Prof. dr hab. Józef Sala

AGROTURYSTYKA

Agroturystyka

Agroturystyka M.Fluder

Agroturystyka

TURY STY KA

TURY STY KA MASOWA

TURY STY KA ALTERNATY WNA

TURY STY KA NA TERENACH WIEJ SKICH

TURY STY KA WIEJ SKA

TURY STY KA

WIEJ SKA

AGROTURY STY KA

E K O T U R Y S T Y K A

( T U R Y S T Y K A

E K O L O G I C Z N A )

A G R O -

E K O T U R Y S - T Y K A

TURYSTYKA

MASOWA

TURYSTYKA

ALTERNATYWNA

TURYSTYKA NA TERENACH

WIEJSKICH

TURYSTYKA WIEJSKA

TURYSTYKA

WIEJSKA

AGROTURYSTYKA

EKOTURYSTYK

A (TURYSTYKA

EKOLOGICZNA

)

AGRO-

EKOTURYSTYK

Turystyka – definicje (5)

Turystyka alternatywna

Turystyka alternatywna – rodzaj turystyki

preferujący, w odróżnieniu od turystyki

masowej,

ścisły

związek

turystów

społecznościami miejscowymi, wykorzystuje

walory

regionów

recepcyjnych

(nie

budowlanych) oraz istniejącej zabudowy w

taki sposób, aby w największym stopniu

zachować

środowisko

przyrodnicze.

Głównym celem jest poznanie kultury

ożywionej lub nieożywionej, jak również

historii,

gospodarki

sposobu

życia

mieszkańców

odwiedzanego

kraju

lub

regionu.

turystyce

alternatywnej,

przeciwieństwie

wysokiego

stopnia

organizacji współczesnej turystyki masowej,

preferuje

się

samodzielną

organizację

wyprawy

programowanie

celów

turystycznych przy niskim udziale niedużych

biur podroży. Inną charakterystyczną cechą

turystyki alternatywnej jest stosunkowo

wysoki stopień trudności jej uprawiania.

Powoduje to, że uczestnik tego typu

turystyki powinien charakteryzować się

odpowiednim przygotowaniem turystycznym

oraz uczyć się podróżowania.

Nowe trendy w turystyce

Dążenie do bliższego kontaktu z
przyrodą,

Poszukiwanie spokoju i ciszy

Dążenie do aktywnego spędzania
wolnego czasu,

Chęć poznawania nowych ludzi, ich
kultur i obyczajów,

Wzrost wymagań w zakresie jakości
usług.

Turystyka wiejska

Turystyka wiejska oznacza właściwie

każdą formę turystyki odbywającą się

środowisku

wiejskim

charakterze jej decyduje krajobraz,

rodzaj zabudowy itp.). Turystyka

wiejska

wymaga

budowy

pensjonatów,

schronisk,

domków

letniskowych

oraz

wykorzystania

pokoi

gościnnych

(także

gospodarstwach

rolnych).

Turystyka wiejska

Pojęcie turystyki wiejskiej obejmuje

różnorakie formy wypoczynku na
obszarach

wiejskich

jest

prawdopodobnie

najszerszym

spośród zbliżonych do niego pojęć,
takich

jak

turystyka

farmerska,

zielona, ekologiczna (ekoturystyka)
oraz

agrarna

(agroturystyka).

Turystyka wiejska

Idea turystyki wiejskiej oparta jest na

wielu elementach, których trzon

stanowi

społeczność

lokalna.

Turystyka wiejska determinowana

jest walorami danej okolicy, jej

dziedzictwa i kultury, wiejskich zajęć

i życia na wsi, a turyści wybierający

wiejski

typ

wakacji

poszukują

wartościowej i autentycznej interakcji

ze środowiskiem wiejskim i lokalną

społecznością

Turystyka wiejska

Również na terenie Europy Zachodniej trudno

jednoznacznie zdefiniować turystykę wiejską, a

oczekiwania turystów zmusiły producentów tych

usług do stworzenia zróżnicowanej oferty, z

której wyłaniają się następujące jej rodzaje:

turystyka

terenach

wiejskich,

turystyka

związana

rolnictwem,

pobyty

turystyczne

gospodarstwach

wiejskich.

