Architektura

starożytnego Rzymu

Kinga

Wierzba

Architektura Rzymska od 753r. p.n.e. czyli od
założenia miasta przez Remusa i Romulusa do 3oor.
n.e. Rozwijała się bardzo dynamicznie.

Porządki
architektoniczne

Porządek dorycki

(styl) to jeden z

najbardziej znanych porządków
architektonicznych czasów starożytnych.
Cechy charakterystyczne:

•ciężkie proporcje

•surowość

Porządek toskański

to jeden z

klasycznych porządków w architekturze. Wykształcił
się na terenie Italii z porządku doryckiego.
Podstawowe różnice to:

•kolumny miały gładkie trzony (w porządku
doryckim pokryte były żłobieniami)

•pod kolumnami wprowadzono bazy (w porządku
doryckim kolumny stały bezpośrednio
na stylobacie).
historia sztuki dla początkujących

Porządek joński

to jeden z trzech

podstawowych porządków
architektonicznych występujących
w architekturze starożytnej Grecji. Posiada
dwie odmiany: attycką i małoazjatycką,
różniące się przede wszystkim detalami bazy
i belkowania. Powstał w Azji Mniejszej na
przełomie VII i VI w. p.n.e. pod wpływem
budownictwa ludów Wschodu.

Porządek koryncki – jeden
z trzech
podstawowych porządków
architektonicznych występuj
ących w architekturze
starożytnej Grecji. Rozwinął
się jako odmiana porządku
jońskiego na
przełomie V i IV w. p.n.e..

Porządek kompozytowy

– porządek

architektoniczny wykształcony
w architekturze starożytnego Rzymu.
Łączył elementy porządku
jońskiego i korynckiego. Podstawowe
cechy wyróżniające go, to:

•ustawienie kolumny na piedestale

•ukształtowanie głowicy: górna jej
część uformowana jest z ustawionych
na przekątnych wolut zaczerpniętych z
porządku jońskiego, poniżej koszyk z
liści akantu.
Całość potraktowana jest rzeźbiarsko,
należy do wzorców porządku
korynckiego