Piec donicowy – rodzaj pieca do
wytopu
, nazywany tak,
ponieważ masę szklaną topi się w
ustawionych w nim okrągłych
zwanych donicami. Piec
tego typu może zawierać jeden,
dwa lub więcej tygli. W każdym z
nich może być wytwarzany inny
rodzaj masy szklanej. Wszystkie
tygle są podgrzewane
jednocześnie, ponieważ są
ustawione w jednej przestrzeni
ogniowej pieca.
• P
«piec
przemysłowy, którego komora
grzejna ma kształt wanny lub
zawiera naczynie do
umieszczania wsadu»
Tygiel -
o kształcie zbliżonym do
kubka, zwykle sprzedawany
razem z pokrywką, który
służy do wykonywania
operacji na substancjach
wymagających
stosowania wysokiej
- np:
suchej destylacji, stapiania
metali, wyprażania do
suchej masy itp.
Tygle są wykonywane z
, specjalnych
gatunków
lub
temperaturze topnienia
takich jak np:
.
Piszczel – jedno z
narzędzi w
służące
do ręcznego formowania
wyrobów. Jest to długa
, której
koniec hutnik-szklarz
zanurza w tyglu pieca,
"przylepiając" w ten
sposób kroplę roztopionej
masy szklanej, do której
wdmuchuje z drugiego
końca powietrze z płuc
cały czas obracając
piszczelą i kształtując
powstający na jej końcu
pęcherz miękkiego
.
średniowieczna ilustracja obrazująca
użycie szklarskiego piszczela
Witraż - ozdobne wypełnienie
okna lub
kawałków kolorowego szkła
wprawianych w
ramki,
stosowane głównie w
kościołach. Ramki stanowią
kontur rysunku, kreskowanie na
szkle lub malowanie na nim
przeźroczystymi farbami
podkreśla charakterystyczne
elementy (głowę, oczy, ręce,
fałdowanie szat, cieniowanie
figur itp.). Technika witrażu
znana była od wczesnego
, a rozwinęła się
w
. Renesans
witrażownictwa nastąpił na
przełomie wieków XIX i XX w
.
Ceramika w rozumieniu
tradycyjnym są to
tworzywa/wyroby
otrzymywane w wyniku
odpowiednio
uformowanej
. Nazwa
tych wyrobów wywodzi się z
greckiego wyrażenia
κεραμικος (keramikos)
oznaczającego działanie
ognia. Obecnie jako
ceramikę rozumie się
wszystkie tworzywa/wyroby
nieorganiczno-
niemetaliczne, w trakcie
otrzymywania których
istotnym procesem jest
obróbka cieplna np.
spiekanie lub prażenie.
Nympenburska waza
porcelanowa jako
jeden z przykładów
możliwości przemysłu
ceramicznego
( wyrób z około 1760-
1765 roku)
Porcelana – rodzaj białej,
przeświecającej ceramiki
wysokiej jakości, wynaleziony w
Chinach w VII w. Porcelana jest
wytwarzana z mieszanki glinki
kaolinowej ze skaleniem i
kwarcem poprzez wypalanie
uformowanych wyrobów w
temperaturze od 920-980°C
(wyroby nieszkliwione, tzw.
biskwit) aż do 1280-1460°C
(wyroby szkliwione).
Charakteryzuje się niską
nasiąkliwością, bardzo dobrymi
właściwościami
dielektrycznymi, dużą
wytrzymałością mechaniczną,
wysoką odpornością na
działanie czynników
chemicznych i
nieprzepuszczalnością dla
cieczy i gazów
Chiński wazon z
porcelany,
dynastia Ming,
1368-1644
Figurki z miśnieńskiej
porcelany
Fajans - rodzaj
ceramiki podobny
nieco do porcelany
wytwarzanej z
zanieczyszczonego
kaolinu.
Po wypaleniu (w
temperaturach
przekraczających
1000°C) wyroby
fajansowe mają kolor
od białego do
jasnokremowego.
Wytwarza się je
najczęściej w wersji
powleczonej
nieprzezroczystym
szkliwem.
