CHOREOTERAPIA

TANIEC, RUCH 

I

ZABAWA

 

 

 

Choreoterapia to terapia wykorzystująca 

ekspresję ruchową. Jej nazwa pochodzi od 

greckich słów: choreia – „taniec” i therapeuéin 

– „leczyć”. Jest to aktywna praca z ciałem 

łącząca trzy płaszczyzny: taniec, ruch i zabawę 

najczęściej w towarzystwie różnorodnej muzyki. 

 

 

 
 
 

 

CHOREOTERAPIA

ZABAWA

RUCH

TANIEC

 

 

EWOLUCJA

Taniec towarzyszył ludzkości od zarania dziejów. Prawdopodobnie był 

jedną z pierwszych form grupowego ludzkiego działania i religijno-

magicznych rytuałów. Pierwsi ludzie porozumiewali się za pomocą 

gestów i dźwięków i mogli się z łatwością wyrażać w tańcu. Taniec był 

istotną formą praktyk religijnych i społecznych rytuałów w 

społeczeństwach pierwotnych. Wszelkie święta religijne, czy 

wydarzenia społeczne były połączone z grupowym tańcem. Choć 

pierwotnie taniec był istotną formą religijnego i wspólnotowego życia, 

wraz z rozwijaniem się cywilizacji, nastąpiło odejście od tańca.W 

średniowiecznej Europie, na skutek potępienia przez Kościół 

cielesności, taniec został odsunięty na bok, jako forma wyrażania 

ziemskich namiętności. Ludzie nadal tańczyli ale były to jedynie tańce 

dworskie lub ludowe, mające bardziej formę tańców towarzyskich niż 

uzdrawiających. Rozwój tańca współczesnego stał się możliwy dopiero 

po osłabieniu wpływów purytańskiej religii potępiającej cielesność i 

zmysłowość. Współczesna terapia tańcem narodziła się z połączenia 

idei i praktyk tańca współczesnego i różnych kierunków psychologii 

humanistycznej i psychoterapii. Wysoki poziom zamożności, swoboda 

obyczajów, różnorodność kultur, dynamicznie rozwijające się 

społeczeństwo, rozwój tańca współczesnego i psychoterapii stworzyły 

w USA warunki sprzyjające powstaniu terapii tańcem. 

 

 

 

Choreoterapia, jak już wspomniano 

wcześniej, powstała w Stanach 

Zjednoczonych w latach 40. XX 

w. i od tego czasu notuje się jej 

intensywny rozwój. Według 

American Dance Therapy 

Association, choreoterapia 

oznacza „terapeutyczne 

wykorzystanie ruchu jako 

procesu, poprzez który 

wspomagana zostaje 

emocjonalna i fizyczna 

integracja”. Definiowana jest 

również jako „wykorzystująca 

ruch forma  psychoterapii, 

której celem jest osiągnięcie 

przez jednostkę integracji 

psychofizycznej”. Jest terapią 

wielowymiarową i 

wielozakresową, ponieważ 

oddziałuje  na sferę 

emocjonalną, motoryczną, 

fizjologiczną, poznawczą, 

wolitywną, estetyczną, 

erotyczną oraz sferę kontaktów 

interpersonalnych. 

 

 

Dlaczego ludzie współcześnie 

interesują się terapią tańcem?

 

Oczywiście można powiedzieć, że ludzie tańczą bo lubią. 

Taniec jest doświadczeniem przyjemnym, wręcz 

ekstatycznym, między innymi dlatego, że może 

spowodować wydzielanie się endorfin. Jednakże jest o 

wiele więcej powodów dla których ludzie się interesują 

terapią tańcem. Wiele się pisze o rosnących 

problemach społecznych i psychologicznych 

nękających obywateli społeczeństw wysoko 

rozwiniętych: nadmierny stres, pośpiech, rozpad 

rodziny, zanik więzi międzyludzkiej, alienacja, 

odczłowieczenie. 

Człowiek reaguje na te zjawiska poszukując kontaktu z 

naturą, zwiększając zainteresowanie własnym 

rozwojem emocjonalnym, dąży do osiągnięcia 

równowagi, czy też poszukuje doświadczenia sacrum. 

Terapia tańcem odpowiada na wiele potrzeb ludzi 

wrażliwych i szukających równowagi emocjonalnej lub 

inspiracji w rozwoju osobistym. Taniec jest zjawiskiem 

złożonym  i wieloaspektowym. Praktyka tańca działa 

na poziom fizyczny, emocjonalny, mentalny i duchowy. 

 

 

Korzyści i efekty choreoterapii

- obniżenie poziomu lęku, 
- poprawa koncentracji uwagi, 
- obniżenie poziomu neurotyczności, 
- poprawa koordynacji ruchowej, 
- poprawa odporności na zmęczenie, 
- obniżenie napięcia psychofizycznego, 
- rozładowanie nadmiaru energii i agresji, 
- podniesienie samooceny - lepsza ocena swoich możliwości i 
ograniczeń, 
- korzystne zmiany zachowania, zadowolenie 
- aktywizacja naturalnych senso-motorycznych układów koordynacji. 

