Afganistan

Ustrój polityczny 

 

 

Ogólne informacje:

• Język urzędowy: dari, 

paszto

• Stolica Kabul
• Ustrój polityczny: 

republika islamska

• Głowa państwa: 

prezydent Hamid 

Karzai

• Szef rządu: 

prezydent Hamid 
Karzai

 

 

Podział administracyjny:

• Badachszan 

• Badghis 

• Baghlan 

• Balch 

• Bamian 

• Dajkundi 

• Farah 

• Farjab 

• Ghazni 

• Ghour 

• Helmand 

• Herat 

• Dżouzdżan 

• Kabul 

• Kandahar 

• Kapisa 

• Chost

 

• Kunar 

• Kunduz 

• Laghman 

• Lougar 

• Nangarhar 

• Nimruz 

• Nurestan 

• Oruzgan 

• Paktia 

• Paktika 

• Panczszir 

• Parwan 

• Samangan 

• Sar-e Pol 

• Tachar 

• Wardak 

• Zabol 

 

 

Republika islamska – ustrój oparty na religii 
muzułmańskiej, obowiązujący obecnie w wielu 
krajach muzułmańskich, m.in. w Iranie, Libii, Somalii, 
Pakistanie, Mauretanii i do niedawna w Iraku oraz 
Afganistanie.
Republika islamska jest formalnie państwem z 
obieralnymi, republikańskimi strukturami władzy i 
konstytucją, takimi jak parlament, rząd, prezydent itp. 
Konstytucja republiki islamskiej oparta jest na 
islamskim prawie (szariacie) i zazwyczaj jawnie 
zakazuje stanowienia prawa sprzecznego z Koranem. 
Najczęściej zakazane jest też rejestrowanie partii, 
które w swoich programach głoszą liberalizację 
prawa. Nie istnieje też w tych krajach wolność słowa 
w sensie zachodnim, gdyż zakazane jest głoszenie 
jakichkolwiek poglądów sprzecznych z Koranem.

 

 

Zazwyczaj w republikach islamskich kluczowy wpływ 
na politykę mają duchowni islamscy, do których 
należy decydowanie, które prawa są sprzeczne, a 
które zgodne z szariatem. W większości republik 
islamskich duchowni ci kontrolują też sądownictwo. 
W niektórych krajach islamskich sądownictwo jest w 
całości oparte na szariacie i nie istnieją tam kodeksy 
karne czy cywilne, lecz we wszystkich sprawach 
"kodeksem" jest wyłącznie Koran i w państwach 
sunnickich także hadisy. W innych krajach z kolei 
istnieją kodeksy spisane na sposób "zachodni", nad 
których zgodnością z szariatem stale czuwają grupy 
muftich opłacanych przez państwo i bez ich 
akceptacji nie może w nich być dokonana żadna 
zmiana.
Republika islamska jest zatem wg zachodnich 
standardów państwem teokratycznym

 

 

 

Systemy polityczne od 1987

 

• Republika Afganistanu 1987-1992                  

                 Mohammad Nadżibullah

• Islamska Republika Afganistanu 1992-1996   

                 Burhanuddin Rabbani

• Islamski Emirat Afganistanu (rządy 

Talibów)1996-2001  Mohammad Omar

• Islamska Republika Afganistanu 2001            

                 Burhanuddin Rabbani

• Tymczasowy rząd afgański 2002-2004            

                Hamid Karzai

• Islamska Republika Afganistanu 2004            

                 Hamid Karzani

 

 

Politycy afgańscy, których 

powinniście kojarzyć   

 

 

