System podatkowy państwa
Czyli skąd wziąć
pieniądze na
szczytne cele?
System podatkowy państwa
Czyli skąd wziąć
pieniądze na
szczytne cele?
Źródłami dochodów
budżetowych państwa są:
podatki,
cła,
dochody ze sprzedaży sprywatyzowanych
przedsiębiorstw,
opłaty skarbowe, sądowe, notarialne i inne
Podstawą dochodów budżetowych są podatki.
Pozostałe źródła odgrywają w praktyce
niewielką rolę.
Podatki są to przymusowe,
bezzwrotne i nieodpłatne
świadczenia pieniężne pobierane
przez państwo na podstawie
przepisów prawa w celu uzyskania
dochodów na pokrycie wydatków
państwowych.
Podatki uzasadniane są głównie
koniecznością:
zdobycia pieniędzy na finansowanie wydatków
sektora publicznego,
dokonywania redystrybucji dochodów między
różne sektory gospodarki i grupy ludności
dysponujące różnymi dochodami,
ograniczania konsumpcji niektórych
produktów (alkoholu, papierosów),
prowadzenia polityki antycyklicznej i
antyinflacyjnej.
Biorąc pod uwagę przedmiot
opodatkowania, wyodrębnia się
następujące rodzaje podatków:
podatki dochodowe, czyli pobierane od dochodów
osobistych ludności (takich jak: płace, wynagrodzenia
za płace zlecone, odsetki od posiadanego kapitału,
renty i emerytury) oraz od dochodów osób prawnych
(przedsiębiorstw, instytucji);
podatki konsumpcyjne (nazywane również podatkami
od wydatków), czyli podatki nakładane na dobra i usługi
będące przedmiotem obrotu, np. podatek obrotowy,
podatek od wartości dodanej VAT, akcyza; niekiedy do
podatków konsumpcyjnych zaliczane jest także cło;
podatki majątkowe, płacone od posiadanego majątku
(kapitału) oraz od przenoszenia praw do majątku (np.
podatki spadkowe).
Często stosowany jest podział
podatków na bezpośrednie i
pośrednie:
Podatki bezpośrednie to podatki nakładane na
dochody i majątek. Termin bezpośrednie
wywodzi się stąd, że podmiot odpowiedzialny
za płacenie podatku ponosi jego ciężar i
bezpośrednio rozlicza się z budżetem państwa.
Z kolei podatki nakładane na wydatki
określane są jako podatki pośrednie. Zawarte
są one w cenie nabywanego dobra lub usługi.
Konsument płaci je więc pośrednio, za
pośrednictwem sprzedawcy, który jest
zobowiązany do uiszczenia podatku. Może on
ciężar podatku w całości lub w części
przerzucić na kupujących.
Obciążenia podatkowe mogą być
naliczane proporcjonalnie,
progresywnie lub regresywnie:
–
Oprocentowanie proporcjonalne (liniowe) to
sytuacja w której wszyscy podatnicy płacą ten
sam procent swoich dochodów, czyli
obowiązuje jedna stopa podatkowa.
–
Opodatkowanie progresywne występuje
wówczas, gdy osoby uzyskujące wyższe
dochody są obciążone wyższą stopą
podatkową.
–
Opodatkowanie regresywne polega na tym ,iż
wraz ze wzrostem dochodu nakładane są coraz
mniejsze stawki podatkowe.
Wśród podatków pobieranych w krajach
rozwiniętych gospodarczo najpoważniejszą
pozycję zajmuje podatek od towarów i usług.
Stanowi on przeciętnie 30% dochodów
budżetowych państwa z tytułu podatków.
W większości wypadków jest to podatek od
wartości dodanej VAT lub podatek obrotowy
obciążający dobra konsumpcyjne.
Podatki te spełniają funkcje fiskalne i
redystrybucyjne.
Ważnym źródłem dochodów budżetowych jest
podatek od dochodów osobistych ludności (PIT).
Dostarcza on przeciętnie około 26% dochodów
sektora publicznego z tytułu podatków.
