Pokolenie Kolumbów



Pokolenie Kolumbów (również

"pokolenie 1920") – nazwa pokolenia

młodych polskich poetów i
literatów, urodzonych około roku
1920, dla których okres wchodzenia
w dorosłość przypadł na lata II
wojny światowej.

To właśnie wojna była przeżyciem,

które ukształtowało ich twórczość w
największym stopniu.

Do pokolenia zalicza się
następujące osoby:



Jan Józef Szczepański (ur. 1919)



Gustaw Herling-Grudziński (ur. 1919),



Anna

Kamieńska (ur. 1920),

Machejek (ur. 1920),

Baczyński (ur. 1921),



Zdzisław

Stroiński (ur. 1921),



Roman

Bratny (ur. 1921),



Witold Zalewski

(ur. 1921),



(ur. 1921),

Borowski (ur. 1922),

Gajcy (ur. 1922),

Trzebiński (ur. 1922),

Czeszko (ur. 1923),

Hen (ur. 1923)

Krzysztof Kamil Baczyński

(ps. Jan Bugaj, Emil, Jan Krzyski, Krzysztof, Piotr

Smugosz, Krzysztof Zieliński, Krzyś; ur. 22
stycznia 1921 w Warszawie, zm. 4 sierpnia
1944 tamże) – polski poeta czasu wojny,
podchorąży, żołnierz Armii Krajowej,
podharcmistrz Szarych Szeregów, jeden z
przedstawicieli pokolenia Kolumbów, w czasie
okupacji związany z pismem „Płomienie” oraz
miesięcznikiem „Droga”. Zginął w czasie
powstania warszawskiego jako żołnierz
batalionu „Parasol” Armii Krajowej.

Tadeusz Różewicz

ur. 9 października 1921 w Radomsku, zm. 24

kwietnia 2014 we Wrocławiu) – polski poeta,
dramaturg, prozaik i scenarzysta, członek
Wydziału VI Twórczości Artystycznej Polskiej
Akademii Umiejętności; brat Janusza i
Stanisława, ojciec Jana.



Ważne dzieła:

-Kartoteka
-Ocalony
-Stara kobieta wysiaduje
-Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja



Prawie wszyscy przystępowali do egzaminu
dojrzałości w 1939 roku. Ze względu na różne
losy i wynikające stąd doświadczenia pokolenie
to dzieli się na dwie grupy. Pierwsza grupa to
pisarze, którzy brali aktywny udział w
warszawskiej konspiracji i debiutowali w czasie
wojny w wydawnictwach podziemnych. Czerpali
z poetyki dwudziestolecia międzywojennego, a
w zakresie eseistyki wzorowali się na pokoleniu
1910. Wypracowana własna estetyka oraz
poruszane problemy nie były kontynuowane w
literaturze polskiej po 1945 roku. Żaden pisarz z
tej grupy nie przeżył wojny (Baczyński,
Stroiński, Gajcy i Trzebiński).



Grupa druga to pisarze, którzy zadebiutowali zaraz po
wojnie, a ich twórczość nie miała łączności z okresem
dwudziestolecia międzywojennego. Zwani byli
powszechnie "ocalałymi". Ich wspólnym przeżyciem
była walka zbrojna z okupantem niemieckim,
konspiracja, partyzantka i powstanie warszawskie.
Zaraz po przeżyciach obozowych lub po wyjściu z
partyzantki koncentrowali się na twórczości literackiej -
przeżycia wojenne zastąpiły im edukację w tym
zakresie. W trakcie trwania wojny panowało wśród nich
powszechne poczucie wspólnoty pokoleniowej, jednak
zaraz po wojnie to poczucie (ze względów politycznych)
zostało zerwane i każdy z pisarzy w konsekwencji
zadebiutował osobno. Głównym punktem odniesienia w
powstałej literaturze było poczucie "zarażenia śmiercią"
oraz to, że nastąpił koniec wszelkich wartości; II wojna
światowa odcisnęła swoje piętno na całej ich twórczości.



Pokolenie Kolumbów to ludzie. To młodzież

walcząca podczas II wojny światowej o
niepodległość swojego państwa, swojej
ukochanej

Polski.

Wojna

odebrała

wszystkim marzenia, możliwość do ich
realizacji i normalnego życia. Zmusiła do
patrzenia

krew,

łzy,

przemoc,

wyrządzane krzywdy, a przede wszystkim
na śmierć. Wspomnienie tego czasu
zmieniło zwykłych ludzi w bohaterów. Tych,
którzy oddali swoje serce, młodość, życie za
kraj.
ZA WOLNOŚĆ!

Document Outline