Hamid Karzai

Hamid Karzai
ur. 24 grudnia 1957 
 Okres urzędowania od 7 grudnia 2004 
Poprzednik Burhanuddin Rabbani 
Jest Pasztunem, z klanu Popalzai tradycyjnie związanego z monarchią. 
Jego rodzina należała do zdecydowanych zwolenników króla Zahira. 
Studiował na Uniwersytecie Himachal w Shimla (Indie). W latach 80. 
wspierał finansowo powstanie antyradzieckie, a po opuszczeniu 
Afganistanu przez siły ZSRR był wiceministrem spraw zagranicznych w 
rządzie Burhanuddina Rabbaniego.
Początkowo zaliczał się do zwolenników Talibów; po obaleniu prezydenta 
Rabbaniego (1996) odmówił jednak dalszej współpracy, m.in. nie przyjął 
stanowiska przedstawiciela rządu Talibów przy ONZ. Współpracował z 
władzami USA przy obalaniu władzy Talibów (2001). Podczas rozmów 
stronnictw afgańskich w Niemczech w grudniu 2001 powierzono mu 
stanowisko tymczasowego szefa rządu; od lipca 2002 prezydent. 9 
października 2004 wybrany w pierwszych demokratycznych wyborach 
na prezydenta Afganistanu, zaprzysiężony 7 grudnia 2004.

 

 

Burhanuddin

 

Rabbani

Burhanuddin Rabbani
(ur. 1940 ) - polityk 
afgański, w latach 1992-
1996 pierwszy prezydent 
Afganistanu po upadku 
rządów komunistycznych, 
przywódca 
Zjednoczonego 
Islamskiego Frontu 
Narodowego na rzecz 
Ocalenia Afganistanu 
(UNIFSA), sojuszu 
będącego w opozycji do 
rządu Talibów.

 

 

Mohammad Omar

ur.1959 (lub w 1962) afgański mułła, z 
pochodzenia Pasztun, weteran walk z 
Rosjanami podczas wojny afgańskiej. W 
1994 r. Omar w rodzinnej Singesarze 
razem z grupą swoich uczniów utworzył 
nowy ruch zbrojny - Taliban, który po 
kilkuletnie wojnie domowej przejął władzę 
w kraju. W 1996 r. przyjął tytuł amir ul-
mu'minin, co znaczy po arabsku wódz 
wiernych. Po zdobyciu przez Talibów Kabulu 
Omar stał się przywódcą Afganistanu i 
pozostawał nim do czasu obalenia Talibów 
przez amerykańską interwencję zbrojną w 
2001 r. Od tej pory Omar, oskarżany o 
terroryzm, poszukiwany jest przez władze 
afgańskie i oddziały międzynarodowe 
stacjonujące w Afganistanie. On sam 
ukrywa się, prawdopodobnie w górach na 
pograniczu afgańsko-pakistańskim i kieruje 
oddziałami talibów usiłującymi odzyskać 
władzę.

 

 

Ahmad Szach 

Masud

ur. 1 września 1953  zm. 9 września 2001

  

W pierwszej połowie lat 70. studiował na 
politechnice w Kabulu, gdzie związał się 
z młodymi rewolucjonistami 
muzułmańskimi. Po przewrocie 
komunistycznym w Afganistanie był 
jednym z komendantów partyzanckich, 
dowodzący siłami mudżahedinów w 
dolinie Panczsziru w czasie wojny 
afgańskiej. Wsławił się bohaterską 
postawą podczas obrony doliny przed 
wojskami rządowymi i radzieckimi, 
wykazując się nieprzeciętnymi 
zdolnościami dowódczymi i cechami 
charakteru, co przysporzyło mu 
przydomek Lwa Pandższiru. Należał do 
Stowarzyszenia Muzułmańskiego, 
pozostając pod duchowym i politycznym 
wpływem Burhanuddina Rabbaniego. W 
1992 dowodził wojskami mudżahedinów, 
które zajęły Kabul.

 

 

Minister obrony oraz wiceprezydent kraju w rządzie 
Rabbaniego. Zwolennik liberalnego kursu 
politycznego i demokratycznego państwa opartego 
na fundamencie islamskim.
Od 1994 walczył na terenie Afganistanu przeciw 
talibom, a po utracie Kabulu i opanowania 
większości kraju przez nich, został w 1996 r. 
dowódcą wojskowym Sojuszu Północnego, 
broniącego ostatniego wolnego terytorium w 
północno-wschodniej części kraju. Sprawcą jego 
zabójstwa było dwóch Arabów podających się za 
dziennikarzy. Ładunek wybuchowy ukryli w 
kamerze. O zlecenie zamachu oskarżana jest Al-
Kaida, która 2 dni później przeprowadziła ataki na 
WTC i Pentagon. Niektóre tropy wskazują też na 
rosyjskie lub pakistańskie służby specjalne.