Podatek ten jest pobierany od dochodów
uzyskiwanych z różnych źródeł: z pracy
najemnej, z indywidualnej działalności
gospodarczej i z gospodarstw rolnych, z tytułu
wykonywania wolnych zawodów, z prac
dorywczych, rent i emerytur, a także dochodów z
kapitału.
Składki na ubezpieczenia społeczne są kolejną znaczącą
pozycją dochodów budżetowych państwa (przeciętnie
25%).
Składki te są płacone częściowo przez pracodawcę, a
częściowo przez pracownika.
Można je traktować jako formę opodatkowania dochodów,
ze względu na ich powszechny i obowiązkowy charakter.
Należy również uwzględnić, że składki na ubezpieczenie
społeczne są istotnym elementem kosztów pracy,
wpływającym na konkurencyjność tego czynnika
produkcji.
Podatki obciążające ludność bezpośrednio,
a także pośrednio, przez opodatkowanie
dóbr i usług, wykazują w gospodarce
rynkowej długookresową tendencję
wzrostową.
Poważny udział podatków w dochodach budżetu
państwa jest, niewątpliwie, ważnym elementem
edukacji ekonomicznej.
Jest więc zrozumiałe, że coroczny plan budżetu
państwa jest przedmiotem powszechnego
zainteresowania, dyskusji i komentarzy.
Wspólną cechą polityki podatkowej
prowadzonej współcześnie jest niski
udział podatków od dochodów
przedsiębiorstw w dochodach
budżetu państwa:
państwo stara się pozostawić
przedsiębiorstwom jak najdalej idącą swobodę i
nie ograniczać ich aktywności nadmiernym
fiskalizmem;
dochody budżetowe państwa przeznaczone są
w poważnym stopniu na realizację szeroko
rozumianej polityki społecznej, a więc
obciążenia podatkowe w największym stopniu
(zgodnie z zasadą ekwiwalentności) powinny
dotyczyć ludności;
polityka podatkowa jest podstawowym
narzędziem redystrybucji dochodów – progresja
podatkowa, system ulg i zwolnień
podatkowych, zasady opodatkowania dóbr i
usług wpływają na kształtowanie się realnych
dochodów ludności.
Już A. Smith wskazał na cztery zasady, na
których powinien opierać się dobry system
podatkowy:
–
podatki powinny być sprawiedliwe i nie
powinny przekraczać możliwości podatnika;
–
wysokość podatków powinna być z góry
określona;
–
sposób i warunki płatności powinny być
wygodne dla płatnika;
–
koszty poboru podatku powinny być niskie,
a podatki nie powinny wpływać hamująco
na aktywność i przedsiębiorczość
podatników.
Jedną z najbardziej znanych
koncepcji, sugerujących że obniżka
podatków nie musi wcale prowadzić do
strat dla budżetu państwa, a podwyżka
podatków nie musi prowadzić do
dodatkowych dochodów państwa, jest
tzw. krzywa Laffera.
Krzywa Laffera pokazuje związek między
wysokością stawki podatkowej i łącznym
dochodem, który państwo uzyskuje z tytułu
poboru podatku.
Jak duże będą wpływy przy stawce podatku
równej 0%? Oczywiście zerowe, bo nie trzeba
będzie płacić podatku. Jeśli stawkę zwiększymy,
wpływy będą odpowiednio większe.
Ile jednak będą wynosić, jeśli państwo zwiększy
stawkę podatku do 100%? Rzecz jasna, będą
zerowe, bo jeśli wykazujący aktywność
gospodarczą człowiek musiałby całość swojego
dochodu oddawać państwu, zaprzestałby
jakiejkolwiek działalności albo przeniósłby do
szarej strefy.
Skoro przy stawce 0% dochody są zerowe,
przy wzroście stawki rosną, ale przy
stawce 100% są ponownie zerowe, to
znaczy, że od któregoś momentu dalsze
podnoszenie stawki podatkowej powoduje
nie wzrost, lecz spadek dochodu.
Innymi słowy, istnieje stawka podatkowa,
przy której budżet osiąga maksymalne
korzyści.