Dipylidium caninum
Tasiemiec psi
Dipylidium caninum
Tasiemiec psi
Dipylidium caninum
Kosmopolityczny tasiemiec.
Występuje w postaci dojrzałej w przednim i
środkowym odcinku jelita cienkiego psa,
człowieka, kota, lisa i innych ssaków
mięsożernych.
W wyjątkowych przypadkach obserwowany u
ludzi. Zarażenia ludzi notowano w Europie,
na Filipinach, w Chinach, Japonii, Argentynie i
USA.
Wywołuje tasiemczycę zwaną
dipylidiozą
Ocenia się, że ponad połowa psów w Polsce
jest zarażona tym tasiemcem.
Budowa:
Postać dojrzała tasiemca osiąga 15-50 cm i
zawiera 60-175 członów
Na skoleksie znajdują się 4 przyssawki i ryjek
uzbrojony w haki, ułożone w 4-7 rzędach
Pierwsze człony są krótkie, następnie w
miarę dojrzewania wydłużają się
Człony zaopatrzone są w podwójne narządy
rozrodcze i dwa przedsionki płciowe na
bocznych krawędziach
W miarę rozwoju macicy jądra zanikają
Macica początkowo siatkowata tworzy liczne
torebki zawierające jaja inwazyjne
Dipylidium caninum
Dipylidium caninum
Cykl życiowy
Proglotydy maciczne odrywają się od strobilii i
przechodzą do środowiska zewnętrznego,
niektóre mogą czynnie poruszać się, inne wydostają
się w sposób bierny razem z kałem,
człony poruszające się na skórze i sierści psa
rozsiewają torebki jajowe,
żywicielem pośrednim są larwy pcheł lub wszoły z
rodzaju Trichodectes w postaci dorosłej,
żywiciele pośredni mają aparat gębowy typu
gryzącego i mogą połknąć jaja tasiemca,
w jamie ciała żywiciela pośredniego w ciągu 3
miesięcy onkosfera przekształca się w cysticerkoid,
zjedzenie zarażonego owada jest źródłem inwazji dla
żywiciela ostatecznego ( np. człowieka ),
w jelicie cienkim człowieka w ciągu 2-3 tygodni rozwija
się postać dojrzała Dipylidium caninum.
Cykl życiowy
Dipylidium caninum
Dipylidium caninum
Podobnie jak zwierzę człowiek zaraża
się zjadając pchłę z larwą tasiemca.
Dzieje się tak wtedy, gdy zwierzę
najpierw wygryza taka pchłę z własnej
okrywy włosowej, a następnie liże
człowieka lub gdy człowiek całując psa
lub kota przypadkowo ją połknie.
Głaskanie zwierząt, a następnie
spożywanie pokarmu bez umycia rąk,
może także skutkować zarażeniem.
Dipylidioza
Dotyczy zazwyczaj dzieci, u których występują
objawy niestrawności i utrata apetytu. Niekiedy
zarażenie ma charakter bezobjawowy.
Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają
zachowania wskazujące na świąd okolicy
odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub
chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy
przewodu pokarmowego.
Wykrywanie polega na poszukiwaniu proglotydów w
kale lub w okolicy odbytu.
W leczeniu wykorzystuje się podawany na czczo
niklozamid – Devermin, Yomesan
Badanie kontrolne przeprowadza się w 1 i 3 miesiącu
po leczeniu.