 

 

Mahammand Nedżibullah

(ur. 1947, zm. 27 września 1996 w Kabulu) – afgański polityk 
komunistyczny, prezydent Afganistanu, z pochodzenia Pasztun.

W 

1986, po ustąpieniu Karmala i jego wyjeździe do ZSRR, 

został prezydentem kraju i przywódcą partii komunistycznej z 
tytułem sekretarza generalnego. Za jego rządów doszło w 
1989 do całkowitego wycofania się wojsk radzieckich z 
Afganistanu połączonego ze stopniową utratą zainteresowania 
i poparcia dla rządu w Kabulu ze strony nękanego kryzysem 
wewnętrznym ZSRR. Podjął wtedy próbę zjednania sobie 
różnych grup społecznych i politycznych wewnątrz kraju 
poprzez liberalizację reżimu, czego wyrazem była zmiana 
nazwy partii rządzącej na Partia Ojczyzny i powrót do 
nazwiska Nadżibullah. Mimo tych wysiłków w 1992 
ostatecznie jednak stracił zaufanie popierających go do tej 
pory generałów. Przy pomocy urzędników ONZ starał się 
opuścić kraj, lecz zajęcie lotniska przez zbuntowanych 
żołnierzy uniemożliwiło mu ucieczkę. Odtąd przebywał na 
terenie przedstawicielstwa ONZ w Kabulu. W dniu wkroczenia 
talibów do Kabulu został przez nich schwytany i zamordowany.

 

 

Abdul Ali Mazari

W latach 80. z jego inicjatywy 
utworzono partyzanckie 
ugrupowanie islamskie Jonbesh-e 
Shamal (Ruch Północny), które stało 
się w najbliższych latach jedną z 
głównych organizacji rebelianckich i 
w 1991 ostatecznie doprowadziło do 
obalenia komunistycznego reżimu w 
Kabulu oraz Mohammada 
Nadżibullaha.
W 1995 został aresztowany przez 
milicję Talibów a jego ugrupowanie 
rozbrojone. Mimo iż planowano 
przetransportowanie go wraz z 
byłymi towarzyszami broni do 
twierdzy Talibów w Kandaharze, 
został prawdopodobnie 
zamordowany w pobliżu afgańskiego 
miasta Ghazni

.

 

 

Babrak Karmal

Od maja do lipca 1979 był 
wiceprzewodniczącym Rady 
Rewolucyjnej Afganistanu i 
wicepremierem, następnie od lipca do 
września 1978 ambasadorem 
Afganistanu w Czechosłowacji. 28 
grudnia 1979, po zamordowaniu przez 
komandosów radzieckich Hafizullaha 
Amina, został wybrany na stanowisko 
sekretarza generalnego KC ALDPJ, 
przewodniczącego Rady Rewolucyjnej 
Afganistanu, premiera oraz 
naczelnego dowódcy sił zbrojnych. W 
maju 1986 został zastąpiony przez 
Mohammada Nadżibullaha. Po 
odsunięciu od władzy wyjechał do 
Moskwy, gdzie zmarł.

 

 

Ismael Chan

(ur. 1946) - były dowódca 
mudżahedinów afgańskich, 
swoisty Jerzy Waszyngton 
Afgańczyków podczas wojny 
domowej i wlaki z inwazją 
Sowiecką. Wcześniej 
gubernator prowincji Herat, 
obecnie Minister Energetyki 
Afganistanu. Jeden z 
politycznych organizatorów 
islamskiej Jamiat-e-Islami 
(Islamska Społeczność) - 
największej partii politycznej 
demokratycznie wybranej do 
afgańskiego parlamentu w 
2005.

 

 

Gulbuddin Hekmajtar

(ur. 1947) - afgański przywódca religijny i polityk; 
pod koniec lat 60. współzałożyciel Organizacji 
Młodzieży Muzułmańskiej na Uniwersytecie 
Kabulskim. Głównym celem organizacji była walka z 
coraz większymi wpływami partii marksistowskich.