Opinia Komisji Unii Europejskiej, stwierdza, że:

„W Europie nie istnieje żadna precyzyjna

definicja turystyki wiejskiej, a nawet środowiska

wiejskiego, a formy tego zjawiska są różnie

postrzegane w poszczególnych krajach, przy

czym najczęściej wiąże się to z tak zwaną tanią

turystyką

Agroturystyka

Forma

wypoczynku

odbywającego się na terenach

wiejskich

charakterze

rolniczym,

oparta

bazę

noclegową

aktywności

rekreacyjne

związane

gospodarstwem

rolnym

lub

równoważnym

jego

otoczeniem

(przyrodniczym,

produkcyjnym, usługowym)

Agroturystyka



AGRO + TURYSTYKA = AGROTURYSTYKA



Agros (gr.) to rola



Agronomos (gr.) to zarządca majątku

rolnego

Turystyka czyli ogół czynności osób

podróżujących w miejscach poza swoim

codziennym środowiskiem przez okres nie

przekraczający 12 miesięcy, w celach

wypoczynkowych, zawodowych i innych.

Agroturystyka

Termin agroturystyka pojawił

się w drugiej połowie XX wieku.
Został wprowadzony przez
gospodarstwa rolne , które
świadczyły usługi turystyczne.

Cechy agroturystyki

rozmieszczenie na terenach wiejskich,

wykorzystanie otwartej przestrzeni,

wykorzystanie osobliwości regionu i

jego atrakcji,

wykorzystanie tradycji regionalnych,

kontakt z naturą,

sprzyjanie zachowaniu krajobrazu,

dbałość o zachowanie cech i tradycji
regionu

Gospodarstwo agroturystyczne na
Litwie

Gospodarstwo agroturystyczne w
stanie Indiana USA

Gospodarstwo agroturystyczne w
Hiszpanii

Gospodarstwo agroturystyczne na
Majorce

Rydlówka Bieszczady

Agroturystyka

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Temat agroturystyki rozkwitł w Polsce
kilkanaście lat temu, czyli stosunkowo
niedawno. Z uwagi na „swiezosc” dziedziny,
pojęcie to rzadko pojawia się w literaturze
naukowej.

Wzrost zainteresowania agroturystyką w

Polsce w ostatnich latach nie jest oczywiście
równoznaczny z tym, że dopiero teraz
zagrody wiejskie otwierają się dla obcych
gości.

Już na początku XIX wieku Tytus

Chałubiński tak spopularyzował wakacyjne
pobyty u górali podhalańskich, że został
okrzyknięty „turystycznym odkrywcą Tatr i
Podhala”.

TYTUS CHAŁUBIŃSKI

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Z kolei Spółdzielnia Turystyczno-

Wypoczynkowa „Gromada” już w 1937
roku wprowadziła w Polsce pierwsze
formy zorganizowanego wypoczynku na
wsi. Popularne od wczesnych lat
powojennych do końca lat
osiemdziesiątych „wczasy pod gruszą”
były kontynuacją tych działań.

Ze względów politycznych ten rodzaj

wypoczynku zamieniono na różne
zorganizowane formy turystyki masowej,
sponsorowanej przez przedsiębiorstwa
państwowe.

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Znaczne różnice w modelu spędzania

wakacji „pod gruszą” w porównaniu z
obecnym modelem spędzania urlopów na
wsi nie są istotne z punktu widzenia
doświadczenia, jakie z biegiem czasu pod
kątem działalności rekreacyjnej nabrała
wieś.

Historia agroturystyki nie jest więc

zbyt długa

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Wzrost zainteresowania

agroturystyką w Polsce w ostatnich latach
nie jest oczywiście równoznaczny z tym,
że dopiero teraz zagrody wiejskie
otwierają się dla obcych gości.

Już na początku XIX wieku Tytus

Chałubiński tak spopularyzował wakacyjne
pobyty u górali podhalańskich, że został
okrzyknięty „turystycznym odkrywcą Tatr i
Podhala”.

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Agroturystyka rozwija się w różnych

regionach kraju w różnym tempie. Zjawisko to
można obserwować od początku lat 90-tych.

Można zauważyć, że największym

zainteresowaniem cieszą się obszary
charakteryzujące się szczególną atrakcyjnością
turystyczną, gdzie panują wyśmienite warunki
do wypoczynku, a przyroda jest w niewielkim
stopniu, dotknięta ręką człowieka.

