PIRAMIDA POTRZEB WEDŁUG MASLOWA 

doskonale odzwierciedla te wartości, które 
mają znaczenie dla człowieka, zwłaszcza 
człowieka niepełnosprawnego w jego 
codziennej egzystencji.

• Potrzeby wyższego rzędu, samorealizacja, 

akceptacja i wyrażanie siebie, poczucie 

własnej wartości oraz niezależność są dla 

tych osób bardzo ważne.

• Fakt, że są uważane przez innych jako takie 

same jednostki jak reszta społeczeństwa, 

daje im siłę do życia i dalszego zmagania 

się z chorobą, motywuje ich do działań, 

niekiedy znacznie większych od tego co 

dokonuje zdrowy człowiek.

Odwieczna tęsknota za 

miłością. Potrzeba kochania i 
bycia kochanym - to 
najbardziej ludzkie 
właściwości. 

Każdy człowiek, także 

niepełnosprawny, jeżeli jest 
kochany, może pokonywać 
największe bariery i osiągnąć 
niewiarygodne cele.

 

Doświadczenie wykazuje, że takie wyzwania 
podejmują częściej kobiety. One też częściej 
wchodzą w związki z niepełnosprawnymi 
mężczyznami. W ten sposób mogą realizować  
potrzeby: opiekuńczości, czułości, ciepła.

 

Niektórzy niepełnosprawni świadomie 

wybierają partnerów z podobnym 

inwalidztwem. Myśląc, że dzięki temu będą 

lepiej zrozumiani i będą lepiej wiedzieli jak 

budować swój związek.   Bywają dobre i złe 
małżeństwa: niewidomych, głuchoniemych, 

wózkowiczów itp.

…dla niektórych niepełnosprawnych artystów 

własna żona staje się inspiracją…

Państwo Ewa i Rafał żyją pełnią życia, choć na co dzień muszą 

pokonywać wiele barier w świecie dostosowanym dla ludzi 

wyższych o kilkadziesiąt centymetrów... Założyli 

Stowarzyszenie Osób Niskiego Wzrostu, aby pomagać tym, 

którzy borykają się z podobnymi problemami.

• Prawo do szczęścia - jawnie lub nieświadomie - jest 

odbierane niepełnosprawnym. Osoby niepełnosprawne 
bardzo często gotowi jesteśmy traktować też jako 
aseksualne, nie potrzebujące uczuć, wręcz nie zdolne do 
miłości. Przysposobione, przez swoje inwalidztwo, 
jedynie do samotnego życia.

•  Niepełnosprawni nadal są uważani za osoby 

bezpłciowe. Pozbawione potrzeb i pragnień w tej 
dziedzinie. A przecież seksualność jest integralną 
częścią natury człowieka, przez którą możemy 
realizować ważne życiowe zadania. Tworzyć intymne, 
fizyczne i psychiczne więzi.

Na świecie nie jest dobrze, ale 
polska rzeczywistość jest 
prawdziwym koszmarem w tej, 
przecież tak bardzo istotnej dla 
człowieka, dziedzinie. Badania 
zachodnie wykazują, że osoby 
nawet z głębokim 
upośledzeniem umysłowym, 
które współżyją seksualnie 
stają się dla otoczenia 
łagodniejsze, chętniejsze do 
współpracy, a także bardziej 
dbają o higienę osobistą.

Natomiast w Polsce - pełna 
akceptacja związków ludzi 
upośledzonych umysłowo jest 
ciągle niemożliwa. 
Społeczeństwo pragnie 
akceptować takie osoby, ale z 
całkowitym wyłączeniem ich 
potrzeb seksualnych.

• Głównym miejscem spędzania wolnego czasu 

osób niepełnosprawnych jest dom. Publiczne    

  i prywatne instytucje obawiają się włączenia 

niepełnosprawnych do dziedzin życia 

społecznego związanych z wypoczynkiem.

• Niepełnosprawni narzekają, że miejsca 

rozrywki takie jak kina, teatry wprowadzają 

regulacje bezpieczeństwa tj. przepisy 

przeciwpożarowe uniemożliwiające 

samodzielne oglądanie filmów, utrudniają też 

to, żądając by towarzyszyły im osoby 

pełnosprawne.

• Przystosowanie otoczenia   

     w znacznym stopniu 
wpływa na wykluczenie 
osób niepełnosprawnych z 
głównego nurtu życia.

• Dyskryminacja  nigdzie nie 

jest tak widoczna jak             
            w zagospodarowaniu 
otoczenia. Utrudnia to 
bardzo uczestnictwo w życiu 
społecznym i 
ekonomicznym.

• Fizyczne bariery 

utrudniające poruszanie się, 

w tym    nierówna 

nawierzchnia, chodniki, 

krawężniki.

• Architektura budynków, 

uniemożliwiająca wejście    

temu, kto nie jest w stanie 

pokonać schodów                  

     i otworzyć drzwi.

• Środki komunikacji- ciągle   

mała ilość autobusów 

niskopokładowych.

• Sygnalizacja świetlna 

dostosowana do           

widomych i słyszących.

• Nedostosowanie toalet 

publicznych.

Utrudnienia 
architektoniczne 
znacznie utrudniają 
życie 
niepełnosprawnych, 
załatwianie spraw w 
instytucjach zajmuje       
     im znacznie więcej 
czasu, kontakty z innymi 
ludżmi zostają bardziej 
ograniczone.

Trudno jest realizować 
zatem podstawowe 
potrzeby. Dodatkowo 
pojawia się 
odizolowanie społeczne, 
co nie sprzyja relacjom 
towarzyskim i 
seksualnym.

Nie ma żadnego powodu, żeby 
niepełnosprawni nie mogli 
kochać ani być kochani. Mają 
te same pragnienia, marzenia, 
potrzeby, aspiracje i 
możliwości, co wszyscy inni i 
to samo im się należy.

 

Fakt, że ktoś może 
swobodnie wejść do 
tramwaju, nie wyklucza 
tego, że może nie radzić 
sobie w miłości i 
odwrotnie. 

Wszyscy jesteśmy na 
swój sposób 
niepełnosprawni.