 

 

 

W 1978 przekształcił Organizację Młodzieży 
Muzułmańskiej w Muzułmańską Partię Afganistanu, 
stając na jej czele do 1992.
Główny beneficjent pomocy zachodniej dla 
mudżahedinów w latach 80. - pakistański wywiad ISI 
przekazywał mu większość broni i pieniędzy 
przysyłanej przez zachód i kraje arabskie. Po 
obaleniu komunistycznych rządów w Afganistanie w 
1992 występował przeciwko nowej władzy będąc 
głównym odpowiedzialnym za rozpętanie wojny 
domowej.
W 1993 w wyniku porozumienia z ugrupowaniem 
rządzącym został premierem Afganistanu. Zwolennik 
fundamentalizmu muzułmańskiego, cechuje go 
zdecydowanie negatywny stosunek do zachodu. Od 
2001 sprzymierzeniec Talibów.

 

 

Dżalaluddin Hakkani

(ur. ok. 1950) - islamski mułła i wywodzący się z 
plemienia afgańskich Pasztunów dowódca wojskowy, 
znany z licznych sukcesów w starciach z wojskami 
radzieckimi w czasie wojny w Afganistanie w latach 
1979-1989 oraz walk z komunistycznym reżimem 
Mohammada 
Nadżibullaha na początku lat 90.
W czasie wojny Afgańskiej w 2001 przywódca
 milicji Talibów, po obaleniu
 fundamentalistycznego reżimu nowy szef
 rządu afgańskiego Hamid Karzai 
zaproponował Hakkaniemu stanowisko 
premiera, jednak ten zdecydowanie
 odmówił. Ostatnio jeden z liderów 
popierających Talibów ugrupowań 
zbrojnych w Afganistanie i Pakistanie.

 

 

Talibowie

• Ugrupowanie Bin Ladena
• al-Queda (Baza) 
• Ponad 3,000 członków
• Struktura organizacyjna nieznana  
• Osłaniana przez Talibów  
• Możliwe powiązania z innymi 

organizacjami

 

 

Bin Laden
 
Zagrożenie: Do organizacji Bin Ladena w 
samym Afganistanie należy ponad 3000 
bojowników. Prawdopodobnie al-Queda 
dysponuje też powiązaniami z innymi 
ugrupowaniami na świecie. Organizacja 
prowadzi liczne obozy szkoleniowe na 
terenie Afganistanu. Zdaniem Stanów 
Zjednoczonych obozy te są głównymi 
ośrodkami światowego terroryzmu. 
Możliwy rozwój sytuacji: Stany 
Zjednoczone mogą mieć problemy z 
dokładnym rozpoznaniem celów na terenie 
Afganistanu. Wywiad USA nie dysponuje 
praktycznie własnymi informacjami na ten 
temat. Możliwa jest próba zlikwidowania 
obozów przy pomocy rakiet Cruise. Istnieją 
jednak liczne wątpliwości co do rezultatów 
takiej operacji. W przypadku podjęcia akcji 
przeciwko samemu Osamie bin Ladenowi 
niezbędne może być przeprowadzenie 
desantu jednostek specjalnych

. 

 

 

 Przejęcie władzy w Afganistanie

 W celu zrealizowania swego celu tj. przejęcia władzy talibowie 
zaangażowali się w trwającą w kraju wojnę domową. Ich oddziały 
szybko osiągnęły spore sukcesy, zarówno dzięki fanatycznej 
odwadze swoich bojowników, wierzących iż śmierć w walce 
zaprowadzi ich prosto do raju, jak też w wyniku wewnętrznego 
skłócenia przeciwników talibów oraz walk wewnątrz ich szeregów. 
Np. w 1993 w wyniku walk o władzę nad stolicą kraju - Kabulem, 
między wojskami prezydenta Afganistanu Burhanuddina 
Rabbaniego i premiera Gulbuddina Hekmatiara zginęło kilka 
tysięcy żołnierzy obu stron i ponad 10 tysięcy cywilów; działania 
takie znacząco osłabiały stronę rządową i spowodowały, iż w 1995 
r. Talibowie kontrolowali już ok. 1/3 powierzchni kraju (na 
południowym wschodzie, zamieszkanym głównie przez Pasztunów), 
a po rozbiciu wojsk Gulbuddina Hekmatiara stali się najsilniejszym 
spośród ugrupowań zbrojnych biorących udział w afgańskiej wojnie 
domowej. 

