Grecja

Systemy kształcenia i

opieka zdrowotna

Belgia, Niemcy,

Hiszpania, Grecja

Sytuacja prawna

Prawna regulacja kwestii zawodowych

pielęgniarstwa odbywa się na poziomie

narodowym. Organizacja kształcenia

pielęgniarskiego na poziomie lokalnym

(3 grupy językowe). Aktualnie istnieją dwie

grupy pielęgniarek: pielęgniarki

dyplomowane i pielęgniarki z tytułem

licencjata. W praktyce jednak nie ma

większej różnicy między nimi, choć większe

szanse zatrudnienia, awansu i dalszej

edukacji mają pielęgniarki z tytułem

licencjata.

Od 1 września 2001 r. nastąpiły gruntowne

zmiany w szkolnictwie Belgii zgodnie z wizją

europejską, gdzie kształcenie ustawiczne i

nauczanie modułowe są kluczowymi

pojęciami.

Celem nauczania modułowego dotyczącego

kształcenia zawodowego pielęgniarek jest

ułatwienie podnoszenia kwalifikacji na

własną odpowiedzialność.

Kształcenie zawodowe pielęgniarek w Belgii

opiera się na czterech filarach:

- moduł: kształcenie nie jest tradycyjnie

podzielone na lata lecz na moduły, po

zaliczeniu każdego student otrzymuje

cząstkowy certyfikat;

- kompetencje podstawowe: każdy moduł

zawiera szereg umiejętności do zaliczenia;

- tematy: każdy moduł składa się z pewnej

ilości tematów, wśród których materiał

nauczania zostaje przedstawiony w postaci

zintegrowanej; student nie poznaje

odrębnych przedmiotów lecz treści z różnych

punktów widzenia nauki mające związek z

konkretnym tematem;

- certyfikaty cząstkowe: wydawane przez

Wspólnotę Flamandzką jako dowód na

zaliczenie konkretnego modułu. Po

uzyskaniu kompletu certyfikatów student

spełnia wymagania Rady Wspólnoty

Europejskiej i uzyskuje dyplom w

pielęgniarstwie, który jest uznawany w

Europie

W nauczaniu modułowym w ostatniej fazie

student może wybrać kierunek

pielęgniarstwa spośród następujących

dziedzin: ogólna opieka zdrowia,

psychiatryczna opieka zdrowia, opieka nad

ludźmi starszymi w zależności pododdziału,

na którym chce pracować.

Po ukończeniu i zaliczeniu pięciu modułów

student otrzymuje dyplom w pielęgniarstwie.

W roku akademickim 2004/2005 w

szkolnictwie wyższym Belgii

wprowadzono nową strukturę

kształcenia- studia licencjackie

trwające 3 lata.

Pielęgniarki dyplomowane, które

chciałyby uzyskać stopień licencjata w

pielęgniarstwie, maja możliwość

kontynuowania nauki na studiach

pomostowych, gdzie ilość godzin

studiów uwarunkowana jest stażem

pracy zainteresowanej.

Kształcenie na poziomie licencjackim jest

zgodne z wymogami UE (4600 godzin, 180

ECTS, 50% praktyki i teorii). Po drugim roku

studenci mogą wybrać specjalizacje spośród

Są to: pielęgniarstwo dorosłych ( ogólne) ,

pediatryczne, geriatryczne, zdrowie

publiczne, psychiatryczne.

Nie ma ścisłej korelacji między specjalizacją,

a późniejszą pracą zawodową. Położnictwo

jest kursem oddzielnym (3-letnim).

Nie ma specjalnych dla pielęgniarek

studiów magisterskich. Funkcjonuje 2

letni kurs magisterski w obszarze nauk

medyczno- społecznych. Poziom

doktoratu również nie jest dostępny w

dziedzinie pielęgniarstwa.

Sytuacja zawodowa

Nie ma problemu ze znalezieniem

pracy. Zróżnicowanie płci w

zatrudnieniu: 85% kobiet, 15%

mężczyzn.

