Slajd 1

Dr hab. Ewa Rembiałkowska

Szkoła Główna Gospodarstwa

Wiejskiego

Zakład Żywności Ekologicznej

e-mai

rembiałk@alpha.sggw.wa

.pl

CECHY ŻYCIA

• Swoisty skład chemiczny

• Nosicielami życia są osobniki

• Zachowanie właściwego poziomu organizacji

• Wymiana substancji z otoczeniem (pobieranie i przyswajanie,
wydalanie i
wydzielanie, oddychanie)

• Zdolność reagowania na bodźce zewnętrzne (wrażliwość,
pobudliwość)

• Wykonywanie ruchów

• Wzrost, rozwój, rozmnażanie

• Dziedziczenie

• Śmierć

• Zdolność przeciwstawiania się wzrostowi entropii

ROŚLINY A

ZWIERZĘTA

Podobieństwa

•budowa komórkowa
•ogólne prawidłowości procesów
życiowych

•właściwości struktur i zjawisk na molekularnym poziomie
organizacji

Różnice

(nie mają charakteru

powszechnego)

•samożywność

•nieruchome przytwierdzenie do
podłoża

•celulozowe ściany
komórkowe

•w zasadzie nieograniczony wzrost
•organy zawiązują się do końca życia osobnika
•procesy wzrostu
zlokalizowane

•brak tkanki nerwowej i organów zmysłów (?)

Żółw słoniowy 200

lat
Wyspy Galapagos

Słoń afrykański
60-70 lat

Goryl (małpa

człekokształtna),

40 lat

Na świecie żyje około 40 osób, które maja
powyżej 110 lat, ale w tym tylko 4
mężczyzn:
Obecnie żyjący:

•Ruidavets Moll mieszkający na Majorce
ma 113 lat

Yukichi Chuganji w Japonii ma 114 lat

Rekordziści światowi:

•W Emiracie Al-Chajma zmarł w latach
osiemdziesiątych mężczyzna, który twierdził, że liczył
sobie 147 lat. Miał to być najstarszy człowiek w krajach
arabskich nad Zatoką Perską.

•Najstarsza mieszkanka Egiptu, licząca według jej słów
ponad 135 lat, oświadczyła, że podstawą osiągnięcia
sędziwego wieku jest spokój.

•Francuzka Jeanne Calmet, zmarła niedawno w wieku
122 lat.

POJĘCIA ROZPATRYWANE NA POZIOMIE

POPULACJI:

nisza ekologiczna (Charles Elton, 1927)

nisza siedliskowa

POJĘCIA ROZPATRYWANE NA POZIOMIE

BIOCENOZY:

równowaga biocenotyczna (ekologiczna)

sukcesja

POJĘCIA ROZPATRYWANE NA POZIOMIE

FIZJOCENOZY:

ekoton

CZYNNIKI OGRANICZAJĄCE

W ŚRODOWISKU FIZYCZNYM

zakres (minimum, optimum maksimum)

TEMPERATURA

zmienność

kompensacja w stosunku do innych
czynników

ŚWIATŁO

WODA

TLEN

w wodach śródlądowych i w
glebie

ZASOLENIE i pH

Gatunki
eurytopowe

Gatunki
kosmopolityczne

o dużym
zasięgu

Gatunek ten występuje prawie na
całej kuli ziemskiej z wyjątkiem
basenu Amazonki Występuje nad
brzegami wód stojących i
płynących, oraz na wszelkich
podmokłych terenach jak bagna,
przydrożne rowy, oraz wilgotne
łąki.