Ich liczebność w tym okresie szacowana

 jest na ok. 25 tys. bojowników.

 

 

We wrześniu 1996 talibowie kontrolujący już ok. 2/3 
Afganistanu zajęli Kabul i ogłosili powstanie rządu Islamskiego 
Emiratu Afganistanu. Na jego czele stanął mułła Mohammad 
Omar. Rząd ten uznały tylko Pakistan, Arabia Saudyjska, 
Zjednoczone Emiraty Arabskie i separatystyczne władze 
Czeczenii (Iczkerii). Reszta świata (w tym ONZ) za legalną 
władzę uznawała wypędzonego z Kabulu prezydenta 
Burhanuddina Rabaniego i jego rząd.

W ciągu następnych kilkunastu miesięcy talibowie przejęli 
kontrolę nad innymi częściami kraju i u szczytu potęgi 
kontrolowali ok. 90% terytorium Afganistanu i dysponowali ok. 
110 tys. uzbrojonych bojowników. Terenami, nad którymi nie 
zdołali zapanować była północno-wschodnia część państwa, 
zamieszkana głównie przez Tadżyków, a jedynym liczącym się 
przeciwnikiem był już tylko wsławiony walkami z wojskami 
radzieckimi Ahmad Szach Masud ze swoją tadżycką armią.

 

 

 

 

Rządy talibów  

Na kontrolowanych przez siebie terenach talibowie 
wprowadzili surowe prawo, oparte na najbardziej 
rygorystycznych interpretacjach szariatu. Kobiety nie mogły 
uczyć się ani pracować i były zobowiązane do noszenia burki. 
Mężczyznom talibowie mierzyli brody, by sprawdzić czy są one 
takiej długości jak broda proroka Mahometa. Zakazane było 
m.in. oglądanie telewizji, słuchanie muzyki i korzystanie z 
Internetu, a nawet prognozy pogody (uznawane przez nich za 
formę czarnej magii). Zabroniono też wielu innych przejawów 
aktywności, niepotępianych przez Koran (jak np. uprawiania 
niektórych dyscyplin sportu), przywódcy ruchu uznanali 
bowiem, że jakkolwiek same w sobie rzeczy te nie są 
grzeszne, to odciągają one społeczeństwo od modlitwy i Boga.

Prześladowano też mniejszości religijne, zwłaszcza szyitów, a 
także nielicznych żyjących w Afganistanie hinduistów

.

 

 

 

 

W marcu 2001 r. talibowie, uznawszy iż przedstawianie 
postaci ludzkich jest sprzeczne z Koranem zniszczyli dwa 
gigantyczne starożytne posągi Buddy w Bamianie. Podobny 
los spotkał tysiące mniejszych zabytków. Akt ten potępiło 
wiele krajów muzułmańskich i ONZ.

Jednocześnie talibowie na kontrolowanych terenach zwalczyli 
anarchię związaną z ciągłymi sporami i walkami pomiędzy 
różnymi konkurującymi ze sobą frakcjami mudżahedinów, a 
surowe egzekwowanie prawa szariatu doprowadziło do 
znaczącego spadku przestępczości pospolitej i wyraźnej 
poprawy stanu bezpieczeństwa.

Pod rządami talibów Afganistan pozostawał jednym z 
największych producentów narkotyków na świecie. Mimo że 
produkcja opium była oficjalnie zakazana, przez większość 
czasu panowania talibów de facto to opium było głównym 
źródłem finansowania ich rządów.

