T: Czyny 

miłości

 

 

Czyny miłości:

•MODLITWA 

•POST 

•JAŁMUŻNA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

• Post, modlitwa, jałmużna czy inne 

dzieła miłości powinny mieć miejsce w 
życiu chrześcijanina każdego dnia. 
Gorliwość w pełnieniu postnych praktyk 
z jednej strony stanowi 
odzwierciedlenie naszego stosunku do 
Boga i ludzi w ciągu całego roku, z 
drugiej zaś kształtuje w nas właściwe 
postawy na przyszłość. Leon Wielki 
umiejętnie łączy także Tajemnicę 
Wcielenia z Tajemnicą Paschalną, 
widząc w nich jedno Misterium Jezusa 
Chrystusa. 

 

 

•Ojcowie Kościoła mówią 

o poście „miłym i doskonałym 
w oczach Bożych”, który 
obejmuje trzy elementy: 
wstrzemięźliwość od zła (w 
myśli, mowie i uczynkach), 
wstrzemięźliwość od 
pokarmów i napojów i dobre 
uczynki. Św. Jan Chryzostom 
pisze: 

 

 

•Pościsz? Udowodnij to czynami. 

Zapytasz jakimi? Gdy ujrzysz 
biednego – ulituj się nad nim; 
spotkasz nieprzyjaciela – pojednaj 
się z nim; zobaczysz przyjaciela, 
który coś dobrego czyni – nie 
zazdrość mu; spotkasz piękną 
niewiastę – nie zatrzymuj się. 
Niech nie pości tylko podniebienie, 
lecz także oko, ucho, nogi, ręce 
i wszystkie członki naszego ciała”.

 

 

• Chrześcijański post jest postawą 

wstrzemięźliwości całego człowieka,

 

obejmuje jego sferę fizyczną 
i duchową. Nie można, jak to czyni się 
obecnie, sprowadzać postu jedynie do 
kategorii fizycznych i traktować jako 
powstrzymanie się od pokarmów 
mięsnych lub ograniczenie ich 
przyjmowania. Ma on objąć całego 
człowieka i dotyczyć jego życia we 
wszystkich wymiarach: indywidualnym, 
rodzinnym i społecznym. 

 

 

• Według papieża Jana Pawła II post 

może być praktykowany „w sposób 
dawny i nowy, jako znak nawrócenia, 
skruchy i osobistego umartwienia, 
jednocześnie w łączności 
z Chrystusem Ukrzyżowanym i 
w solidarności z głodującymi 
i cierpiącymi”. Współczesną formą 
postu mogą być przykładowo: 
ograniczenie oglądania telewizji (post 
dla oczu), słuchania radia czy muzyki, 
zwłaszcza typowo rozrywkowej (post 
dla uszu), itp. 

 

 

• Tylko czyny miłości pójdą za nami i 

będą świadczyć na naszą korzyść. 
Dlatego Jezus, szczególnie w ujęciu 
Łukasza, zachęca do jałmużny, do 
dzielenia się z potrzebującymi, żeby 
nabyć już tutaj na ziemi, prawo wejścia 
do wiecznych przybytków, czyli do 
szczęśliwej przyszłości: "Ja też wam 
powiadam: Pozyskujcie sobie przyjaciół 
niegodziwą mamoną, aby gdy 
[wszystko] się skończy, przyjęto was 
do wiecznych przybytków" (Łk 16,9). 

 

 

•Jałmużna nie będzie 

objawem chrześcijańskiej 

miłości, jeżeli nie jest 

darem samego siebie, 

który sprawia, że 

uczestniczysz w sytuacji 

ubogiego (por. Rz 12,15).

 

 

•Nie dawaj jałmużny, trąbiąc 

przed sobą, jak to czynią 
obłudnicy, aby mieć chwałę u 
ludzi. Zaprawdę mówię ci: już 
otrzymali swoją nagrodę. Kiedy 
ty natomiast dajesz jałmużnę, 
niech ona będzie bez rozgłosu, 
a Ojciec, który widzi w ukryciu, 
odda tobie (por. Mt 6,2-40).

 

 

•Dawaj potrzebującemu z wielką 

hojnością, abyś i ty otrzymał od 
Boga wielkie miłosierdzie i 
łaskawość. Ilekroć skruszony z 
powodu popełnionego zła 
udzielasz jałmużny, płacisz 
karę za swoje grzechy. 
Jałmużna jest lepsza od 
modlitwy i postu (por. Dn 4,24).