 Trzcina
pospolita

 Orlica
(paproć)

Roślina ta nie
występuje tylko w
rejonach arktycznych,
pustynnych oraz
stepowych oraz w
górach powyżej górnej
granicy lasu

 traganek

Traganek duński, ale
we wszystkich
ekosystemach
półkuli północnej
znajdziemy jakieś
gatunki odpowiednio
przystosowanych
traganków

Gatunki
eurytopowe

Gatunki
kosmopolityczne

o dużym
zasięgu


rybołów

Rybołów występuje
nad wodami całego
świata np. w Polsce
nad Odrą oraz nad
Morzem Czerwonym

Wydrzyki występują
na wszystkich
brzegach mórz na
świecie. Są to ptaki
drapieżne np. w
okolicy Antarktydy
polują na pingwiny

 Wydrzyk czyli
Skua

 Wilk

Wilk zasiedla prawie
całą półkulę
północną, polując w
lasach Eurazji i
Ameryki Północnej na
zwierzynę drobną i
grubą (sarny, jelenie,
łosie). Preferuje życie
w tajdze

Zagęszczenie populacji

ludność Europy

6O osób/km²

ludność Australii 1,5 osoby / km²

jelenie w terenach leśno-polnych

1-15 osobników /

100 km²

sarny w terenach leśno-polnych

15-225 osobników /

100 km²

sadzonki sosny w uprawie leśnej

10-17 tysięcy

osobników/ ha

dorosłe sosny tworzące las

300-600 osobników / ha

dżdżownica kompostowa

3-5 tysięcy w m

kompostu

Właściwości populacji

Populacja jest to grupa organizmów należących do tego samego gatunku,
współwystępujących na określonym obszarze i w określonym czasie.

Podstawowa cecha populacji to

zagęszczenie

Na zagęszczenie mają wpływ: rozrodczość, śmiertelność, imigracja i
emigracja.

Właściwości wtórne populacji: struktura wiekowa, struktura genetyczna)
struktura przestrzenna (sposób rozmieszczenia osobników).

imigracja

+
+ _
rozrodczość

zagęszczenie

śmiertelność

emigracja

Tab. 1. Liczba gatunków z głównych gromad roślin i typów zwierząt

Rośliny — gromada

Przybliżo

na liczba

gatunków

Zwierzęta - typy

Przybliżon

a liczba

gatunków

Zielenice (Chlorophyta)

Okrzemki (Bacillarophyta)

Brunatnice (Phaeophyta)

Krasnorosty (Rhodophyta)

Sinice (Cyanophyta)

Bakterie (Bacteriophyta)

Grzyby (Mycota)

Porosty (Lichenes))

Mszaki (Byophyta)

Widłaki (Lycododiophyta)

Paprocie (Polypodiophyta)

Nagonasienne(Gymnosperm

ae)

Okrytonasienne(Angiosperm

ae)

6 000

10 000

1 000

2 500

1 500

5 000

70 000

30 000

25 000

1 000

9 000

1 000

250 000

Pierwotniaki (Protozoa)

Gąbki. (Spongiae)

Jamochłony (Coelenterata)

Płazińce (Platyhelminthes)

Obleńce (Nemathelminthes)

PierścienIce (Annelida)

Mszywioły (Bryozoa)

Mięczaki (Mollusca)

Stawonogi (Arthropoda) bez

owadów

Owady (Insekta)

Szkarłupnie (Echinodermata)

Kręgowce (Vertebrata)

30 000

5 000

9 000

6 000

10 000

7 000

3 000

108 000

70 000

1 000

000

6 000

35 000

Rośliny - ogółem

412

000

1 289

000

Łączna liczba gatunków i zwierząt
1 701 000

Jednym z głównych problemów ochrony przyrody jest
umożliwienie imigracji i emigracji w populacjach
zasiedlających izolowane fragmenty siedlisk.

Słabe zdolności migracyjne osobników mogą być przyczyną
rzadkości gatunku. Przykładem jest populacja

dzięcioła

skromnego Dendrocopos borealis,

niegdyś licznie

występującego na dużych obszarach USA, obecnie
uratowanego przed wyginięciem. Młode osobniki mogą albo
migrować w poszukiwaniu miejsc do osiedlania się, albo
pozostać jako osobniki towarzyszące parze lęgowej.
Kluczowym problemem jest wykucie nowej dziupli, które trwa
kilka lat. Dlatego ptaki wolą konkurować o istniejące już
miejsca lęgowe, niż osiedlać się w nowych miejscach, i
migrację rozpoczyna tylko 25% z prze samców.

