T: Kościół a 

świat

Kościół jest wspólnotą, która 

potrzebuje nieustannie się 

odnawiać. Ta odnowa ma swoje 

źródło w wierze, która konstytuuje 

Kościół. Jeśli będziemy rozumieć wiarę 

jako całkowite przylgnięcie do Boga, 

jako przekraczanie tego co widzialne, 

by dotknąć Niewidzialnego, to 

potrzebujemy nieustannie 

dostosowywać nasze życie do Boga, 

ku któremu zdążamy. 

Ten proces dostosowywania nazywa się 

nawracaniem i jest ściśle złączony 

z wiarą. Wiara, jeśli chce być żywa, 

potrzebuje ciągłego nawracania, 

a nawracanie, by dotykało głębi 

życia, potrzebuje żywej wiary. Chodzi 

tutaj zarówno o wiarę całego Kościoła, 

jak i każdego pojedynczego człowieka. 

Stąd wniosek, że pogłębianie wiary, 

a nawet samo życie wiarą wymaga 

nawracania się – nieustannej odnowy. Do 

tego wezwany jest cały Kościół i każdy 

wierzący z osobna.

Jednym z ważniejszych wezwań, jakie 

kieruje Jan Paweł II, i które uważa za 

ważny element odnowy Kościoła i świata, 

jest wezwanie do jedności. Wobec 

faktu, ze w wielu miejscach świata 

trwają wojny, konflikty zbrojne, 

nienawiść rozlewa się szerokim 

strumieniem a terroryzm niszczy życie 

wielu ludzi i zakłóca ich pokojową 

egzystencje, papież wskazuje, że 

prawdziwa przemiana świata ma 

dotknąć także i tego wymiaru ludzkiego 

życia.

O jedności, życiu wspólnotowym czy 

braterskim pisze w kilku adhortacjach ukazując 

wiele jej poziomów, a każdy z nich jest 

jednakowo ważny. Jedność więc potrzebna 

jest w rodzinach, w życiu osób świeckich, 

zakonach i wśród kapłanów. Kierując słowa 

do zakonników pisze o palącej potrzebie 

dawania świadectwa w świecie poprzez życie 

braterskie. Jednym z aspektów jedności jest 

współpraca, współdziałanie na wielu 

płaszczyznach. Chodzi o współpracę między 

biskupami a podległymi im księżmi, 

współpracę księży pomiędzy sobą, 

współdziałanie duchownych ze świeckimi 

i świeckich z duchownymi.

Papież za św. Pawłem ukazuje 

Kościół i świat jako jeden 

organizm, w którym każdy ma 

swoje miejsce i cel do 

zrealizowania. Nie ma gorszych 

ani lepszych komórek, każdy 

wierzący ma pomnażać talenty 

i przynosić owoce, współdziałając 

dla dobra wspólnoty, korzystając 

z darów i charyzmatów, jakimi go 

Bóg obdarzył.

Ważną rzeczą, która wypływa 

z tego, co wyżej zostało napisane, 

jest przyjęcie i realizowanie 

w pełni własnego powołania. Od 

tego zależy także odnowa instytucji 

i struktur kościelnych. Odnowę tą 

mają czynić ludzie przemienieni 

przez Chrystusa. Głównym ich 

zadaniem jest odnowa osobistego 

powołania – misji, jaką mają do 

spełnienia w świecie.

Osoby świeckie zaś mają przede 

wszystkim trwać w swoim powołaniu, 

którego istotą jest właśnie bycie 

świeckimi. Biorąc czynny udział 

w życiu rodzinnym, społecznym czy 

politycznym, mają wprowadzać do 

Niego Chrystusa. Ich przemienione, 

chrześcijańskie życie powinno 

zrealizować wołanie apostoła, aby 

Bóg był wszystkim we wszystkich 

(1 Kor 15, 28)

PAŃSTWO A DEKALOG

Prawo ma słuszność natenczas tylko, gdy 
wywodzi się z etyki, a zatem same zasady 
państwa muszą być zgodne z zasadami 
etyki. W cywilizacji łacińskiej nie ma dwoistości w 
etyce, te same zasady obowiązują w prawie 
prywatnym i publicznym, w życiu domowym i na 
wielkim boisku państwa. Lecz osoby związane 
bliżej z ustrojem państwowym, wyrażają się 
zwykle o moralności w polityce bardzo 
sceptycznie. Oświadczają, że w zasadzie zgadzają 
się na samą tezę, więc tym bardziej żałują, że to 
są mrzonki niewykonalne. Ich zdaniem polityka 
nie da się żadną miarą pogodzić z moralnością

JAK 

PRZYKAZANIA 

BOŻE WPŁYWAJĄ 

NA ŻYCIE NA 

ŚWIECIE?