T: Radość 

świętowani

a

(H. Pietras, Antologia 

tekstów patrystycznych o 

świętowaniu niedzieli, s. 

85).

„Dzień Pański, dzień zmartwychwstania, 

dzień chrześcijan jest dniem naszym. 

Dlatego zaś nazywa się go dniem 

Pańskim, ponieważ w nim Pan wstąpił do 

Ojca jako zwycięzca. Jeżeli poganie 

nazywają go dniem słońca, zgadzamy się 

na to z całą ochotą, albowiem dzisiaj 

zajaśniało 

światło świata, dziś wzeszło słońce 

sprawiedliwości i zdrowie na jego 

skrzydłach”

(H. Pietras, Antologia tekstów 

patrystycznych o świętowaniu 

niedzieli, s. 85). 

„Doprawdy jest to bracia nie do zniesienia i chyba 

zbyt bezbożne, żeby chrześcijanie nie okazywali 

takiej czci dniowi Pańskiemu z jaką Żydzi 

odnoszą się do szabatu. Skoro ci nieszczęśni 

przestrzegają szabatu tak, iż nie odważą się 

wykonać żadnych prac rolniczych, to o ileż bardziej 

ci, którzy ani srebrem ani złotem, ale drogocenną 

krwią Chrystusa zostali wykupieni (1 P 1, 18-19), 

powinni wziąć pod uwagę cenę owego wykupu i w 

dniu zmartwychwstania poświęcić swój czas 

Bogu i uważniej pomyśleć o zbawieniu swej duszy. I 

na koniec, jeżeli przez cały dzień Pański lekceważyć 

będziemy czytanie [Pisma Świętego] i modlitwę, 

popełniamy niemały grzech wobec Boga”

„Słuchaj synu, a powiem ci dlaczego 

przekazane nam zostało zachowanie dnia 

Pańskiego i powstrzymywanie się od pracy.

Kiedy Pan powierzał uczniom Tajemnicę 

wziął chleb, pobłogosławił i łamiąc go dał 

swoim uczniom mówiąc: Bierzcie i 

jedzcie, to jest Ciało Moje dla was 

łamane na odpuszczenie grzechów. 

Podobnie dał swoim uczniom kielich 

mówiąc: Pijcie z niego wszyscy, to jest 

Krew Moja, Nowego Przymierza za was i za 

wielu wylana na odpuszczenie grzechów; 

czyńcie to na Moją pamiątkę [por. Mt 26, 

26n; 1 Kor 11, 23n]. 

Tak więc święty dzień Pański jest 

wspomnieniem Pana. Dlatego nazywamy go 

dniem Pańskim, że jest panem pozostałych 

dni. Przed męką Pana nie nazywał się 

dniem Pańskim, ale pierwszym dniem. W 

ten dzień dał Pan początek stworzeniu świata i 

w ten sam dzień dał światu początek 

zmartwychwstania. 

W ten właśnie dzień, jak mówiłem, nakazał by 

sprawowano Jego Tajemnicę. Dzień ten jest dla 

nas początkiem wszelkiego dobra: początkiem 

stworzenia świata, początkiem 

zmartwychwstania, początkiem 

tygodnia. Ten dzień, mając 

w sobie trzy początki, niesie 

w sobie jakby zasadę Najświętszej Trójcy”

„Słuchaj synu, a powiem ci, dlaczego 

przekazane nam zostało zachowanie dnia 

Pańskiego i powstrzymywanie się od pracy.

Tydzień ma siedem dni; sześć z nich dał nam 

Bóg, byśmy pracowali, a jeden dał nam dla 

modlitwy, odpoczynku, wyzwolenia się od zła, 

oraz jeśli w ciągu sześciu dni popełniliśmy 

grzechy, byśmy się w ten dzień Pański 

pojednali z Bogiem. Idź więc rano do 

Kościoła Bożego, zbliż się do Władcy, 

wyznaj Mu swoje grzechy, przemień się w 

modlitwie i w pokorze serca, uczestnicz w 

Boskiej i świętej liturgii, módl się i nie 

wychodź przed rozesłaniem. 

