Święte Triduum Paschalne

Wielki Piątek Męki Pańskiej, 
22 kwietnia

Iz 52, 13 – 53, 12; Ps 31; 
Hbr 4, 14-16; 5, 7-9;
 J 18, 1 – 19, 42

Wielki Czwartek, 21 
kwietnia

 

Wj 12, 1-8. 11-14; Ps 
116B; 
1 Kor 11, 23-26; 
J 13, 1-15

Wigilia Paschalna w 
Wielką Noc, 
23 kwietnia

Rdz 1, 1 – 2, 2; Ps 104 lub Ps 
33; 
Rdz 22, 1-18; Ps 16; 
Wj 14, 15 – 15, 1; Psalm z: Wj 
15; 
Iz 54, 4a. 5-14; Ps 30; 
Iz 55, 1-11; Psalm z: Iz 12; 
Ba 3, 9-15. 32 – 4, 4; Ps 19; 
Ez 36, 16-17a. 18-28; Ps 42 
lub Ps 51; 
Rz 6, 3-11; 
Ps 118; 
Mt 28, 1-10

 

 

Jezus, wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata 

do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. (…) A 
wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. 
I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był 
przepasany. (…) „Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, 
jak Ja wam uczyniłem”.

 

 

Pójdźmy z pokłonem

Pocałunek 

jednego 

człowieka 

wydał  Go  na  śmierć,  ale  właśnie 
wówczas,  kiedy  tylko  stał  się 
aktem 

naszej 

zdrady, 

zapowiedzią 

przemocy 

i 

cierpienia,  cała  ludzkość  została 
zbawiona, 

odkryła 

faktyczne 

oblicze  Boga,  do  którego  może 
powrócić, aby żyć. Tak: „aby żyć”, 
ponieważ  razem  z  Nim  żyje  tylko 
ten, kto jest z Chrystusem. 

Całując 

Chrystusa, 

całujemy 

wszystkie  rany  świata,  rany  całej 
ludzkości,  te  otrzymane  i  te 
zadane,  te  które  nam  zadano,  i 
te,  które  myśmy  zadali  innym. 
(…)  Całując  Chrystusa,  całujemy 
także  nasze  własne  rany,  a  więc 
te,  które  pozostawił  na  nas  brak 
miłości 

okazany 

nam 

przez 

innych. 

 

 

Wielka Sobota, 23 kwietnia 

 Dzień pogrzebania Boga. Czy nie jest to jednak 

przypadkiem nasz dzień? Czy nasz wiek nie zaczyna być 

Wielką Sobotą, dniem nieobecności Boga; dniem, w 

którym także uczniowie noszą w swoich sercach pustkę, i 

to coraz większa? (…)

Zstąpił do piekieł

To swoiste wyznanie Wielkiej Soboty oznacza, że 

Chrystus przekroczył bramę samotności, że zszedł do 

nieosiągalnej i nie dającej się przezwyciężyć naszej 

otchłani. Oznacza także, że w najbardziej mrocznej nocy, 

której nie zdoła przeniknąć żadne słowo, w której 

poruszamy się z lękiem jak dzieci wyrzucone na dwór, 

daje się jednak słyszeć głos, który nas woła; można 

dostrzec rękę, która nas podtrzymuje i prowadzi. Tak oto 

nie dająca się wyrazić samotność człowieka zostaje 

pokonana przez Tego, który się w niej znalazł. W ten 

sposób bramy piekieł zostały pokonane (…).  

 

 

Fragmenty rozważań do Ewangelii pochodzą z kolekcji „Lectio divina na każdy dzień roku”.  
Czas Wielkiego Postu  i Triduum Paschalne – rok A (tom 3). Wydawnictwo Sióstr Loretanek

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, 24 kwietnia

Dz 10, 34a. 37-43; Ps 118; Kol 3, 1-4 albo 1 Kor 5, 6b-8; J 20, 1-9

„Wy się nie bójcie! Bo wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, 
bo zmartwychwstał, jak powiedział” (…). Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu z 
bojaźnią i wielką radością i biegły oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął 
przed nimi i rzekł: „Witajcie!”. One zbliżyły się do Niego, objęły Go za nogi i 
oddały Mu pokłon.

 

 

Powiedz  nam,  Maryja,  gdzieś  Pana  widziała  ? 
Widziałam  Go  po  męce,  trzymał  chorągiew  w  ręce. 
Alleluja! 

Kochani, 

życzymy  Wam  głębokiego  przeżycia  czasu  Świętego 
Triduum  Paschalnego,  by  spotkanie  z  Umęczonym  i 
Zwycięskim  Panem  zanurzyło  Was  w  niepojętej  miłości 
Boga 

do 

każdego 

z 

nas. 

A  z  tego  doświadczenia  na  pewno  popłynie  wielka 
wdzięczność,  radość  i  siła,  by  w  tym  życiu  się  nie 
poddawać, ale mężnie iść za Zbawicielem drogą pełnienia 
woli Bożej. Alleluja, Jezus żyje!!!

Błogosławionych Świąt Wielkanocnych! 

Siostry Loretanki i Redakcja „Różańca”