Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Siódma niedziela Wielkanocy

 

5 czerwca 2011 r.

Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż 
do skończenia świata

 

 

Ewangelia według św. Jana

Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus 

im polecił.  A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. 

Wtedy  Jezus  podszedł  do  nich  i  przemówił  tymi  słowami:  «Dana  Mi 

jest  wszelka  władza  w  niebie  i  na  ziemi.  Idźcie  więc  i  nauczajcie  wszystkie 
narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je 
zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez 
wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Dz 1, 1-11; Ef 1, 17-23; Ps 47; Mt 28, 
16-20

 

 

Niebo – moja Ojczyzna

Tajemnica wniebowstąpienia, radosna i piękna z racji pokazywania 

nam Chrystusa wstępującego na łono Ojca, jest momentem napełniającym 
nasze serca pokorą i dobrem: oto Jezus zostaje bowiem pośród nas aż do 
skończenia  świata. 

On  zmienia  jedynie  swój  wygląd:  znaleźć  Go 

możemy w człowieku ubogim i cierpiącym, aczkolwiek nie zobaczymy Go w 
chwale.  Jednak  takim  właśnie  –  otoczonym  chwałą  –  będziemy  oglądać 
Jezusa  tylko  wówczas,  jeżeli  teraz  dostrzeżemy  Go  okiem  prawdziwej 
miłości  w  swoim  codziennym  udręczeniu,  umęczeniu  i  upokorzeniu, 
przyjmując siebie nawzajem. 

„Święta radość”, jaką wzbudza w nas Duch Święty, jest odmienna 

od  tej,  której  doświadczamy  na  co  dzień.  Jest  to  radość  błogosławieństw, 
owoc  cierpienia,  ponieważ  płynie  ze  śmierci  i  zmartwychwstania 
Chrystusa.  To  zarazem  radość  święta,  ponieważ  razem  z  Chrystusem 
zostało  wzięte  do  nieba  także  nasze  człowieczeństwo.  W  ten  sposób 
zostało  ono  wywyższone  i  przeniesione  poza  nasze  ciasne  horyzonty. Aby 
to zobaczyć, trzeba nam tylko nauczyć się patrzeć na to, co niewidzialne. 
W  jaki  sposób?  To  proste:  widzi  się,  wierząc;  czuje  się,  żywiąc 
nadzieje; a poznaje - kochając. 

 

 

Modlitwa

Panie Jezu, chcielibyśmy wiedzieć, czym był dla Ciebie powrót na 

łono Ojca. Ale ten Twój powrót nie tyle jako Boga, ale przede wszystkim 
jako człowieka: z rękami, nogami i całym ciałem zanurzonym w miłości. 
Dobrze  przecież  wiemy,  czym  jest  dla  nas  rozłąka  z  tymi,  których 
kochamy: patrzy się na nich tak długo, jak tylko można ... 

Niech  Bóg  Ojciec  napełni  nas,  jak  niegdyś  napełnił  Apostołów, 

tym  światłem,  które  oświeca  oczy  serca  i  pozwala  widzieć  Ciebie 
obecnym na zawsze. W ten sposób, już teraz, będziemy mogli kosztować 
żywej  nadziei,  do  której  zostaliśmy  wezwani  i  w  radości  przytulić  krzyż, 
wiedząc,  że  pokornie  ofiarowana  miłość  jest  jedyną  siłą  zdolną  do 
podniesienia tego świata ku Tobie. 

Fragmenty rozważań do Ewangelii pochodzą z kolekcji „Lectio divina na każdy dzień roku”.  Czas 
Wielkanocy – rok A (tom 4). Wydawnictwo Sióstr Loretanek

 

 

Wciąż  na  nowo  Kościół  podejmuje  zmaganie  się  z  duchem  tego  świata,  co 
nie  jest  niczym  innym  jak  zmaganiem  się    o  duszę  tego  świata.  Jeśli    z 
jednej 

strony 

jest 

w  nim  obecna  Ewangelia  i  ewangelizacja,  to  z  drugiej  strony    jest  w  nim 
także  obecna  potężna  anty  –  ewangelizacja,  która  ma  też  swoje  środki    i 
swoje  programy  i  z  całą  determinacją  przeciwstawia  się  Ewangelii  i 
ewangelizacji. 

    

        Jan Paweł II

Błogosławiony Janie Pawle II, módl się za nami.