Bardzo skuteczne okazało się wykucie dziupli w pniach sosen
w Karolinie Północnej - 18 na 20 stanowisk zostało
skolonizowanych przez dzięcioły skromne, które utworzyły tam
nowe grupy socjalne. Dzięki temu uratowano je przed
wyginięciem.

Rozrodczość

Płodność

- zdolność osobnika do wydawania potomstwa

Rozrodczość

- liczba potomstwa produkowanego w określonym czasie

Rozrodczość potencjalna

- w przypadku człowieka 1 noworodek /1 kobietę w wieku

rozrodczym / rok

Rozrodczość realizowana

- w przypadku człowieka 1 noworodek / kobietę w wieku

rozrodczym / 15 lat

Wskaźnik urodzeń

- liczba potomstwa produkowanego przez 1 samicę w jednostce

czasu,np.uostrygica.5Omln jaj/ rok, u ryb tysiące jaj/rok, u żab-setki jaj/rok, u ptaków 1-20
piskląt/rok,
u ssaków dużych 1- 2młode /rok, u ssaków małych np. u myszy 2O- 50/rok.

Śmiertelność

to liczba osobników umierających w jednostce czasu

Długość życia potencjalna

to maksymalny okres, który zdolny jest przeżyć osobnik danego

gatunku w optymalnych warunkach życia (określony przez granicę fizjologiczną)

Długość życia realizowana

jest to długość życia osobnika w populacji w określonych

warunkach środowiska, ograniczona przez choroby, drapieżców, inne zagrożenia. Np. rudzik
(Erithacus rubecula) w naturze żyje 1 rok, a w niewoli może żyć do 11 lat.
Średnia długość życia kobiety w Starożytnym Rzymie wynosiła 21 lat, w Anglii w 1780
roku -39 lat, a w USA w 1990 roku -79 lat.

Wskaźnik przeżywalności

- spadek liczebności osobników w kolejnych grupach wieku, np.

dla ryb:

Wskaźnik przeżywalności liczebność

ryb 3 letnich

= -----------------------------------
między 2 i 3 rokiem życia liczebność

ryb 2 letnich

* liczebność względna na podstawie ryb złowionych

Są  podobne  do  świnek  morskich,  co  3-6  lat
występują  bardzo  licznie  w  tundrze  Arktyki.  W
ciągu jednego lata samica może urodzić nawet do
78  młodych!  Gdy  brakuje  pokarmu,  zaczynają  się
masowe  wędrówki  migracyjne  w  poszukiwaniu
lepszych  miejsc  bytowania.  Większość  ze  zwierząt
ginie  np.  podczas  próby  pokonania  jeziora  czy
rzek.  Nieprawdziwe  są  jednak  opowieści  o
samobójczych  skokach  lemingów  do  wody  z
wysokich  skał!  Lemingi  w  okresach  masowych
pojawów  padają  ofiara  wielu  drapieżców,  dla
których

stanowią

podstawowy

pokarm,

np.

wydrzyków, sów śnieżnych, lisów polarnych i łasic

Sowa śnieżna

Lis polarny

Są jeszcze inne cechy różniące osobniki w
obrębie populacji, np.

kolor

. Tak więc

populacja jest zbiorem różniących się
osobników, a jednocześnie może być
traktowana jako zbiór przeciętnych
osobników, gdy obliczamy np. jej
zagęszczenie.

Struktura wiekowa i
wielkościowa

Ma wpływ na przebieg wielu procesów. Osobniki starsze są
z reguły większe, a w efekcie składają więcej ikry (ryby) lub
wydają więcej nasion (rośliny). U ssaków osobniki młode są
podatne na choroby, na które nie zapadają osobniki
dorosłe.

Wiek i wielkość

są ważne u wszystkich

gatunków, u których wykształcona jest
organizacja socjalna, gdyż ma w to wpływ na
pozycję socjalną osobnika.

