii Saudyjskiej 
mówimy „As-Salãmu `Alaykum”, co 
oznacza
„pokój z tobą”; odpowiedzią będzie „wa 
alejkum as-salam” — czyli „z tobą też 
niech będzie pokój”. 

Oprócz uścisków dłoni i pocałunków w 
policzek wymienia się w tym rejonie świata 
informacje na temat tego, co się ostatnio 
wydarzyło. Istnieją jednak pewne zakazy, 
dotyczące szczególnie powitań z 
kobietami: np. żaden mężczyzna nie 
odważy się podać ręki kobiecie.

Powitanie w krajach Azji (Japonia)

- ukłon -

W Japonii kłanianie się zyskało dodatkową popularność, ponieważ 
stroni się tu od bezpośredniego kontaktu. Mężczyźni kłaniają się 
trzymając ręce na udach, kobiety mając ręce złożone przed sobą. 
Podczas ukłonu nie wolno patrzeć prosto w oczy, odczytywane jest 
to bowiem jako oznaka arogancji. Kłanianie się jest gestem 
uniwersalnym i zrozumiałym dla większości z nas.

W Japonii na powitanie i pożegnanie 
składa się ukłony. Nieodpowiedzenie 
ukłonem na czyjś ukłon jest oznaką 
pogardy i braku szacunku dla drugiej 
osoby. Nieodwzajemnienie ukłonu w 
kulturze japońskiej jest praktycznie 
niedopuszczalne, a skutkiem tak 
nagannego zachowania jest zwykle 
wyłączenie z danego kręgu społecznego.

Powitanie w krajach Azji (Japonia)

- ukłon -

Oficjalny (keirei) – 30-45 stopni i bardzo oficjalny (saikeirei) – do 
90 stopni. Podwładny kłania się niżej niż przełożony, a osoby o 
równym statusie kłaniają się podobnie. Im większy szacunek 
okazuje się osobie (albo im większe jest przewinienie, za które się 
przeprasza), tym ukłon głębszy i trwa dłużej.

W Japonii obowiązuje zasada: im głębszy 
ukłon, tym większy wyraz szacunku dla 
drugiej osoby. Od wieków, zamiast 
podawania ręki, padano do nóg osobom 
starszym, wyższym rangą, władcom, 
pokazując im swoją uległość. Rozróżnia 
się trzy podstawowe typy ukłonów: 
nieformalny (eshaku) – do 15 stopni 
zgięcia.

Powitanie w krajach Azji (Japonia)

- ukłon -

Cudzoziemcowi trudno jest właściwie ocenić rangę i znaczenie 
spotykanych Japończyków, więc wystarczy, gdy przy powitaniu lekko 
się ukłoni, nawet jeśli zachowa się nie do końca zgodnie z 
przyjętymi regułami, nie zostanie to odczytane jako nietakt. Młodzi 
Japończycy podają cudzoziemcowi tylko rękę. Ukłon jest bardzo 
ważnym elementem w komunikacji międzyludzkiej wśród 
Japończyków; jest wyrazem obowiązkowego szacunku i kultury 
osobistej.

Etykieta japońska nie 
wymaga jednak ukłonu od 
cudzoziemców.

Powitanie w krajach Europy

- uścisk dłoni -

W odróżnieniu od kultur azjatyckich i 
afrykańskich, gdzie bezpośredni 
kontakt wzrokowy podczas powitania 
uchodzi za nieuprzejmość i w ogóle się 
go unika albo przerywa bardzo 
szybko, w kulturze Zachodu patrzenie 
sobie prosto w oczy należy ściśle do 
rytuału. Spoglądamy sobie w oczy, aby 
pokazać, że jesteśmy zdolni do 
konfrontacji; ale pozostałe gesty 
powitalne wyrażają rezygnację z 
roszczeń terytorialnych. Z reguły 
podajemy sobie otwartą dłoń.

Istnieją narody, które zwracają szczególną uwagę na dystans 
fizyczny, który przy powitaniach dzieli ich od innych. 
Brytyjczycy zachowują zazwyczaj odległość ok. dwóch 
kroków – tego samego wymagają od przedstawicieli  innych 
nacji. Podobnie zachowują się Niemcy.

Powitanie w krajach Europy

- uścisk dłoni -

Skandynawowie odnoszą się z rezerwą 
do wszelkich kontaktów fizycznych 
poza kręgiem własnej rodziny. Nie 
należy próbować więc z 
przedstawicielem jednej z północnych 
nacji witać się wylewnie, potrząsać 
energicznie jego dłońmi, obejmować 
lub całować w policzek – takie 
zachowania mogą wywołać jedynie 
zażenowanie.

W niemieckim obszarze językowym bezpośredni kontakt 
wzrokowy i silny uścisk rąk należy do dobrych obyczajów. 
Wszelkie odstępstwa wyrażają indywidualny stosunek. W 
uścisku i potrząśnięciu dłoni ujawnia się stopień witalności, 
uczucia czy też rzeczowości osób witających się. 

Powitanie w krajach Europy

- obejmowanie ramionami -

W krajach bałkańskich osoby 
witające się przytrzymują się rękami 
za ramiona; symbolicznie i 
praktycznie unieruchamia to ręce. 
Potem następuje braterski pocałunek 
w policzki -lecz także tutaj należy 
odróżnić odcienie, zależne od 
pozycji, znaczenia i stosunków, które 
łączą witających się. Może to być 
pocałunek w powietrze, przy lekko 
stykających się policzkach, albo całus 
wyciśnięty na policzkach czy nawet 
ustach. Wśród mężczyzn jest to 
oznaka wielkiego uznania. Także w 
krajach romańskich obejmowanie się 
i pocałunek w policzki należą do 
swobodnego rytuału powitalnego, 
który wyraża szacunek i sympatię.

*

Wykonanie: 
Karol Zawiło
3BT