Wkład przedstawicieli szkoły matematycznej w rozwój teorii ekonomii

istrzem szkoły został uznany M. E. L. Walras (1834-

1910), który w latach 1870-1892 kierował katedrą
ekonomii politycznej uniwersytetu w Lozannie.
Sławę szkoły lozańskiej ugruntował Włoch V. Pareto
(1848-1923).

ozańska szkoła w ekonomii, kierunek ekonomiczny,

zwany  też  szkołą  równowagi  ogólnej  lub  szkołą
matematyczną,  powstały  w  latach  70  XIX  w.  na
politechnice  w  Lozannie,  w  ramach  neoklasycznego
nurtu w ekonomii.

Marie Esprit Leon

Walras

oczątek twórczości Walrasa był związany z problemami reformy

społecznej. W rozprawie Ekonomia polityczna a sprawiedliwość
rozwijał

idee

budowy

lepszego

społeczeństwa,

dzięki

nacjonalizacji ziemi, bogactw naturalnych i kolei. Po objęciu
katedry

Lozannie,

główne

zainteresowania

Walrasa

skoncentrowały się na czystej ekonomii politycznej. W latach
1874-1877 ukazało się dzieło jego życia – Elementy czystej
ekonomii politycznej, w którym zaprezentował zręby słynnej teorii
równowagi ogólnej.

Marie Esprit Leon

Walras

biektem badań nauki ekonomicznej, zdaniem Walrasa, jest gospodarstwo

społeczne, rozumiane jako zbiór rzeczy materialnych i niematerialnych, które
są rzadkie, użyteczne, i dostępne w ograniczonych ilościach. Ekonomia dzieli
się na:
ekonomie polityczną stosowaną - zajmuje się produkcją i stosunkiem ludzi
do rzeczy
ekonomia społeczna - bada proces podziału bogactwa i relacje gospodarcze
miedzy ludźmi;
ekonomię polityczną czystą – relacje wymiany, stosunki między rzeczami.

Pierwsze  dwa  człony  ekonomii  mają  normatywny  charakter  i  nie  dają  się
sformalizować.  Natomiast  ekonomia  czysta  ma  charakter  ilościowy  i  może
być  również  ścisła  jak  matematyka.  Walrasa  interesuje  wartość  wymienna
jako  taka  cecha  rzeczy  która  uniemożliwia  ich  oddawanie  lub  otrzymywanie
za  darmo,  ale  wymusza  kupno  i  sprzedaż.  Stosował  ujęcie  statyczne,
zakładając  jednoczenie  występowanie  zjawiska  i    pewien  stan  badanego  w
danym  momencie  układu.  Jako  stan  uprzywilejowany  w  analizie  występuje
stan równowagi procesów i systemów gospodarczych.

Teoria równowagi
Walras’a

edług Walrasa głównym zadaniem ekonomii jest badanie relacji

między  popytem a podażą przy  cenie,  która  zapewnia  ich  równość  i
prowadzi  do  ustalenia  równowagi  przy  najlepszej  możliwej  alokacji
zasobów.  Nie  zajmował  się  problemami  produkcji  i  reprodukcji,  a
wyłącznie związkami funkcjonalnymi między popytem, podażą i ceną.

Wyznaczenie  ceny  pozwala  wyznaczyć  równowagę  popytu  i  podaży.
Efektywny  popyt  i  podaż  określa  iloczyn  ilości  wymienianych  dóbr
przez  ich  ceny.  Ponieważ  wielkością  podstawową,  w  pewnym  sensie
przyczynową  jest  popyt  przeto  wystarczy  się  zająć  ustaleniem
zależności  funkcjonalnej  popytu  i  ceny.  Popyt  na  dane  dobro  jest
funkcja  jego  ceny.  Podobnie    definiujemy  zależności  funkcjonalne
podaży danego dobra i odpowiednio warunek równowagi, że popyt na
dane dobro równa się jego podaży.

Vilfredo Pareto

ilfredo Pareto zainteresował się twórczością Walrasa, który

przekazał  mu  swoją  katedrę  w  1873  roku.  Spośród  jego
licznych  publikacji  największe  uznanie  zdobył  podręcznik
ekonomii politycznej.
W  ramach  ekonomii  czystej  zaprezentował  niezwykle  istotne
podejście  metodologiczne

– rozróżnienie użyteczności

kardynalnej i ordynarlnej (porządkowej). W zwykłym pomiarze
kardynalnym określa się ile razy cos jest większe od pewnego
wzorca, natomiast w porządkowym nadajemy pewien
wskaźnik aby odpowiedzieć tylko ze jest to większe, wyższe
lub niższe.

Teoria wyborów Pareta

areto opracował teorię wyborów, która jest obecnie

istotnym elementem teorii myśli ekonomicznej. Punktem
wyjścia jest obserwacja zjawiska wyboru dokonywanego
przez  konsumenta  i  producenta.  W  tym  akcie
przedkładają  oni  pewne  dobro  nad  inne.  Oczywiście
wybór odbywa się w warunkach ograniczeń rynkowych,
czyli  przy  danych  cenach  i  dochodach.  Pareto
wprowadził  pojęcie  „krzywe  obojętności”,  które  są
graficznym

odbiciem

zachowań

konsumenta

producenta w sytuacji wyboru kombinacji dwóch dóbr.

Optimum w sensie

Pareto

kreślenie sytuacji, w której każda akcja mająca na

celu

poprawienie

położenia

jednostki,

jego

zadowolenia, użyteczności, nie może nastąpić bez
pogorszenia położenia innego podmiotu.

Document Outline