Niedziela Zesłania Ducha Świętego

12 czerwca 2011 r.

Weźmijcie Ducha 
Świętego!

 

 

Ewangelia według św. Jana

 Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali 

uczniowie,  gdy  drzwi  były  zamknięte  z  obawy  przed  Żydami,  przyszedł 
Jezus,  stanął  pośrodku  i  rzekł  do  nich:  «Pokój  wam!»   A  to  powiedziawszy, 
pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana.  

A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak 

i  Ja  was  posyłam».   Po  tych  słowach  tchnął  na  nich  i  powiedział  im: 
«Weźmijcie  Ducha  Świętego!   Którym  odpuścicie  grzechy,  są  im 
odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

Dz 2, 1-11; Ps 104; 1 Kor 12, 3b-7. 12-13; J 20, 19-
23

 

 

Spełniona obietnica

Teofania  zaczyna  się  (…)  uderzeniem  jakby  gwałtownego  wiatru, 

który napełnił cały dom i wszystkich w nim obecnych. Wkrótce ukazały się 
teofaniczne  języki  ognia,  które  się  rozdzieliły  i  na  każdym  spoczął  jeden, 
przekazując moc palącego słowa uobecniającego się w różnych językach. 

Całe  wydarzenie  miało  miejsce  w  określonym  miejscu  i  dotyczyło 

konkretnej  liczby  osób.  Od  tej  właśnie  chwili  i  od  tych  osób  zaczyna  się 
wielkie  dzieło  ewangelizacji  przybierające  bezgraniczne  rozmiary.  Dar 
słowa – pierwszy charyzmat wzniecony przez Ducha Świętego – został zaś 
dany 

na 

chwałę 

Ojca 

i dla jej głoszenia, aby wszyscy ludzie ze względu na świadectwo uczniów, 
otworzyli  się  na  wiarę  i  oddawali  cześć  Bogu.W  taki  sposób  Duch  Święty 
wtargnął  i  przemienił  serca  uczniów,  czyniąc  ich  zdolnymi  do  rozumienia, 
wyjaśniania, podążania i świadczenia o drogach Bożych, aby ci prowadzili 
wszystkich  ludzi  do  pełnej  z  Nim  komunii,  w  jedności  wiary  w  Jezusa 
Chrystusa, 

ukrzyżowanego 

i zmartwychwstałego. 

To, że Jezus jest Panem można tak naprawdę wypowiedzieć jedynie 

swoim  życiem,  pokazując  tym  samym,  że  wypełnia  On  wszystkie  jego 
przestrzenie. W Nim to wszelkie różnice stają się wyrazem Bożego piękna; 
wszystkie odmienności tworzą harmonię jedności w miłości. 

 

 

Krótko  mówiąc:  jesteśmy  ze  sobą  zjednoczeni,  „aby  tworzyć 

jedno  ciało”,  ale  jednocześnie  posiadamy  różnorakie  dary,  różne 
charyzmaty,  co  znów  sprawia,  że  każdy  człowiek  posiada  swoje  własne 
oblicze świętości.

Miłość zamiast zmniejszyć, powiększa wszystko to, co jest w nas 

dobrego  i  czyni  nas  darem  dla  innych.  A  zatem  nie  możemy  mówić,  że 
żyjemy 
w Duchu, jeżeli nie mamy pokoju w sercu i nie stajemy się narzędziami 
tego  pokoju  pośród  braci,  świadkami  Ewangelii  i  stróżami  prawdziwej 
radości.

Modlitwa 

Duchu  Święty,  Ojcze  ubogich,  przyjdź!  Promieniejąca  światłości,  Gościu 
ludzkich  serc,  Pocieszycielu  skrytych  win,  Pokrzepienie  w  naszych 
trudach,  Siło  na  naszej  trudnej  drodze,  obdarz  nas  łaską  przebaczenia, 
Balsamie  uzdrawiający,  ulecz  wszelką  naszą  ranę.  Niech  Twój  ogień 
miłości  rozgrzeje  serca  wszystkich  wierzących  i  orzeźwiającym 
powiewem  rozraduje  tych,  którzy  proszą  o  Twoje  święte  dary.  Przyjdź, 
Duchu  Święty  posiany  przez  Ojca,  w  imię  umiłowanego  Syna  Jezusa; 
przyjdź  i  uczyń  Twój  Kościół  jednym  i  świętym  na  wieczne  zaślubiny 
Nieba.

Fragmenty rozważań do Ewangelii pochodzą z kolekcji „Lectio divina na każdy dzień roku”.  Czas 
Wielkanocy – rok A (tom 4). Wydawnictwo Sióstr Loretanek

 

 

Bogatym  nie  jest  ten  kto 
posiada,  lecz  ten  kto  daje. 
Wybór  jest  pomiędzy  być  i 
mieć,  pomiędzy  życiem  w 
pełni 
i 

istnieniem 

pustym, 

pomiędzy 

prawdą 

i 

kłamstwem. 

Jan Paweł II

Błogosławiony Janie Pawle II, módl się za 
nami.