Patrz na twego Pana podzielonego, 

rozdawanego a niewyczerpanego i 

jeśli masz czyste sumienie, podejdź i 

miej udział w Ciele i Krwi Pana. Jeśli 

sumienie cię oskarża z powodu złych i 

niestosownych czynów, nie przyjmuj 

Komunii, nim ich nie poprawisz przez 

pokutę, ale trwaj na modlitwie i nie 

wychodź z Kościoła przed rozesłaniem. 

Wspomnij na zdrajcę Judasza 

[który wyszedł z Wieczernika 

przed zakończeniem Uczty przez 

Jezusa i Jego Uczniów, por. J 13, 33”

Zachowujemy niedzielę tylko dlatego, by 

przerwać pracę i poświęcić się modlitwie. 

Jeśli wstrzymasz się od pracy, a nie 

pójdziesz do Kościoła, nic na tym nie 

zyskasz. Wręcz przeciwnie, niemało 

sobie zaszkodzisz. Wielu wyczekuje 

niedzieli, ale nie z tych samych 

powodów. Ci którzy boją się Boga, 

czekają na dzień Pański aby się modlić do 

Boga i ubogacić             się poprzez 

przyjęcie Ciała i Krwi; lekkomyślni i 

niesolidni 

czekają na niedzielę, aby 

          przerwać pracę, a poświęcić się 

złym dziełom. Same fakty 

świadczą, że się nie mylę. 

Wyjdziesz w południe któregoś dnia, 

to nie znajdziesz nikogo. Wyjdziesz w 

dzień Pański i co spotkasz? Jedni grają 

na cytrach, inni tańczą i klaszczą, inni 

siedzą i obmawiają bliźnich, jedni się 

biją, inni kłócą, jeszcze inni dają sobie 

porozumiewawcze znaki namawiając 

do zła. A gdzie jest muzyka i tańce, 

tam biegną wszyscy. Gdy [dzwon] 

zwołuje ludzi do Kościoła, to wszyscy 

są zmęczeni i osłabieni. Gdy nagle 

słychać cytrę, flet czy tupot 

tańczących wszyscy lecą tam jak na 

skrzydłach” 

„Uczęszczajcie na modlitwę do kościoła 

lub do miejsc świętych. Nie miejcie w 

pogardzie dnia Pańskiego, nazwanego 

tak z tego powodu, że w nim Syn Boży, 

Pan nasz Jezus Chrystus powstał z 

martwych, lecz święćcie go z czcią. 

Prac służebnych, to jest pracy w polu, 

na łąkach, w winnicach i innych 

ciężkich prac nie wykonujcie w dniu 

Pańskim, z wyjątkiem tego, co jest 

niezbędne dla podtrzymania sił słabego 

ciała, do ugotowania posiłków, do 

przygotowania się do dalekiej podróży. 

Wolno w niedzielę wybrać się do 

pobliskich miejscowości, ale nie w 

złych zamiarach, lecz w dobrych – 

a więc na przykład udać się do 

miejsc świętych, odwiedzić 

brata lub przyjaciela, 

pocieszyć chorego, 

uciśnionym pospieszyć z radą 

i pomocą w dobrej sprawie. W 

taki oto sposób ma chrześcijanin 

święcić dzień Pański. 

Jest to doprawdy nad wyraz 

niegodne i kompromitujące, 

że poganie którzy nie znają 

wiary chrześcijańskiej i czczą 

wizerunki demonów, czcząc 

dzień Jowisza lub innego 

demona, powstrzymują się od 

pracy, a przecież z całą 

pewnością demony nie 

stworzyły żadnego dnia ani 

żaden do nich nie należy. 

Tymczasem my, którzy oddajemy 

hołd prawdziwemu Bogu i 

wierzymy, że Chrystus powstał z 

martwych, nie chcemy czcić 

dnia Jego zmartwychwstania, to 

jest dnia Pańskiego. Nie 

wystawiajcie przeto na hańbę 

Zmartwychwstania Pańskiego, 

lecz miejcie je w czci i należytym 

poszanowaniu, a to z powodu 

nadziei, jaką w nim pokładamy” 

DZIĘKUJĘ ZA 

UWAGĘ!