Siedem cudów
starożytnego świata
Siedem cudów
starożytnego świata
Historia:
Najwcześniejsza znana wersja listy została stworzona w II wieku
p.n.e. przez Antypatra z Sydonu. Lista, którą znamy dzisiaj została
skompletowana w średniowieczu, kiedy to wiele z miejsc na niej
umieszczonych już nie istniało. Jako że lista pochodzi głównie z
antycznych greckich opowieści, tylko miejsca, które były znane i
zwiedzane przez starożytnych Greków zostały na niej umieszczone.
Budowle te są uważane za cuda, ponieważ znajdowały się
pomiędzy najbardziej popularnymi celami turystycznymi nawet w
czasach takich jak 1600 rok p.n.e. Graffiti turystów znajduje się na
monumentach w dolinie królów od czasów, kiedy Sfinks miał tysiąc
lat. Jest warte zauważenia, że wszystkie siedem cudów było
stworzonych przez człowieka i nie są one dziełami natury. Razem z
rewolucją przemysłową, jej wpływem na środowisko i powstaniem
ruchu naturalistycznego w turystyce stworzona została lista
siedmiu cudów natury.
Piramida Cheopsa
Piramida Cheopsa, Wielka Piramida, piramida Chufu – piramida
znajdująca się w Egipcie na płaskowyżu w Gizie. Zgodnie z
przyjętą w egiptologii teorią, piramida została zbudowana ok.
2560 p.n.e., prawdopodobnie według projektu Hemona, z
przeznaczeniem na grobowiec faraona Cheopsa (egip. Chu-fu).
Czas budowy wynosił ok. 20 lat. Wielka Piramida jest częścią
nekropolii memfickiej. W starożytności uznana została za jeden z
siedmiu cudów świata i jako jedyny z nich dotrwała epoki
nowożytnej.
Piramida Cheopsa wraz z piramidą Chefrena i piramidą
Mykerinosa to najokazalszy i najbardziej znany na świecie zespół
piramid. W ich pobliżu zlokalizowany jest słynny Wielki Sfinks.
Wiszące ogrody Semiramidy
Wiszące ogrody królowej Semiramidy w Babilonie. Ich
niezwykłość budziła podziw współczesnych, zdumienie i wielkie
zainteresowanie potomnych. Opisywali je często historycy
greccy, a od czasów Aleksandra Wielkiego zalicza się je do
siedmiu cudów świata. Zostały zbudowane na polecenie króla
Nabuchodonozora II (604-562 p.n.e.), który podarował je swojej
żonie, Amytis, ponieważ po przyjeździe do Babilonu bardzo
tęskniła za bujną zielenią ojczystego kraju – Medii. Niejasne jest,
dlaczego nazwano je imieniem Semiramidy, asyryjskiej królowej,
która żyła dwa wieki wcześniej.
Świątynia Artemidy w Efezie
Świątynia Artemidy w Efezie (Artemizjon w Efezie) – dla starożytnych Greków
jeden z siedmiu cudów świata. Znana pod nazwą Artemizjonu stanowiła
największą ozdobę Efezu w Azji Mniejszej (obecnie Turcja).
Była to świątynia o wymiarach 130 m na 69 m, zbudowana przez króla Lidii
Krezusa około 560 p.n.e.[1] Najprawdopodobniej stanęła na miejscu
wcześniejszej budowli zniszczonej podczas najazdu Kimmerów (zdaniem
Pliniusza świątynia była dziewięć razy budowana i burzona). Jońska świątynia
została zaprojektowana przez Chersifrona i Metagenesa z Knossos, przy
współpracy Teodorosa z Samos. Do jej budowy użyto doskonałej jakości
marmuru i cedru libańskiego. Świątynia została zaprojektowana jako dipteros
otoczony podwójną kolumnadą złożoną z ośmiu kolumn przed elewacją
frontową i tylną (tzw. oktastylos) i dwudziestu kolumn wzdłuż boków świątyni.
Pozostałe kolumny, a było ich w sumie 117, umieszczono w pronaosie i
wewnątrz świątyni. Kolumny o wysokości ok. 18,0 m miały średnicę w dolnej
części 2,5 m. Zdobiły je w dolnej części płaskorzeźby. Rzeźby zdobiły także
fryz i najprawdopodobniej tympanon oraz dach świątyni. W jej wnętrzu
umieszczono cedrowy posąg Artemidy. Wśród rzeźbiarzy zaangażowanych do
prac przy budowie znaleźli się między innymi: Fidiasz, Poliklet, Kresilas.
