Jest taki smutek, który przychodzi 
wtedy,
kiedy za bardzo

 

przywiązujemy

 

się do 

siebie
i do przedmiotów… 

 

 

Wtedy, kiedy gniewamy się na ludzi,
o których myślimy, że za mało nas cenią…

 

 

Mamy żal, że na świecie jest tak 
okropnie
 i że to właśnie nam źle się 
powodzi…

 

 

A przecież jest tyle drzew i kwiatów,
takie mnóstwo ptaków i motyli, łąk i lasów…

 

 

Tyle cudownych rzeczy wokół nas,
które tylko czekają na to,
by uzdrowić człowieka z jego smutku.

 

 

Naucz się nazywać po imieniu drzewa i 
kwiaty,
ptaki i ryby, w imię Boga.

 

 

Otwórz swojego ducha dla światła,
otwórz swoje serce dla radości.