 

 

Cechy osoby prowadzącej 

uzdrawiający taniec: 

Powodzenie terapii tańcem zależy w dużym 

stopniu od doświadczenia, umiejętności, 

podejścia i cech osobowości terapeuty. 

Terapeuta pracujący z tańcem i ruchem 

powinien posiadać duże własne 

doświadczenie w zakresie ruchu i pracy z 

ciałem. Aby być skutecznym i celnym , musi 

on potrafić podejmować szybkie decyzje 

płynące z doświadczenia danej chwili, to 

znaczy wyczuwać proces grupy lub pacjenta 

 i odpowiednio nań reagować. W 

odróżnieniu od innych rodzajów terapii, 

terapeuta tańca powinien posiadać 

umiejętność podejmowania 

natychmiastowych decyzji w trakcie ruchu 

gdzie czas na obserwacje, zastanawianie się 

i analizę jest minimalnie krótki. W takim 

rodzaju terapii wzrasta rola wyczucia ruchu 

i intuicji ruchowej. Zadanie terapeuty 

polega na odzwierciedlaniu i modelowaniu 

ruchów i zachowań grupy aby prowadzić je 

w kierunku rozwijania ekspresji, poczucia 

pewności siebie i siły, rozwoju integracji i 

samorealizacji uczestników. 

 

 

Terapeuta powinien posiadać 

głęboką wiedzę w swojej 

dziedzinie oraz rozwinąć w 

sobie mądrość ciała, aby móc 

szybko podejmować mądre 

decyzje i wiedzieć, co robić w 

zaskakujących sytuacjach, 

ponadto terapeuta będzie miał 

tym lepsze i pełniejsze efekty 

w pracy z emocjami pacjentów, 

im lepiej i bardziej świadomie, 

wyraża własne emocje. Aby 

pomagać uczestnikom w 

poznawaniu siebie i 

nawiązywaniu kontaktu z 

nieznanymi obszarami 

psychiki, terapeuta powinien 

posiadać dobry kontakt i 

zrozumienie procesu własnej 

podświadomości. W przypadku 

terapeutów tańcem wskazane 

jest również posiadanie 

dodatkowych umiejętności.    

 

 

 

 

Maurice Bejart, wielki tancerz i 
choreograf francuski, chyba 
najlepiej nazwał sekret tej formy 
ekspresji: "Taniec jest jedną z 
rzadkich dziedzin działalności 
ludzkiej, gdzie człowiek jest 
zaangażowany całkowicie: ciałem, 
duszą i umysłem". W tym być może 
tkwi przyczyna wciąż rosnącej 
popularności tańca jako formy 
terapii. W USA, w Europie 
Zachodniej, a powoli także i u nas 
powstaje coraz więcej miejsc, gdzie 
prowadzone są specjalistyczne 
warsztaty. Jedni wybierają jazz, 
drudzy tango, jeszcze inni 
afrykańskie rytmy albo flamenco. 
Większość jednak łączy różne 
rodzaje muzyki. Na takie zajęcia 
przychodzą ludzie, którzy chcą 
odreagować stresy i frustracje, 
którzy walczą z depresją, szukają 
źródeł radości i pragną lepiej 
poznać samych siebie.

 

 

Kiedy taniec zaczyna być 

terapią a kiedy nią nie 

jest?

 

       

Czy taniec artystyczny i sportowy także pełni funkcje 
terapeutyczne, gdyby tak było wszyscy wybitni tancerze, 
powinni być ludźmi szalenie rozwiniętymi emocjonalnie i 
zrównoważonymi psychicznie. Czy jest tak rzeczywiście? 
Samo ćwiczenie ruchu tanecznego nie jest wystarczającym 
elementem, by taniec zaczął działać uzdrawiająco i 
terapeutycznie. Choć intensywny trening tańca, wzmacnia i 
kształtuje zarówno ciało i psychikę nie będzie spełniał funkcji 
psychoterapii. Dużo zależy od sposobu podejścia do treningu. 
Mary Whitehouse twierdzi że ruch wykonywany 
mechanicznie, podczas treningów sportowych lub tanecznych 
nie rozwija świadomości uczuć i świadomości ciała jedynie 
wpływa na kondycję i sprawność. Dopiero ruch wypływający 
organicznie z ciała tzw. Ruch autentyczny rozwija głęboką 
świadomość siebie i jest uzdrawiający emocjonalnie, uwalnia 
od napięć. Można osiągnąć biegłość ruchów tanecznych lecz 
nadal być nie świadomym swojego ciała i mieć problemy 
emocjonalne. 

 

 

„Wszystko, co chcesz 

powiedzieć

 można wyrazić 

tańcem 

wtedy jest to proste i 

łatwe”

                                   

                               
                        
Heymood Broun