Ukończenie budowli zajęło 120 lat.
Posąg Zeusa w Olimpii
Posąg Zeusa zaliczany był przez starożytnych Greków do
siedmiu cudów świata.
Znajdował się w świątyni w Olimpii. Posąg ten wykonał Fidiasz z
użyciem techniki chryzelefantyny po roku 430 p.n.e. Dotrwał
jedynie do roku 426 n.e., a znany jest z rzymskiej kopii. Posąg
Zeusa uległ zniszczeniu na skutek pożaru. Rzeźba przedstawiała
siedzącego na tronie władcę ludzi i bogów o poważnym i
dostojnym obliczu. Na głowie miał wieniec laurowy, z lewego
ramienia zwieszał mu się złoty płaszcz, w prawej dłoni trzymał
statuę bogini Nike, a lewą rękę wspierał na wykładanym
szlachetnymi kamieniami berle. Berło było symbolem władzy
Zeusa, a orzeł jego ulubionym i poświęconym mu ptakiem.
Poręcze i nogi tronu były rzeźbione ukazując postaci bogiń i
epizody walk. Szata i włosy Zeusa były ze złota, obnażone części
ciała z kości słoniowej, tron z drewna cedrowego wykładanego
hebanem i szlachetnymi kamieniami.
Mauzoleum w Halikarnasie
Mauzoleum w Halikarnasie (obecnie Bodrum w południowo-zachodniej
Turcji) – jeden z siedmiu antycznych cudów świata. Był to grobowiec
Mauzolosa, perskiego satrapy Karii wzniesiony ok. 350 p.n.e. Budynek
został zaprojektowany na polecenie królowej-wdowy – Artemizji, przez
architektów Satyrosa i Pyteosa, ozdobiony przez rzeźbiarzy Skopasa,
Leocharesa, Timoteosa i Bryaksisa z Karii.
Pozostałości po Mauzoleum
Mauzoleum nie przetrwało do naszych czasów – zaniedbana budowla pod
wpływem upływu czasu, działań ludzi i trzęsień ziemi stopniowo popadała
w ruinę. W 1404 roku tylko fundamenty i podstawa budynku pozostawały
całe. W 1494 i 1522 joannici zagrożeni najazdem muzułmanów używali
surowców z mauzoleum, aby wzmocnić swoją siedzibę, Zamek św. Piotra.
W trakcie rozbiórki Mauzoleum odkryty został sarkofag Mauzolosa, który
następnie zaginął. Część zabytków z mauzoleum, m.in. rzeźby, znajduje
się w British Museum w Londynie.
Wysokość: 45 m
Wymiary: 35,6 × 25 m
Kolos Rodyjski
Kolos Rodyjski – jeden z siedmiu cudów świata. Olbrzymich
rozmiarów posąg Heliosa, boga słońca, wybudowany na wyspie
Rodos przez Charesa z Lindos w latach 294-282 p.n.e.Monument
wykonano z brązu i ustawiono u wejścia do portu Rodos dla
upamiętnienia niepowodzenia Demetriusza Poliorketesa, który w
latach 305-304 p.n.e. oblegał miasto. Posąg miał ok. 30 metrów
wysokości, stał na 10-metrowym piedestale i ważył według
różnych szacunków od 30 do 70 ton. Widoczny był już z
okolicznych wysp.[potrzebne źródło] Posąg został zniszczony w
227/226 p.n.e. w wyniku trzęsienia ziemi.
Spis treści
Spis treści
Latarnia morska na Faros
Latarnia morska na Faros – starożytna latarnia, która została
zbudowana ok. 280-279 p.n.e. na podstawie planów architekta
Sostratosa i na polecenie Ptolemeusza I, ukończona podczas
rządów jego syna Ptolemeusza II. Możliwe, że pomysłodawcą
budowy latarni był sam Aleksander Macedoński. Ze względu na
wielkość i wspaniałość architektonicznego ukształtowania
uważano ją za jeden ze starożytnych cudów świata.
Spis treści
Spis treści
KONIEC
Powrót do spisu treści