 

 

Związki z międzynarodowym 
terroryzmem  W końcu lat 90. do 
Afganistanu przybył poszukiwany 
przez USA w związku z 
oskarżeniami o terroryzm Osama 
bin Laden, a talibowie, z którymi 
łączył go radykalizm poglądów, 
udzielili mu gościny. Już w 1998 r. 
USA zażądały jego wydania za 
zamachy w Kenii i Tanzanii. 
Talibowie odmówili. W sierpniu 
1998 na jeden z obozów 
należących do organizacji bin 
Ladena spadły amerykańskie 
pociski typu Tomahawk. W 
listopadzie 1999 r. ONZ nałożyła 
na Afganistan sankcje 
ekonomiczne, również żądając 
wydania bin Ladena. Sankcje 
wzmocniono w styczniu 2001 r. 
(m.in. zakazem sprzedaży broni do 
Afganistanu).

 

 

11 września 2001 r. zamachowcy samobójcy dokonali ataku na 
cele w Stanach Zjednoczonych - budynki WTC w Nowym Jorku i 
w Pentagon w Waszyngtonie. USA prawie natychmiast zażądały 
od talibów wydania Osamy bin Ladena, którego uznali za 
organizatora zamachów. Ci odrzucili amerykańskie żądanie, 
więc w październiku wojska USA rozpoczęły ataki (głównie 
lotnicze) na ich oddziały. Korzystając z hojnej amerykańskiej i 
rosyjskiej pomocy Sojusz Północny złożony głównie z Tadżyków i 
Uzbeków ruszył na talibów. Wielu lokalnych komendantów (w 
tym także Pasztuni) szybko przeszło na stronę USA zaś siły 
talibów poszły w rozsypkę. Kilka tysięcy amerykańskich 
żołnierzy rozpoczęło polowanie na Bin Ladena i mułłę 
Mohammada Omara, jednak obaj zdołali umknąć. Do stycznia 
2002 siły talibów i Al Kaidy Osamy bin Ladena zostały całkowicie 
rozbite.

obalenie talibów

 

 

 

 

 

Odradzanie ruchu

Mimo rozbicia państwa talibów część bojowników tej organizacji 
przeczekała amerykański atak i korzystając z warunków 
terenowych kraju ukryła się w górach, skąd rozpoczęła walkę 
partyzancką z afgańskim rządem i oddziałami 
międzynarodowymi stacjonującymi w Afganistanie. W walce tej 
odnoszą pewne sukcesy, m.in. już w lipcu 2002 r. zamachowcy 
zastrzelili w Kabulu wiceprezydenta kraju Hadżiego Abdula 
Kadira. Od wiosny 2003 nasiliły się ataki na wojska 
międzynarodowe, siły wierne władzom w Kabulu oraz 
organizacje humanitarne, które musiały zrezygnować z 
działalności w zdominowanej przez Pasztunów południowo-
zachodniej części kraju. Obecnie talibowie działają głównie na 
prowincji, gdzie często kontrolują duże obszary. Na terenach 
działania poza walką zbrojną z rządem prowadzą też akcje 
przeciw wprowadzanym przez władze centralne reformom, 
uznawanym przez talibów za sprzeczne z islamem, np. zabijają 
nauczycieli uczących w szkołach dla dziewcząt. Obecnie (2006) 
liczebność talibów szacowana jest na ok. 12 tys. uzbrojonych 
bojowników i bliżej nieokreśloną liczbę ich sympatyków, 
dostarczających zaopatrzenie i informacje.

 

 

 

 

NATO a Afganistan

Logo ISAFu, słowa w języku Paszto: و کمکککمک و 

یراکمه (Komak wa Hamkari) znaczy "Pomoc 

i współpraca". Międzynarodowe Siły 
Wspierające Bezpieczeństwo (ang. 
International Security Assistance Force - 
ISAF) – struktura militarna istniejąca w 
ramach NATO, zajmująca się utrzymaniem 
pokoju w Afganistanie. Stworzona decyzją 
Rady Północnoatlantyckiej w grudniu 
2001, liczy 6500 osób. Początkowo 
podstawowym zadaniem ISAF było odbicie 
Kabulu oraz pobliskiej bazy lotniczej w 
Bagram z rąk talibów oraz nieformalnych 
grup zbrojnych, w celu zapewnienia 
bezpiecznego działania administracji 
przejściowej pod wodzą  Hamida Karzaia

