Narkomania, a 

niebezpieczeństwo zarażenia 

wirusem HIV.

Łukasz Modliborski

Tomasz Sobolewski 

Gr. 5b

 

 

Wirus HIV

• wirus z rodzaju lentiwirusów, z rodziny 

retrowirusów. Atakuje głównie limfocyty T-
pomocnicze (limfocyty Th). Wiriony mają 
budowę kulistą i otoczone są otoczką lipidową, 
zawierającą liczne białka. Pod osłonką znajduje 
się płaszcz białkowy, czyli kapsyd, kryjący 
materiał genetyczny wirusa (RNA) i enzymy: 
odwrotną transkryptazę, integrazę. Wywołuje 
AIDS 

 

 

Drogi zakażenia wirusem 

HIV

• Dożylna transmisja poprzez zakażone 

igły, strzykawki, a także zakażony 
"towar". 

• Kontakty homo i hetero seksualne
• Uprawianie prostytucji
• Kontakty seksualne są drogą 

przenoszenia wirusa HIV ze 
środowiska narkomanów na 
populację ogólną 

 

 

Narkomani jako grupa ryzyka 

zarażenia HIV

•    Narkomani na całym świecie zaliczani są do 

grupy wysokiego ryzyka zakażenia HIV 
Podstawowe znaczenie w transmisji 
zakażenia ma wspólne używanie sprzętu do 
wstrzyknięć. Do zakażenia może również 
dochodzić poprzez nabieranie narkotyku z 
jednego pojemnika lub przez tzw. 
"backloading", tj wstrzykiwanie zakażonego 
"towaru" do innej strzykawki po wyjęciu 
tłoka, gdy strzykawka ta służy do 
sprzedawania "działki kompotu". 

 

 

• W badaniach amerykańskich obecność 

HIV w popłuczynach pochodzących z 

brudnych strzykawek potwierdzono w 30 

dni po ich użyciu, nawet gdy nie 

zawierały one widocznych śladów krwi. 

Czynnikiem ryzyka HIV jest również 

częstość wstrzyknięć oraz objętość 

materiału zakaźnego, a istotnym 

zagrożeniem jest praktyka 

"przepłukiwania" krwią strzykawki po 

wkłuciu do żyły. 

 

 

Wśród narkomanów, jak w 

każdej grupie ryzyka 

najważniejsza jest 

profilaktyka

• Kierownicy ośrodków dla narkomanów, 

schronisk, noclegowni itp. powinni w swoich 
planach programowych uwzględniać badania 
przesiewowe w kierunku HIV, jako 
priorytetowe zadanie profilaktyki zdrowotnej. 
Daje to z jednej strony możliwość ochrony 
dla osób jeszcze nie zakażonych, a w 
wypadku wykrycia zakażenia, wskazanie do 
leczenia specjalistycznego. 

 

 

• W ostatnich latach zmieniło się zasadniczo 

podejście do zagadnienia HIV/AIDS. Dawniej 

zakażenie identyfikowano z chorobą o złym 

rokowaniu, przebiegającą szybko, wśród 

cierpienia fizycznego i psychicznego. 

Niewielka była wówczas motywacja do życia 

w pełnej trzeźwości, a pomoc osobie chorej 

sprowadzała się do terapii wsparcia, 

przygotowaniu do życia z chorobą śmiertelną 

i pracy nad chorym terminalnym. Dzięki 

lekom przeciwwirusowym wprowadzonym w 

połowie lat 90-tych do leczenia HIV/AIDS, 

zmieniło się spojrzenie na infekcję HIV. 

Obecnie zakażenie postrzega się jako 

przewlekłą chorobę, która poddaje się 

leczeniu i z którą można żyć przez wiele lat. 

 

 

Statystyki – Polska:

• W Polsce dane dotyczące 

rozpowszechnienia na szczeblu 

ogólnokrajowym pochodzące z 

laboratoriów publicznej służby zdrowia 

sugerują spadek rozpowszechniania 

zakażeń wśród przebadanych osób 

zażywających narkotyki dożylnie z 

poziomu 10,7% (spośród 3 106 osób) 

w roku 2000 do poziomu 6,8% 

(spośród 2 626 osób) w roku 2002. 

 

 

Rozpowszechnienie HIV w krajach Europy, 

wśród osób zażywających narkotyki w 

drodze iniekcji w latach 2001–2003

 

 

 

Dziękujemy za uwagę 