WARTOŚĆ
DIAGNOSTYCZNA ANALIZY
STĘŻENIA GLIKOWANEJ
HEMOGLOBINY.
Paulina Lachowska gr.7
WARTOŚĆ
DIAGNOSTYCZNA ANALIZY
STĘŻENIA GLIKOWANEJ
HEMOGLOBINY.
Paulina Lachowska gr.7
Hemoglobina (HbA1c lub GHB) uległa
nieenzymatycznej
glikozylacji
(glikacji)
przez
przyłączenie
cząsteczek glukozy do N-końcowej
grupy aminowej łańcucha β-globiny
znajdujących się we krwi
Na co to komu?
Frakcja hemoglobiny glikowanej
(HbA1c) dobrze odzwierciedla średnie
stężenie glukozy w krążeniu (nie tylko
w chwili badania ale również w okresie
poprzedzającym badanie).
Utrzymanie niskiego
poziomu HbA1c ->
mniej
powikłań
cukrzycowych,
w
tym związanych z
glikacją
Za oznakę dobrej
kontroli
glikemii
zwykle
przyjmuje
się wartość HbA1c
poniżej 7% lub 6,5%
Metody analityczne
Podstawą
metod
oznaczania
glikohemoglobiny są rozdziały frakcji
hemoglobiny
(chromatografia,
elektroforeza)
oraz
jej
odrębność
antygenowa (metody immunochemiczne).
W
laboratoriach
diagnostycznych
najczęściej
stosuje
się
metody
chromatograficzne i immunochemiczne.
Istnieje
obowiązek
podawania
przez
laboratorium informacji o stosowanej
metodzie i normach oznaczania HbA1c.
Wartości progowe
Kryteria wyrównania cukrzycy - wg
Brytyjskiego Towarzystwa
Diabetologicznego 1997
Wartości prawidłowe
HbA1 (%)4-8,5
HbA1c (%)3-6,5
Wartości akceptowane w
trakcie leczenia cukrzycy
HbA1 (%)8,5-9,5
HbA1c (%)6,5-7,5
Wysokie ryzyko wystąpienia
powikłań
HbA1 (%)>9,5
HbA1c (%)>7,5
Przekłamanie wyników
Oznaczenia HbA1C są niewiarygodne:
przy obecności we krwi formy aldiminowej
HbA1C tzw. pre-HbA1c
przy wariantach hemoglobiny powstających
pod wpływem leków, alkoholu i w mocznicy
w hemoglobinopatiach
przy skróceniu czasu przeżycia erytrocytów
(np. niedokrwistość hemolityczna)
w hipertrójglicerydemii, w hiperbilirubinemii
Wówczas średnią glikemię można oznaczyć
za pomocą fruktozaminy.
Jak często wykonywać badanie?
Badanie hemoglobiny glikowanej
powinno wykonywać się co 3
miesiące, a przy stabilnym przebiegu
choroby oraz dobrym wyrównaniu
metabolicznym raz na pół roku.
Bibliografia
Wykład
Internet
Zalecenia kliniczne dotyczące
postępowania u chorych na
cukrzycę, 2006