 

 

Afgańscy sojusznicy sił 
amerykańskich

 

 

Faktyczna działalność ISAF w dużej mierze 
ograniczona jest do obszaru stolicy kraju Kabulu. 
Powodem są m.in. braki kadrowe (szacowane na ok. 
10 tys. żołnierzy), dlatego też odpowiedzialność za 
bezpieczeństwo na terenie całego kraju miała być 
przekazana Afgańskiej Armii Narodowej. 13 
października 2003 Rada Północnoatlantycka podjęła 
jednogłośnie decyzję o rozszerzeniu misji. Sprzeciwił 
się temu premier Kanady Jean Chrétien, który 
oświadczył, iż wojska kanadyjskie, stanowiące niemal 
połowę ISAFu, nie będą uczestniczyły w operacji poza 
Kabulem.

24 października 2003 Bundestag podjął decyzję o 
wysłaniu niemieckich wojsk w rejon Kunduz. Grupa 
230 żołnierzy stanowi pierwsze wojska NATO 
działające poza Kabulem.

 

 

 

 

Polska na zaproszenie do udziału w misji ISAF 16 marca 2002 wysłała 
pierwszą grupę żołnierzy. Do zakresu ich działań należało m.in. 
rozminowywanie terenu, ochrona lotniska w Kabulu, budowa 
infrastruktury drogowo – mostowej dla międzynarodowych sił 
wojskowych. Do udziału w operacji wydzielono około 300 żołnierzy. Od 
2002 skład kontyngentu został zmodyfikowany i liczył około 120 
żołnierzy.
Zgodnie z postanowieniem Prezydenta RP z 22 listopada 2006 w 
Afganistanie od kwietnia 2007 misję odbywa 1200 polskich żołnierzy. 
Ich celem jest stworzenie sprzyjających warunków do budowy 
demokratycznego państwa, głównie przez zapewnienie 
bezpieczeństwa miejscowej ludności przed terrorystycznymi atakami 
grup powiązanych z Talibami.
Polski Kontyngent Wojskowy (PKW) w składzie sił NATO składa się z 
żołnierzy pochodzących z: 10 Brygady Kawalerii Pancernej ze 
Świętoszowa, 17 Brygady Zmechanizowanej z Międzyrzecza, 25 
Brygady Kawalerii Powietrznej z Tomaszowa Mazowieckiego, 1 Pułku 
Specjalnego Komandosów z Lublińca, 18 batalionu desantowo-
szturmowego z Bielska-Białej, 1 Pomorskiej Brygady Logistycznej z 
Bydgoszczy i innych.
PKW został rozmieszczony w: Mazar-i Szarif, Bagram (Dowództwo 
PKW), prowincjach Ghazni i Paktika (przede wszystkim Polska Grupa 
Bojowa), Kabul (współpraca z dowództwem ISAF i rządem afgańskim), 
prowincja Kandahar (oddziały specjalne).

 

 

 

 

ONZ a Afganistan

UNAMA (United Nations Assistance Mission in 
Afghanistan; Misja Wsparcia Narodów 
Zjednoczonych w Afganistanie) - misja pokojowa 
ONZ o charakterze cywilnym działająca od 2002 w 
Afganistanie. Została powołana do życia na mocy 
rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1401. Misja 
składa się z dwóch głównych filarów, 
odpowiadających dziedzinom, w których ma służyć 
pomocą władzom Afganistanu: politycznego i 
rozwojowego. Personel misji składa się wyłącznie z 
cywilów i liczy ok. tysiąca osób, z czego 80% to 
obywatele Afganistanu, a pozostali to pracownicy 
ONZ z innych państw.
ONZ nie prowadzi obecnie w Afganistanie 
samodzielnej operacji wojskowej. Służący tam 
zagraniczni żołnierze (w tym Polacy) należą do sił 
NATO lub też kontynentu złożonego z wojsk 
amerykańskich oraz sojuszników USA spoza NATO 
(w tej grupie znajduje się m.in. Australia).