Kandydat/ka na pielęgniarkę musi

mieć ukończone gimnazjum a

następnie liceum, aby móc podejść

do egzaminów wstępnych.

Nauka trwa 3 lata i obejmuje 4680

godzin.

2310 godzin 2370

godzin

teoria praktyka



Słuchacze oprócz przedmiotów

medycznych nauczani są



Psychologii,



Etyki,



Socjologii.



Po zaliczeniu trzech lat nauki i zdaniu

egzaminu końcowego należy odbyć

6-miesięczną praktykę zawodową (za

którą słuchacze otrzymują niewielkie

wynagrodzenie)



Oprócz egzaminu końcowego

wymagane jest napisanie pracy

dyplomowej oraz jej obrona.



O licencję na wykonywanie zawodu

pielęgniarki, kandydaci mogą się

ubiegać dopiero po roku stażu.

Kształcenie na poziomie

uniwersyteckim



Zostało zapoczątkowane w 1983

roku.



Do 1987 roku na studia przyjmowane

były tylko pielęgniarki dyplomowane,

w późniejszych latach przyjmowano

także kandydatów po liceum.



Studia trwają 4 lata i kończą się

uzyskaniem tytuły magistra

pielęgniarstwa,



Istnieją 3 rodzaje specjalizacji:



Pielęgniarstwo kliniczne,



Pielęgniarstwo chirurgiczne,



Medycyna społeczna.

Absolwenci mogą pracować



Bezpośredniej opiece zdrowotnej,



Administracji służby zdrowia,



Szkolnictwie pielęgniarskim,



Naukowo.

Opieka zdrowotna



Podstawowy organ ubezpieczający w

Grecji to IKA (Greckie Towarzystwo

Ubezpieczeń Społecznych),



IKA jest dla obowiązkowe dla

pracowników i ich pracodawców,



Istnieją też inne formy ubezpieczeń

dla niektórych grup społecznych,

specyficznych zawodów i niektórych

działów przemysłu.

Ubezpieczeni mają prawo



Bezpłatnej opieki zdrowotnej,



Zabezpieczenia w leki,



Hospitalizacji,



Usług dentystycznych,



Usługi i leczenia uzdrowiskowe,



Pogotowie ratunkowe,



Transport pacjentów,

c.d.



Urlop macierzyński,



Zasiłek porodowy,



Zasiłek chorobowy i powypadkowy



Jednorazowe świadczenie

ubezpieczeniowe po śmierci

małżonka (dla współmałżonka lub dla

spadkobiercy)

Za kształcenie pielęgniarek w

Hiszpanii odpowiada Ministerstwo

Edukacji i jest organizowane na

poziomie regionów (w Hiszpanii jest

17 regionów).

Kształcenie na poziomie

uniwersyteckim funkcjonuje od 1977

roku i obejmuje tylko jeden poziom

PIELĘGNIARKA DYPLOMOWANA

(4600 godzin)

Specjalizacje

W Hiszpanii dostępne są następujące

specjalizacje podyplomowe:



Położnictwo,



Zdrowie psychiczne.

Opieka zdrowotna



Od 1986 r. 2/3 wydatków na opiekę

zdrowotną pochodzi z budżetu

państwa, natomiast wkład składek

ubezpieczeniowych z latami malała,

aby w 1999 r. praktycznie zaniknąć.



Obecnie Hiszpania przeznacza na

ochronę zdrowia 7% swojego

produktu krajowego brutto (PKB).

Główne założenia

hiszpańskiego systemu

ochrony zdrowia



Zapewnienie wszystkim obywatelom

ochrony zdrowia,



Decentralizacja systemu, poprzez

przyjęcie przez 17 regionów

odpowiedzialności za stworzenie

struktury i zarządzanie ochroną

zdrowia na swoim obszarze,

c.d.