Wielkość

jest cechą szczególnie ważną u organizmów

występujących w formie struktur wieloosobniczych.
Należy tu wiele roślin rozmnażających się przez
odrosty, np. trawy, oraz wiele zwierząt z niższych grup
systematycznych, np. gąbki, koralowce, mszywioły.
Wielkość struktur określa ich rolę ekologiczną.

Informacja o strukturze wiekowej populacji może być użyta do określenia

jej stanu. Populacje będące w fazie wzrostu na ogół charakteryzują się

liczebną dominacją osobników młodych. Taka sytuacja była (i nadal jest) w

Kenii, gdzie tempo wzrostu wynosiło w 1991 r. 3,8% rocznie , a średnia

oczekiwana długość życia – 63 lata. W USA tempo wzrostu wynosiło 0,8%

rocznie, a średnia oczekiwana długość życia – 75 lat.

10 8 6 4 2 0 2 4
6 8 10

10 8 6 4 2 0 2 4 6
8 10

Populacja o

szybkim wzroście

(Kenia)

Populacja o

powolnym

wzroście (USA)

Brak wzrostu

populacji

(Dania)

% w populacji

85+

80-84

75-79

70-74

65-69

60-64

55-59

50-54

45-49

40-44

35-39

30-34

25-29

20-24

15-19

10-14

5-9

0-4

Przed 1905

1905-1910

1910-1915

1915-1920

1920-1925

1925-1930

1930-1935

1935-1940

1940-1945

1945-1950

1950-1955

1955-1960

1960-1965

1965-1970

1970-1975

1975-1980

1980-1985

1985-1990

Kobiety

Mężczyźni

Czynniki

środowiskow

śmiertelność

rozrodczość

Struktura

wiekowa

Tempo wzrostu lub
spadku liczebności

populacji

Metody oceny zagęszczenia bezwzględnego

1. Liczenia bezpośrednie, np. powszechny spis ludności, liczenie drzew w lesie, fok podczas

rozrodu, osiadłych bezkręgowców

2. Pobieranie prób z populacji

Metoda kwadratów

- policzenie wszystkich osobników na określonej powierzchni;

konieczna dokładność oceny i losowy dobór kwadratów do badań; metoda szeroko
stosowana przy ocenie zagęszczenia bezkręgowców glebowych i roślin

Metoda znakowania i ponownych złowień, tzw. metoda Petersena

- polega na łowieniu

osobników, indywidualnym ich znakowaniu, wypuszczaniu i ponownym łowieniu.
Stosowana do oceny zagęszczenia zwierząt ruchliwych. Metoda jest znacznie prostsza
do zastosowania w przypadku populacji zamkniętej (jej wielkość nie zmienia się między
pierwszym a drugim połowem) niż otwartej (liczebność zmienia się w czasie trwania
badań).

W tej metodzie powinny być spełnione 3 podstawowe założenia:

•

zwierzęta znakowane i nie znakowane łowią się przypadkowo, to znaczy z takim samym
prawdopodobieństwem

•

śmiertelność osobników znakowanych jest taka sama jak nie znakowanych [ istocie
metoda Petersena zakłada brak śmiertelności osobników podczas badań]

•

oznakowanie osobników jest trwale i wyraźne

[ problemów: niektóre myszy polne przyzwyczajają się do pułapek, inne - unikają ich, ryby

mogą być

zranione podczas połowów siecią, długo żyjące ptaki mogą gubić obrączki itp.]

Metoda Petersena

powtarzana wielokrotnie często

służy

nie tylko

do oceny zagęszczenia

, ale

także

dynamiki liczebności w czasie

wskaźnika śmiertelności (ubywania) i wskaźnika rozrodczości

(przybywania).

