Wirus Ebola

Wirus Ebola

Morfologia wirusa.

Morfologia wirusa.

Materiał genetyczny 

stanowi jednoniciowe 

nonsensowne RNA. 

Przypomina poskręcaną 

pałeczkę, ale wykazuje 

odmienność 

antygenową. Ebola 

zbudowana jest       z 7 

białek, z których nie 

przebadano jeszcze 4,     

   a co najmniej jedno z 

nich jest odpowiedzialne 

za supresję, czyli 

spowolnienie działania 

układu 

immunologicznego.

Właściwości 

Właściwości 

biochemiczne.

biochemiczne.

W organizmie ludzkim wirus inkubuje 

się około tygodnia. Atakuje komórki 

wątroby, makrofagi i monocyty. Niszczy 

śródbłonek naczyń krwionośnych, 

wątrobę, nerki, węzły chłonne i inne 

narządy. Większość chorych umiera, 

śmiertelność wynosi około 90%. Ludzie 

nie są nosicielami wirusa Ebola, 

natomiast nosicielem tego wirusa jest 

nie zidentyfikowane dotąd afrykańskie 

zwierzę, które uważane jest za 

gryzonia.

Chorobotwórczość.

Chorobotwórczość.

Wirus ten wywołuje śmiertelną chorobę, która 

zwana jest krwotoczną gorączką. Pojawia się ona 

nagle. Jej okres inkubacji jest około tygodnia,     a 

krwawienie zwykle występuje od 5 do 7 dni    od 

momentu zakażenia. Występuje również 

gorączka, ból głowy, bóle mięśni i stawów             

i słabość. Później pojawia się biegunka, wymioty, 

bóle brzucha. U niektórych pacjentów obserwuje 

się uczulenie na skórze, zapalenie spojówek, 

czkawkę oraz krwawienie wewnętrzne                 i 

zewnętrzne. Śmierć następuje w wyniku szoku lub 

wykrwawienia. Epidemie zostały zapoczątkowanie 

w Afryce, to właśnie tam została wykryta ta 

choroba.

Odporność na leczenie.

Odporność na leczenie.

Nie ma jeszcze żadnego leku na wirusową gorączkę 

krwotoczną. Trwają eksperymentalne badania, polegające 

na podawaniu ludzkich cytokin i terapii antykoagulacyjnej, 

czyli antyskrzepowej. Ostatnio odkryto, iż nukleozydowe 

inhibitory hydrolazy S-adenozylhomocysteiny hamują 

replikację wirusa EBO-Z, co może przyczynić się               do 

powstania skutecznego leku w przyszłości. W terapii stosuje 

się leczenie wspomagające, polegające                    na 

utrzymywaniu równowagi elektrolitów i płynów ustrojowych 

pacjenta, odpowiedniego odżywiania                  i 

hamowaniu ewentualnych dodatkowych infekcji. Takie 

leczenie musi się jednak odbywać w warunkach absolutnej 

izolacji chorego, zapobiegając roznoszeniu wirusa. Należy 

szczególnie uważać przy kontakcie z płynami ustrojowymi 

chorego. W przypadku śmierci pacjenta, koniecznie jest  jak 

najszybsze pochowanie ciała. 

Wrota zakażenia.

Do zakażenia dochodzi na drodze 
kropelkowej, pośredniego                         
 i bezpośredniego kontaktu z czego te 
dwa ostatnie mają największe 
znaczenie. Zazwyczaj kończą się 
zakażenia wśród służb medycznych, 
które nastąpiły na skutek kontaktu z 
płynami ustrojowymi i kałem. Rezerwuar 
stanowią chorzy ludzie, 
prawdopodobnie także gryzonie i 
niektóre gatunki małp.

KONIEC

KONIEC