ZASADY RATOWANIA PORAŻONEGO PRĄDEM ELEKTRYCZNYM

Postanowienia ogólne

1. Wytyczne podają zasady uwalniania porażonych i

poparzonych spod działania prądu elektrycznego o
napięciu do 1 kV oraz powyżej 1 kV.

2. Osoby udzielające pomocy porażonym (poparzonym)

powinny postępować w myśl zasad określonych
wytycznych.

3. Zasady udzielania pomocy przedlekarskiej porażonemu

Uwalnianie porażonego (poparzonego)

spod działania prądu elektrycznego o

napięciu do 1 kV

1. Porażonego (poparzonego) należy natychmiast uwolnić spod

działania prądu elektrycznego.

2. Osoba ratująca musi dokonać wyboru metody i sposobu

uwolnienia poszkodowanego spod działania prądu elektrycznego,

w zależności od warunków, w jakich nastąpiło porażenie

(poparzenie), mając na uwadze własne bezpieczeństwo oraz

potrzebę natychmiastowego uwolnienia porażonego.

3. Gdy porażenie (poparzenie) nastąpiło na wysokości, a wyłączenie

napięcia może spowodować groźny upadek poszkodowanego,

należy

przed

wyłączeniem

napięcia

zabezpieczyć

należy

przed

wyłączeniem

napięcia

zabezpieczyć

poszkodowanego przed skutkami upadku z wysokości.

4. Uwolnienia należy dokonać jedną z następujących metod:

a) przez wyłączenie napięcia właściwego obwodu elektrycznego,

b) przez odcięcie porażonego od urządzeń będących pod

napięciem.

Postanowienia ogólne



Wytyczne podają zasady udzielania pomocy przedlekarskiej

osobom porażonym prądem elektrycznym.



Osoby udzielające pomocy przedlekarskiej powinny postępować

w myśl zasad określonych wytycznymi do chwili przybycia

personelu lekarskiego.



Z chwilą przejęcia akcji ratowniczej przez personel lekarski

decyzje w sprawach dotyczących dalszych metod postępowania

podejmuje kwalifikowany personel lekarski.



Szanse ratunku szybko spadają w miarę upływu czasu. W

pierwszej minucie po porażeniu istnieje 98% szans uratowania

życia:

- po 3 minutach - 40%,

- po 5 minutach - 25%,

- po 8 minutach - 5%.



W czasie ratowania należy działać:

SZYBKO - nie tracić czasu na przyglądanie się

porażonemu, poszukiwanie osób mogących pomóc i na inne

zbędne czynności.

SPRAWNIE - wykonywać tylko czynności zamierzone,

celowe i określone w wytycznych;

SPOKOJNIE - nie wpadać w panikę.



Jeżeli w pobliżu są inne osoby, powinny one wezwać lekarza

(pogotowie ratunkowe). Jeżeli poza udzielającym pomocy

nie ma przy porażonym innej osoby, to nie wolno

odstępować porażonego - pomocy wzywać krzykiem.

2. Sposób ratowania zależy od stanu porażonego. Porażony może być

przytomny lub nieprzytomny. Człowiek nieprzytomny może
oddychać lub nie oddychać, krążenie krwi może trwać lub może
być wstrzymane.

3. Porażony przytomny. Należy rozluźnić ubranie w okolicy szyi,

klatki  piersiowej  i  brzucha  oraz  ułożyć  wygodnie  porażonego.
Zaleca  się  przewiezienie  lub  przeniesienie  porażonego  na  noszach
do lekarza. Jeżeli transport jest niemożliwy, należy wezwać lekarza
na miejsce wypadku. Porażony musi być zbadany przez lekarza. Do
chwili badania powinien pozostawać w pozycji leżącej. Zachowanie
pełnej świadomości nie wyklucza zagrożenia życia.