1 m

Lloyd oceniał zagęszczenie wijów w
37 „kwadratach” w lesie bukowym w
środkowej Anglii. Wyniki jakie
uzyskał, są przedstawione na
rysunku. Średnie zagęszczenie
wynosi więc:

kwadracie

ika

0,811osobn

kwadratów

osobników



lub, ponieważ powierzchnia każdego
„kwadratu wynosi 0,08 m

zagęszczenie wijów można ocenić
jako10,1 osobnika na m

Osobniki
złowione i
wyznakowane m
= 16

Mieszanie się
osobników
znakowanych i
nieznakowanych

liczba złowionych
osobników = 20

Każdy kwadracik reprezentuje jednego
osobnika

Połów pierwszy

Połów drugi

populacji

h w

znakowanyc

Udział

znakowanyc

osobników

Liczba

populacji

liczebnosc

Oceniana



Metoda znakowania i ponownych złowień, znana
jako metoda Petersena lub wśród ekologów
terenowych metoda Lincolna

Rozród związany jest z określonymi korzyściami biologicznymi, ale także z
kosztami. Polegają one na obniżeniu tempa wzrostu lub spadku
przeżywalności, co jest konsekwencją przeznaczenia większej ilości energii na
reprodukcję. Szczególnie laktacja u samic jest kosztowna energetycznie

Samice
biorące udział
w rozrodzie

Samice nie
uczestniczące
w rozrodzie

Samce jeleni żyjących w Szkocji bronią swoich haremów przy pomocy poroża i
najefektowniejszy okres przypada między 6 a 11 rokiem życia. Samice jeleni
(łanie) rodzą młode od 3 do 15 roku życia i żyją dłużej niż samce. Dlatego
krzywe wartości reprodukcyjnej samic i samców są różne

byki

łanie

Metody oceny zagęszczenia

względnego

Metody te służą do obliczania mniej lub bardziej
dokładnych wskaźników liczebności rzeczywistej i do
porównywania zagęszczenia populacji na dwóch lub
więcej terenach. Nie można jednak na ich podstawie
twierdzić, że zagęszczenie na terenie x jest np.
dwukrotnie większe niż na terenie y.

 Metoda pułapkowa, stosowana głównie do oceny liczebności gryzoni i owadów

 Metoda liczenia odchodów stosowna do oceny liczebności zajęcy, jeleni, myszy

 Metoda liczenia głosów (w odniesieniu do ptaków), np. liczba krzyków bażantów
słyszanych w ciągu 15 minut wczesnym rankiem)

 Liczenie zwierząt upolowanych przez myśliwych, np. liczba skór skupowanych w
Ameryce Płn.

 Ocena wielkości połowów, np. liczba ryb złowionych w ciągu 100 godz. trałowania.

 Metoda liczenia różnych śladów pozostawianych przez zwierzęta, np. liczenie
wypluwek ptaków drapieżnych, gniazd wiewiórek na drzewach czy też nor
wygrzebanych w mule przez raki

 Metoda ankietowa - ankiety wysyłane są do myśliwych oceniających
subiektywnie zmiany liczebności; przydatna w ocenie głębokich zmian
Iiczebności dużych zwierząt.

 Metoda oceny stopnia pokrycia podłoża - % powierzchni gleby pokryty
przez rośliny lub % pokrycia skalistego dna morskiego przez osiadłe
bezkręgowce, np. małże.

Metoda oparta na ocenie ilości zjedzonej przynęty, np. do oceny liczebności
myszy i szczurów.

 Liczenie wzdłuż określonej trasy, np. jadąc samochodem można liczyć
wszystkie widziane po drodze ptaki drapieżne.

Metody oceny zagęszczenia względnego są - użyteczne
jako uzupełnienie metod bezpośrednich oraz przy ocenie
głębokich zmian liczebności populacji.

Dokładne policzenie wszystkich osobników populacji jest
możliwe bardzo rzadko

, najczęściej określa się tyko rząd

wielkości liczebności populacji.

Typ I

Typ II

Typ III

Podstawowe typy krzywych przeżywania wg Pearla (1928)

1.Krzywa przezywania Typu I

Jest charakterystyczna dla populacji w których śmiertelność jest niewielka, przez
większą część życia, a wzrasta znacznie w klasach osobników najstarszych

Krzywa przeżywania Typu II

Wykazuje na stałe tempo ubywania (śmiertelność) osobników, niezależnie od wieku.

