Choroba 

Hashimoto 

  Choroba Hashimoto  to 

autoimmunologiczne  
zapalenie tarczycy, inaczej 
zwane przewlekłym 
limfocytowym zapaleniem 
tarczycy.

    Niedoczynność tarczycy dotyka prawie 

dziesięciokrotnie częściej kobiety niż mężczyzn 
i są to głównie osoby między 30. a 50. rokiem 
życia. Występowanie jej zwiększa się wraz z 
wiekiem, choć diagnozuje się ją także u dzieci i 
młodzieży. 

    
    Początek choroby jest zwykle trudno 

uchwytny. Rozpoznanie ustalane jest w 
zaawansowanej postaci choroby, gdy dochodzi 
do niedoczynności tarczycy.

        Choroba ma przebieg przewlekły, a 

zmiany są nieodwracalne. 

          Atak układu immunologicznego i 

towarzyszące mu zapalenie niszczą 
miąższ tarczycy, w wyniku czego 
produkuje ona coraz mniej hormonów.
Dzieje się tak w około 25% przypadków w 
momencie rozpoznania choroby 
Hashimoto.

Przyczyny



 proces autoimmunologiczny, któremu 
przypisuje się wpływ czynników 
genetycznych (geny odpowiedzialne 
za procesy autoagresji organizmu) i 
środowiskowych (infekcje bakteryjne 
oraz wirusowe, nadmiar jodu, ciążę) 
wspólnie prowadzących do procesu 
zapalnego zlokalizowanego w obrębie 
tarczycy.

Objawy



 odczuwanie chłodu, osłabienia, bólu mięśni,



 stan obniżonego nastroju, 



 jawna depresja,



 zaburzenie koncentracji, rozdrażnienie,



 bezsenność



 obrzęki, zwłaszcza twarzy a szczególnie 
powiek



 zatrzymanie wody w tkankach



symetryczne powiększenie tarczycy

Rozpoznanie



Stwierdzenie zwiększonego stężenia 
przeciwciał anty-TPO-Ab, skierowanych 
przeciwko peroksydazie tarczycowej 
(TPO)



Stwierdzenie zwiększonego stężenia 
niespecyficznych przeciwciał 
antytyreoglobulinowych



Wynik badania histopatologicznego tkanki 
gruczołu uzyskanej w biopsji 
cienkoigłowej (BAC).

Dziękuje

Daria Borzyczkowska