PowerPoint Presentation



Otępienie czołowo-skroniowe

(FTD)

Początek jest zwykle podstępny, choroba trwa

przeważnie około 10lat, przebieg jest powoli

postępujący. Pierwsze objawy związane są zazwyczaj ze

zmianami osobowości, nastroju, napędu i zaburzeniami

zachowania . Pacjenci mogą być albo nadmiernie

pobudzeni ruchowo i słownie, euforyczni, drażliwi, z

niekontrolowanymi wybuchami złości lub nadmierną

sentymentalnością, albo też wycofujący się, apatyczni i

pasywni. Najbardziej charakterystyczne zaburzenia

zachowania to zachowania aspołeczne

(nieprzestrzeganie ogólnie przyjętych norm obejmujące

także zachowania kryminalne i niewłaściwe zachowania

seksualne). Wczesnym objawem jest brak empatii,

zmiana upodobań dietetycznych z reguły na słodycze,

wzrost/spadek aktywności seksualnej). Zaburzenia

mowy polegają na zubożeniu słownictwa aż do anomii,

przy zachowanym rozumieniu mowy i powtarzaniu.



· Dostępne leki nie wykazują istotnego

wpływu na zaburzenia funkcji

poznawczych w FTD. Istniejące

interwencje mogą korzystnie wpłynąć na

zaburzenia zachowania towarzyszące

otępieniu.



· Lekami rekomendowanymi w

przypadkach FTD są leki o działaniu

serotoninergicznym. Najlepiej

przebadanym lekiem jest trazodon, inną

opcją są leki z grupy SSRI.



Zespół Downa

to zestaw charakterystycznych cech

fizycznych i psychicznych, które powstają wskutek błędu

genetycznego. W jądrze każdej prawidłowej komórki

człowieka są zawsze 23 pary chromosomów. U osób z

zespołem Downa w 21 parze znajduje się dodatkowy, trzeci

chromosom. Zespół Downa dość łatwo zdiagnozować, kiedy

dziecko jest maleńkie, wiążą się bowiem z nim pewne

bardzo charakterystyczne cechy: znaczna część dzieci

dotkniętych tą chorobą ma słabe napięcie mięśniowe i

sprawia wrażenie wiotkich. Najczęściej oczy są nieco

skośne, grzbiet nosa płaski, a kości policzkowe nieco

odstające. Na skutek wolniejszego rozwoju czaszki młodzi

ludzie z zespołem Downa nie wyglądają na swój

wiek.Badania dowodzą, że 30-40 procent dzieci z tym

schorzeniem cierpi na jakąś postać wady serca. Dość częste

są u nich wady słuchu, zdarzają się również wady wzroku, a

także zakłócenia w funkcjonowaniu układu pokarmowego.

Duży kłopot może sprawiać też sucha skóra, wymagająca

szczególnej pielęgnacji. Dzieci wolniej się rozwijają - później

zaczynają siadać, stawać i chodzić, wolniej reagują na

bodźce, mają osłabione czucie dotyku, bólu, temperatury.



Należy pamiętać, że nie ma jednej

niezawodnej recepty na wspieranie rozwoju

dziecka z zespołem Downa. Wszystkie

stosowane przez nas oddziaływania

powinny być dobrane do jego

indywidualnych potrzeb i możliwości

psychofizycznych. Niezbędnym czynnikiem

jest kompleksowa diagnoza rozwoju

dziecka, obejmująca ocenę somatycznego

stanu dziecka, ocenę rozwoju ruchowego,

umysłowego i społecznego w tym rozwoju

mowy we wszystkich metodach

neurofizjologicznych.



Stymulacja proprioceptywna

Propriocepcja to zmysł odczuwania

samego siebie, czucia pozycji i ruchu ciała.

Proprioceptory znajdujące się w mięśniach,

stawach, oczach, w narządzie równowagi

przesyłają sygnały do ośrodka

koordynacyjnego w móżdżku.

Propriocepcja wraz ze zmysłowymi

układami odbioru dotyku i temperatury

należą do najwcześniej rozwijających się i

dojrzewających. Proprioceptory reagują na

czynne napięcie i bierny naciąg mięśni,

ścięgien i na zgięcia w stawach niezbędne

do wykonania precyzyjnych ruchów.



Stymulacja wzrokowa i słuchowa

Zmysły wzroku i słuchu są zmysłami

wyższego rzędu i są stymulowane przez

sensoryczne bodźce płynące z dotyku,

propriocepcji i narządu przedsionkowego.

Zmysły te posiadają szczególne znaczenie

w procesie uczenia się, jak również w

zakresie rozwoju motorycznego. Neurolog

Myer stwierdził, iż odruch toniczny szyjny

leży u podstaw rozwoju koordynacji

wzrokowo-słuchowej. Przetrwanie tego

odruchu poza wiek wczesno-niemowlęcy

przeszkadza w rozwoju koordynacji

wzrokowo-ruchowej.



Stymulacja dotykowa

Układ dotykowy to zmysł pobudzający aktywowanie

ruchu poprzez stymulację receptorów czuciowych o

niskim i wysokim progu pobudliwości w celu zwiększenia

wrażliwości mięśni na rozciąganie i wykorzystanie

zharmonizowanej stymulacji czuciowej do aktywacji

odpowiedzi motorycznej. W metodzie sensomotorycznej

Rood bodźce czuciowe to: masowanie, pocieranie,

drażnienie szczoteczką, ochładzanie, klepanie,

przytulanie, pieszczenie. Dzieci z sierocińców są

pozbawione stymulacji dotykowej płynącej z przytulania

i bliskości ludzkiego ciała oraz czułego kołysania w

kochających rękach rodziców (stymulacja

przedsionkowa); dzieci te nie rozwijają się prawidłowo.