3. Krzywa przezywania typu III

Dotyczy populacji w których śmiertelność osobników młodych w pierwszych okresach
życia Jest największa, zaś w starszych klasach wiekowych śmiertelność jest niewielka i
względnie stała (niezależna od wieku)

Krzywa

przeżywalność

ludności

USA

uwzględnieniem płci.

b. Krzywa przeżywalności noworodków w pierwszym
miesiącu życia

kobiety

mężczyźni

dziewczynki

chłopcy

Rzeczywiste  krzywe  przeżywania  zawsze  nieznacznie  różnią
się  od  teoretycznych.  Na  przykład  krzywe  przeżywania
populacji ludzkich w krajach wysoko rozwiniętych są zbliżone
do  krzywej  typu  I.  Krzywe  typu  II  są  charakterystyczne  dla
wielu  ptaków,  natomiast  typ  III  dotyczy  wielu  gatunków  ryb,
bezkręgowców morskich a także pasożytów

Ważna zasada demograficzna

W populacji o stałej rozrodczości i śmiertelności osobników (w
określonym wieku):

1. liczebność wzrasta zgodnie z krzywą wykładniczą, stosownie do wartości wrodzonego

tempa wzrostu,
2. ustala się określona stała struktura wiekowa,
3. struktura wiekowa jest stałą i może pozostawać bez zmian przez dowolnie długi

okres.

Struktura wiekowa populacji nie zmienia się tak długo, jak długo pozostają nie
zmienione jej tabele pożywienia i płodności

Populacje o wzroście wykładniczym osiągają stałą strukturę wiekową, zaś te, które
okresowo utrzymują stałą liczebność, cechują się niezmienną strukturą wiekową.

W populacjach naturalnych struktura wiekowa populacji jest zwykle zmienna w czasie.

Stała struktura

wiekowa

populacji

gwałtowny wzrost

liczebności populacji

Niezmienna struktura wiekowa

liczebność populacji stała

Jest to struktura
wiekowa populacji o
wykładniczym wzroście
liczebności

Jest to struktura
hipotetyczna i pokazuje,
jaka byłaby struktura
wiekowa populacji o
określonym wskaźniku
rozrodczości, gdyby ten
wskaźnik śmiertelności by
idealnie taki sam

Nornik
zwyczajny

Paramecium
aurelia

Paramecium
caudatum

Wzrost liczebności populacji pantofelków Paramecium aurelia i
Paramecium caudatum w temp. 26

C w zbuforowanym roztworze

Osterhouta przy pH = 8,0 i stałym dopływie bakterii jako
pożywienia (dane z: Gause 1934)

Wzrost populacji drożdży

(za: Pearl 1927; dane z:
Carlson 1913

0,54

4,19

665







K = 665

Wyniki  doświadczalne  często  wskazują  dużą  zgodność
z  krzywą  logistyczną.  Jednak  górna  asymptota
populacji może się różnić w zależności od wrodzonego
tempa  reprodukcji  (np.  pantofelki  w  eksperymencie
Gausego). Ponadto liczebność populacji po osiągnięciu
poziomu  pojemności  środowiska  może  wykazywać
spadek (np. trojszyki w doświadczeniu Parka

linia c
I

linia c IV

Wzrost liczebności populacji trojszyka Tribolium castaneum w
hodowli w 8 g mąki w temp. 29

C I wilgotności względnej 70%.

Widoczne są znaczne różnice w przebiegu wzrostu populacji
różnych linii genetycznych u tego gatunku

Populacje o pokoleniach nieciągłych

1.Tempo wzrostu jest stałe

Jeżeli gatunek rozmnaża się tylko raz w
roku, a tempo wzrostu jest stałe, to wzrost
populacji

będzie

wykładniczy.

Tempo

wzrostu  będzie  w  tym  przypadku    zależne
od  tempa  reprodukcji  netto,  czyli  od  liczby
potomstwa  płci  żeńskiej  dożywającego  do
sezonu rozrodczego w roku następnym.

