Zagadnienia etyczne i prawne opieki psychiatrycznej

Zagadnienia etyczne i

prawne opieki

psychiatrycznej

Opracowała: mgr Halina Miturska



Artykuł 4 Deklaracji Praw

Człowieka

i Ochrony Zdrowia Psychicznego

przyjętej przez Światową Federację

Ochrony Zdrowia Psychicznego

w 1989 r. stanowi:

„

Podstawowe prawa osób, które są

kwalifikowane, diagnozowane,

leczone lub określane jako

psychicznie chore

lub cierpiące z powodu problemów

emocjonalnych, powinny być takie

same jak prawa innych obywateli”.

Do praw tych

należy:



Prawo do pozbawionego przymusu,

godnego, humanitarnego

i kwalifikowanego leczenia

z zapewnieniem dostępu do

odpowiadającej standardom

profesjonalnym i normom

etycznym pomocy medycznej,

psychologicznej

i socjalnej.



Prawo do wolnego od

dyskryminacji, równego dostępu do

leczenia, jednakowego traktowania

bez względu na status polityczny,

społeczny, ekonomiczny,

kulturowy, rasowy, religijny,

wynikający z płci lub wieku

czy z orientacji seksualnej.



Prawo do prywatności oraz intymności.



Prawo do mienia osobistego.



Prawo do ochrony przed zniewagą

fizyczną lub psychiczną.



Prawo do ochrony przed zaniedbaniem

i zaniechaniem pomocy profesjonalnej

i nieprofesjonalnej.



Prawo każdej osoby do rzetelnej

informacji o jej stanie klinicznym.

Prawo do leczenia

obejmuje

hospitalizację, leczenie ambulatoryjne

lub psychosocjalne

– zależnie od

potrzeb – z gwarancją odpowiedniej

konsultacji medycznej, etycznej i

prawnej, a w przypadku leczenia

wbrew woli pacjenta – prawo do

bezstronnej reprezentacji, kontroli

i odwoływania się.

Deklaracja podkreśla, że wszyscy

psychicznie chorzy mają prawo do

leczenia, w którym uwzględnia się

głównie ich dobro.

Chory psychicznie, tak jak każdy inny

pacjent, ma prawo do

OCHRONY

GODNOŚCI

, do poszanowania

indywidualnych różnic kulturowych

i religijnych.

Pielęgniarka, która przebywa z

chorym najdłużej jest

szczególnie powołana do obrony

jego praw i swobód, zwłaszcza

wtedy, gdy on sam nie jest w

stanie tego zrobić.

Wszystko to, czego dowie się

pielęgniarka o chorym psychicznie

jest objęte

TAJEMNICĄ

ZAWODOWĄ



Niektóre sprawy chorego nigdy nie

powinny dotrzeć do jego rodziny.



Pielęgniarka nie może powiadamiać

organów ścigania, jeśli dowiedziała

się od chorego o popełnionym przez

niego przestępstwie.

Wymogi etyczne

zawodu

pielęgniarki



mają szczególne znaczenie w

przypadku pracy z chorym

psychicznie.

Większość z nich nie upomina się o

swoje oczywiste prawa, przyzwoity

poziom opieki, leczenie i

odpowiednie traktowanie.

Większość hospitalizowanych jest

BEZBRONNA

wobec nieuczciwości,

niepunktualności, lekceważenia,

wyzyskiwania ich w pracy dla

prywatnych celów.

Niektórzy z nich nie poskarżą się, że

nie dostali leków lub obiadu, że śpią

w brudnej pościeli, że są spragnieni,

albo, że jest im zimno.

Ustawa o ochronie

zdrowia

psychicznego



Jest aktualnie obowiązującą.



Ustawa psychiatryczna, jako element

kontroli społecznej nad

funkcjonowaniem lecznictwa

psychiatrycznego, które czasami

posługuje się przymusem

zewnętrznym wobec pacjenta, chroni

interesy chorego oraz personelu

medycznego.

Ustawa precyzuje:



na czym polega ochrona zdrowia

psychicznego,



kto to jest osoba z zaburzeniami

psychicznymi.

Określa:



warunki, w jakich wolno ograniczać

swobodę pacjenta,



zasady przyjęcia chorego do szpitala

psychiatrycznego bez jego zgody –

bez

pisemnej zgody na pobyt w szpitalu

może być przyjęta osoba, której

dotychczasowe zachowanie wskazuje, że

nie przyjęcie jej do szpitala spowoduje

znaczne pogorszenie zdrowia

psychicznego.

Bez zgody chorego można go przyjąć

do szpitala, gdy nie jest on zdolny

do samodzielnego zaspokojenia

podstawowych potrzeb życiowych,

a istnieje domniemanie, że

leczenie

w szpitalu przyniesie poprawę

stanu zdrowia.

O wypisaniu ze szpitala osoby, która

nie wyraziła zgody na

hospitalizację decyduje ordynator,

a dyrektor

szpitala zawiadamia o tym fakcie

sąd opiekuńczy.

Osoba z zaburzeniami psychicznymi,

zarówno w szpitalu jak i w domu

pomocy społecznej ma prawo,

zgodnie z ustawą do:



porozumiewania się bez

ograniczeń

z rodziną i innymi osobami,



tajemnicy korespondencji,



okresowego przebywania poza szpitalem

bez wypisywania ze szpitala, jeżeli nie

zagraża to jej życiu, zdrowiu albo życiu i

zdrowiu innych,



nie stosowania wobec niej przymusu

bezpośredniego, jeśli nie dopuszcza się

zamachu przeciwko zdrowiu i życiu

własnemu oraz innych osób, nie zagraża

bezpieczeństwu powszechnemu, nie niszczy

i nie uszkadza w sposób gwałtowny

przedmiotów znajdujących się w jej

otoczeniu.

ustawie o ochronie zdrowia

psychicznego szczególny nacisk

kładzie się na promocję zdrowia

psychicznego i profilaktykę.

Zasady ochrony zdrowia psychicznego

należy propagować w placówkach

oświatowych i opiekuńczo –

wychowawczych.

Zagadnienia ochrony zdrowia

psychicznego należy wprowadzać

do programów nauczania osób,

które zawodowo zajmują się

nauczaniem, wychowaniem,

leczeniem i opieką.

Organy do spraw pomocy społecznej

wraz z zakładami psychiatrycznej

opieki zdrowotnej upoważnione są do

organizowania na swoim terenie

wsparcia społecznego dla osób,

które z powodu choroby psychicznej

lub upośledzenia umysłowego mają

trudności w życiu codziennym.

Wsparcie społeczne, do

którego zobowiązane są

wymienione organy polega

na:

podtrzymywaniu i rozwijaniu

umiejętności niezbędnych do

samodzielnego życia,

organizowaniu w środowisku

społecznym pomocy ze strony

rodziny, innych osób, grup,

organizacji społecznych i instytucji,

udzielaniu pomocy finansowej,

rzeczowej oraz innych świadczeń

na zasadach określonych w

ustawie

o pomocy społecznej.

Document Outline