Aby mózg dziecka funkcjonował prawidłowo, musi

otrzymywać bodźce z trzech podstawowych zmysłów:

przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego na

równi z bodźcami wzrokowymi, słuchowymi i

smakowymi. W życiu prenatalnym dokonuje się stała

stymulacja dotykowa przez wody płodowe.



Choroba Parkinsona

- powoli postępująca,

samoistna, zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego

układu nerwowego. Choroba Parkinsona to

schorzenie ludzi w starszym wieku, którego

przyczyną są zmiany zwyrodnieniowe w układzie

nerwowym, a szczególnie w obszarze mózgu

zawiadującym aparatem ruchu.



Objawy

Drżenie rąk lub głowy, spowolnienie ruchów, chód

drobnymi kroczkami, przygarbienie, zaburzenia

równowagi, drżenie kciuków i palców wskazujących

(kręcenie kulek), niewyraźna mowa. W stanach

ciężkich usztywnienie kończyn i tułowia,

maskowata twarz, szeroko otwarte oczy, brak

odruchu mrugania.



Leczenie

Celem leczenia jest przywrócenie

proporcji pomiędzy stężeniami dwóch

neuroprzekaźników: acetylocholiny i

dopaminy. Wśród stosowanych metod

leczenia najbardziej rozpowszechniona

jest farmakoterapia, której celem jest

zwiększenie poziomu dopaminy. Wśród

pozostałych technik znajduje się

elektrostymulacja oraz zabiegi

neurochirurgiczne. Ważnym elementem

leczenia jest fizykoterapia, poprawiająca

zdolności ruchowe, siłę mięśni oraz

ułatwia utrzymanie równowagi.



Choroba Alzheimera

polega na zmianach

zwyrodnieniowych w mózgu a dokładniej zaniku

tkanki nerwowej. Postępujące stopniowo

zaburzenia działania mózgu doprowadzają w

efekcie do utraty pamięci, zdolności uczenia się,

pojmowania, trzeźwego myślenia, oceny sytuacji,

pogorszenia umiejętności komunikacyjnych i

znacznego obniżenia się zdolności radzenia sobie

z czynnościami życia codziennego.Alzheimer to

powolny, stopniowy zanik tkanki mózgowej,

spowodowany odkładaniem się w mózgu

substancji białkowej zwanej amyloidem. Amyloid

uniemożliwia pracę komórek nerwowych poprzez

utrudnianie ich komunikacji między sobą.

Niemożność komunikacji komórek sprawia, iż nie

są one w stanie spełniać swoich funkcji.



Leczenie

W początkowym i średnio

zaawansowanym stadium choroby stosuje

się tzw.

inhibitory

acetylocholinoesterazy

. Acetylocholina

jest tzw. neuroprzekaźnikiem, czyli

substancją chemiczną niezbędną w

procesie przekazywania informacji

pomiędzy komórkami mózgu

(neuronami), co jest warunkiem

zapamiętywania, uczenia się i w ogóle

prawidłowego funkcjonowania mózgu.



Od kilku lat w Polsce dostępna jest inna

substancja chemiczna – memantyna. Jest

ona tzw. blokerem receptora NMDA.

Blokując z odpowiednią siłą i na

odpowiednio długi czas receptor NMDA

zapobiega powstawaniu tzw. „szumu

informacyjnego” i umożliwia prawidłowe

odczytywanie przez neurony ważnych

informacji, co jest warunkiem

prawidłowego funkcjonowania mózgu.

Memantyna, w odróżnieniu od inhibitorów

acetylocholinesterazy, jest skuteczna w

leczeniu choroby Alzheimera również w

zaawansowanym stadium. W Polsce

dostępna jest pod nazwą Axura lub Ebixa.



Postępujące porażenie nadjądrowe

(PSP).

Początek schorzenia przez długi czas pozostaje

niezauważany. Wśród objawów klinicznych

stwierdza się otępienie podkorowe.

Charakterystyczne dla tego otępienia jest

spowolnienie funkcji psychicznych, osłabienie ich

precyzji, spowolnienie procesów myślenia i

zaburzenia zdolności posługiwania się zdobytą

wiedzą. Występują także zmiany osobowości oraz



zaburzenia emocjonalne. Wśród objawów

neurologicznych dominują zaburzenia

gałkoruchowe pod postacią nadjądrowego

porażenia spojrzenia, polegającego na

utrudnionych ruchach gałek ocznych w osi

pionowej. Przede wszystkim upośledzony jest ruch

gałek ku dołowi, występuje także niedowład

spojrzenia ku górze. Odruchowe zwroty gałek

ocznych mogą być przez długi czas obecne,

podczas gdy dowolne ruchy gałek ocznych są

zaburzone.



Nie jest znane skuteczne leczenie. Próby

stosowania

lewodopy

, agonistów

amantadyny

i dopaminy są mało

skuteczne. Postęp choroby prowadzi

nieodwracalnie do unieruchomienia

chorego i konieczności

żywienia pozajelitowego

. Przyczyną

śmierci są powikłania związane z

unieruchomieniem pacjenta.

Document Outline