=1,2

=1,1

=1,0

2. Tempo wzrostu jest zależne od

zagęszczenia

Przy

dużych

zagęszczeniach

rozrodczość  spada,  a  wzrasta
śmiertelność  (epidemie,  brak
pokarmu). Fluktuacje liczebności
zależne  są  od  korelacji  między
zagęszczeniem

populacji

tempem jej wzrostu.

Zagęszczenie

zrównoważone

oznacza

punkt

którym

śmiertelność

równoważy

rozrodczość.

bardziej

faktyczne

zagęszczenie populacji odbiega
od

zagęszczenia

zrównoważonego, tym większe
będą oscylacje liczebności przed
osiągnięciem zrównoważenia.

Przy dużej różnicy mamy do
czynienia

chaotycznymi

fluktuacjami

charakterze

przypadkowym

R=0,0

Przykład bezpośredniej obserwacji

przeżywalności

Pąkle    Chtalamus  stellatus  i  Balanus
balanoides  przytwierdzone  do  skał
podwodnych  w  Szkocji  konkurują  ze
sobą.

Osobniki

Chtalamus

stellatus

przeżywały

znacznie

lepiej,

gdy

doświadczalnie

usunięto

Balanus

balanoides

(gatunek

naturze

dominujący)

Stanowiska z których
usunięto Balanus
balanoides

Stanowiska z których nie
usunięto Balanus
balanoides

Na obszarze Parku Narodowego Serengeti w Afryce Wschodniej zbierano
wszystkie czaszki bawołu afrykańskiego (Syncerus caffer), które umierały w
sposób naturalny. Wiek określano na podstawie rocznych pierścieni przyrostów
rogu. Ubywanie osobników młodych (do lat 2) badano bezpośrednio w składzie

Przykład

przeżywalności na

podstawie określania

wieku osobników

umierających

samice

samce

Wyspy St. Paul

Wyspy St.
George

W roku 1911 wprowadzono renifery na dwie wyspy na Morzu Berlinga, blisko
wybrzeży Alaski, jednak dalszy wzrost populacji przebiegał zupełnie inaczej na każdej
z wysp, pomimo, że warunki ekologiczne były bardzo podobne na obu wyspach

Żuraw  krzykliwy  (Grus  americana)  jest  dobrym  przykładem  odnawiania  się
gatunku  niegdyś  zagrożonego  wyginięciem  .  Zaczęto  go  chronić  w  roku
1916,  jednak  dopiero  po  roku  1956  liczebność  populacji  powiększa  się
szybciej.  Obserwuję  się  cykliczność  wzrostu  spowodowaną  być  może
cyklicznie  zmienną  presją  drapieżników  na  terenach  lęgowych  żurawi  w
kanadyjskim  Parku  Narodowym  Wood  Bufflo.  Na  zimę  ptaki  migrują  do
Teksasu

Żółw Karetta

Stan normalny

Zastosowanie teorii populacji do celów ochrony
gatunkowej

Żółw Karetta zagrożony wyginięciem żółw morski występujący w Oceanie
Atlantyckim  wzdłuż  południowo-  wschodnich  wybrzeży  USA.    Na
podstawie modelu macierzowego dla cyklu życiowego żółwia przebadano
różne  sposoby  zatrzymania  spadku  liczebności  tego  gatunku.  Rycina
pokazuje  skutki  podwyższenie  płodności  o  50%  lub  podniesienia
przeżywalności  na  każdym  etapie  cyklu  życiowego.  Najlepszy  efekt
uzyskuje się podnosząc przeżywalność osobników młodocianych.

Obecnie  największą  wagę  przykłada  się  do  ochrony  jaj  składanych  przez
żółwie  na  plaży,  jednak  nawet  po  30  latach  ochrony  gniazd  żółwi  nie
obserwuje  się  żadnego  wzrostu  populacji.  Należy  zadbać,  by  zwiększała
się  przeżywalność  żółwi  młodocianych  w  morzu.  Duża  liczba  młodych
żółwi topi się złowiona w sieci zastawione do połowów krewetek. Obecnie
więc tak konstruuje się te sieci, by nie wpadały w nie żółwie.

Document Outline