Zwrócenie szczególnej uwagi na

promocję zdrowia, prewencję i

rehabilitację,



Finansowanie systemu ze środków

publicznych (podatki),

Rola rządu centralnego



Ogólna koordynacja i ustawodawstwo

dotyczące ochrony zdrowia,



Finansowanie systemu oraz jego

regulacja prawna,



Określenie „koszyka świadczeń”

gwarantowanego przez Narodowy

System Zdrowia,



Współpraca międzynarodowa,



Szkolnictwo w zakresie medycyny.

Świadczenia zdrowotne



Prawo do świadczeń zdrowotnych mają

prawie wszyscy mieszkańcy Hiszpanii

(94,8%) – obowiązkowe ubezpieczenie w

Narodowym Systemie Zdrowia,



Istnieje także tzw. fundusze wzajemne,

głównie dla urzędników państwowych –

ubezpieczenie od macierzyństwa,

bezrobocia, renty,



Tylko ok. 0,3% ludności nie posiada

ubezpieczenia (osoby przebywające w

Hiszpanii nielegalnie).

Podstawowa jednostka

organizacyjna - rejon

Rejon ma pod opieką 200-250tys

mieszkańców i powinien zapewnić:



Podstawową opiekę zdrowotną, łącznie z

promocją, prewencją i rehabilitacją,



Specjalistyczną opiekę ambulatoryjną

podporządkowaną szpitalowi,



Opiekę szpitalną, co najmniej na poziomie

szpitala ogólnego,



Odległość do najbliższego lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej – max 30

min.

Prawa ubezpieczonego



Korzystanie ze świadczeń lekarzy

zarejestrowanych przez instytucję świadczącą

usługi medyczne,



Swobodny wybór lekarza uznanego przez

instytucję świadczeń społecznych,



Brak opłat za wizytę u lekarza,



Bezpłatne podstawowe usługi

stomatologiczne,



Korzystanie z domowej opieki pielęgnacyjnej,



Darmowy środek transportu do szpitala.

Ubezpieczony współpłaci za



Niektóre protezy, środki ortopedyczne,

leczenie stomatologiczne,



Leki - 40 % do 65 roku życia, leki

stosowane w chorobach przewlekłych

– 10%,



Osoby niepełnosprawne, inwalidzi,

pacjenci szpitali i renciści – nie płacą

za leki.

Sytuacja prawna

Od 1 stycznia 2004 roku funkcjonuje

nowa ustawa regulująca edukację

pielęgniarek w Niemczech. Obecnie

Niemcy posiadają ok. 55 tys.

Pielęgniarek ( po 3 latach kształcenia),

a około 6 tys. z nich studiuje

zarządzanie w pielęgniarstwie,

nauczanie, nauki pielęgniarskie.

Edukacja

Pierwszy cykl – 3 lata, podczas których

studenci mają przynajmniej 4600

godzin zajęć. Możliwe specjalizacje:

pielęgniarstwo dorosłych , dzieci,

starszych, psychiatryczne.

Drugi cykl: aby zacząć trzeba mieć

przynajmniej 4 lata praktyki.

Możliwe specjalności: pielęgniarka

manager, pielęgniarka nauczyciel.

Istnieje również możliwość uzyskania

doktoratu.

W Niemczech funkcjonują również

szkoły kościelne, po ukończeniu

których dostaje się dyplom

uprawniający do wykonywania zawodu

pielęgniarki.

Praca

Studenci mogą pracować legalnie 90

dni na pełen etat lub 180 dni w

wymiarze po 4 godziny dziennie, limity

rosną dwukrotnie, jeśli praca polega na

pomocy na uczelni. Praca w większym

wymiarze wymaga zezwolenia.

Sytuacja zawodowa: bardzo dobra

we wszystkich specjalnościach.

Zadania na przyszłość: większa

standaryzacja praktyki, większa

akceptacja i możliwości dla

pielęgniarek z tytułami

akademickimi.

Document Outline