4. Porażony nieprzytomny - oddycha. Nie wolno nieprzytomnego

pozostawić  ani  chwili      w  pozycji  na  grzbiecie  (na  wznak).  Należy
ułożyć porażonego w tzw. pozycji bocznej ustalonej (rys. 7, 8), która
zapobiega zapadaniu się języka, umożliwia odpływ  śliny i wymiocin
na  zewnątrz.  Układanie  nieprzytomnego  w  tej  pozycji  jest
przeciwwskazane u osób z obrażeniami kręgosłupa jak też w stanie
zatrzymania  krążenia  krwi.  Nie  wolno  odstępować  od  porażonego.
Należy go stale obserwować, albowiem oddech może się zatrzymać.
Transport do lekarza w tej samej pozycji. Jeżeli nieobecność lekarza
się  przedłuża,  to  porażonego  po  upływie  około  2  godzin  należy
obrócić na drugi bok.

Objawy bezdechu:
- klatka piersiowa nie porusza się,

-    po  udrożnieniu  dróg  oddechowych  (rys.  10,  11,  12)  uchem
zbliżonym  do  nosa  i  ust    nie  słychać  szmeru  wydychanego
powietrza, zaś po zbliżeniu policzka nie wyczuwa się  ciepłego
wydychanego powietrza,
-  stopniowe narastanie sinicy twarzy i paznokci spowodowane
brakiem lub niedoborem tlenu we krwi,
-  brak szmerów oddechowych i gwałtowne ruchy oddechowe
wskazują  na  zatkanie  dróg  oddechowych  (zapadnięcie  się
języka, wymiociny w gardle),
-    sinica  z  odcieniem  czerwonym  występuje  na  początku
duszenia  się,  najczęściej  w  przypadkach  niedrożności  dróg
oddechowych,
-    sinica  blada    świadczy  o  dłużej  trwającym  bezdechu.
Natychmiast  należy  przystąpić  do  udrożnienia  dróg
oddechowych  i  o  ile  porażony  nie  podejmie  samoistnej  akcji
oddechowej należy przystąpić do reanimacji oddychania

2.    Tętno  należy  wymacywać  trzema  palcami:  drugim,  trzecim,
czwartym;  najlepiej  na  tętnicy  szyjnej.  Miejscem  badania  jest
okolica  przylegająca  bezpośrednio  do  tchawicy.  Opuszki  palców
układa się na skórze, równolegle do bocznej  ściany tchawicy, nieco
poniżej  chrząstki  tarczowatej  („jabłko  Adama”)  i  uciskając  lekko  w
głąb wyczuwa się tętno (rys. 18).
3.    Dominującym  objawem,  który    świadczy  o  zatrzymaniu
oddychania, jest brak ruchów klatki piersiowej.
4.  Maksymalne rozszerzenie źrenic występuje po upływie 45 do 90
s  od  chwili  zatrzymania  krążenia.  Szerokie  i  nie  reagujące  na
światło    źrenice,  tzw.  sztywne,  są  wynikiem  niedotlenienia  mózgu
(rys.  19  a).  Dlatego  po  stwierdzeniu  braku  tętna  i  oddechu  należy
natychmiast  przystąpić  do  stosowania  pośredniego  masażu  serca  i
sztucznej wentylacji płuc.

Pośredni (zewnętrzny) masaż serca.

1. Skuteczne przywracanie zatrzymanej pracy serca jest

uwarunkowane  natychmiastowym  zastosowaniem  pośredniego
masażu  serca,  z  jednoczesnym  wdmuchiwaniem  powietrza  do
płuc osoby ratowanej.

2. Pośredni masaż serca polega na rytmicznym uciskaniu mostka,

prostopadle w kierunku kręgosłupa (rys. 20), dzięki czemu
dochodzi do zgniatania serca (rys. 21), z którego krew jest
sztucznie wyciskana do naczyń krwionośnych.

3. Porażonego należy ułożyć na plecach na twardym podłożu -

podłoga, deska i unieść jego kończyny dolne do góry - zwiększa
się wtedy napływ krwi do serca.

4. Ratownik staje lub klęka prostopadle do długiej osi ciała

ratowanego (rys. 20) i

wyznacza miejsce na mostku, gdzie należy ułożyć ręce do masażu

serca (ciemne

pole na rys. 22). Miejsce to można wyznaczyć przesuwając trzy

połączone palce po

brzuchu w kierunku wyrostka mieczykowatego na mostku do

chwili aż wszystkie

trzy palce spoczną na jego powierzchni (rys. 22).

Uwaga: W czasie uciskania mostka nie wolno
odrywać od niego podstawy dłoni ani zmieniać
miejsca jej początkowego ułożenia.