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Ciężko mówić w dobie globalnych

zanieczyszczeń o środowisku naturalnym
nienaruszonym działaniami antropogenicznymi.
Należy raczej używać pojęcia środowisko
przyrodnicze, ponieważ wspomniane
zanieczyszczenia globalne (np.
zanieczyszczenie powietrza, lub niewidzialne
zanieczyszczenia w postaci fal radiowych)
dotarły nawet do miejsc, na których stopa
ludzka jeszcze nie stanęła

Funkcje agroturystyki

Korzyści z agroturystyki dla wsi:



Stworzenie nowych miejsc pracy w dziedzinach

bezpośrednio lub pośrednio związanych z

agroturystyką



Poprawa sytuacji dochodowej mieszkańców wsi



Wykorzystanie wolnych zasobów



Poprawa infrastruktury wiejskiej



Aktywizacja społeczności wiejskiej oraz poprawa

struktury agrarnej wsi



Lepsza adaptacja mieszkańców wsi do nowych

warunków

Funkcje agroturystyki



Zachowanie dziedzictwa kulturowego wsi



Renesans zanikających zawodów



Poprawa standardów życia rodzin wiejskich



Kontakt z innymi wzorcami kultury



Możliwość realizacji własnych zainteresowań



Powstrzymanie migracji ludności wiejskiej do

miasta



Promocja regionu, która przyciąga inwestorów



Estetyzacja regionu



Integracja środowiska wiejskiego

Funkcje agroturystyki

Korzyści z agroturystyki dla turystów:

- Umożliwia poznanie innej rzeczywistości,
- Przyczynia się do poprawy zdrowia przez

aktywny wypoczynek,

- Zaspokaja potrzebę kontaktów i poznania

nowych ludzi,

- Umożliwia zdobywanie doświadczeń,

poznanie nowych kultur,

- Możliwość alternatywnego wypoczynku i

korzystania z unikatowych ofert.

Funkcje agroturystyki



Umożliwia poznanie życia wiejskiego

przez bezpośrednie w nim

uczestnictwo



Rozwija zainteresowania i umożliwia

zdobywanie nowych umiejętności



Daje możliwość korzystania z

naturalnej i świeżej żywności,

poznanie cyklu jej produkcji



Umożliwia kontakt ze zwierzętami



Kształtuje postawy tolerancji wobec

odmiennych poglądów i zachowań

USŁUGA AGROTURYSTYCZNA

Usługa to działalność służąca do

zaspokajania potrzeb ludzkich

Usługa

agroturystyczna

taka

działalność

lub

działanie,

która

zmierza do zaspokojenia wszystkich
(podstawowych,

pośrednich

bezpośrednich potrzeb agroturysty i
która została wywołana popytem lub
podażą agroturystyczną

Do usług oferowanych przez gospodarstwa

agroturystyczne możemy zaliczyć:

Noclegi (w oddzielnym mieszkaniu czy domu,

pokoju z własną lub wspólną łazienką

Wyżywienie (całodzienne lub wybrane)

Nieograniczoną przestrzeń przyrodniczą,

rekreacyjną

Nieograniczone możliwości korzystania z ogrodu

lub sadu (altana, hamak, huśtawki, miejsce na

ognisko lub grilla

Zbieranie i przetwarzanie owoców leśnych

(zbieranie ziół, grzybów, jagód itp.)

Uczestnictwo w pracach polowych (udział w

sianokosach , żniwach)

Usługi przewodnickie (konno, traktorem, pieszo)

Nieograniczone możliwości korzystania z ogrodu

lub sadu (altana, hamak, huśtawki, miejsce na

ognisko lub grilla

Zbieranie i przetwarzanie owoców leśnych

(zbieranie ziół, grzybów, jagód itp.)

Uczestnictwo w pracach polowych (udział w

sianokosach , żniwach)

Usługi przewodnickie (konno, traktorem, pieszo)

Wypożyczanie sprzętu sportowo-rekreacyjnego

Przechowywanie przyczep kempingowych , sprzętu sportowego,

(głównie wodnego po sezonie)

Naukę rzemiosła ludowego (wikliniarstwa, rzeźbienia w drewnie,

tkactwa)

Możliwość wytwarzania wyrobów oraz przetworów domowych z

owoców i warzyw (często na podstawie własnych receptur)

Możliwość obserwacji unikatowych gatunków roślin i zwierząt

Organizowanie ognisk, imprez

połączonych z pieczeniem

ziemniaków, kiełbasek, prosiaka,

wycieczek, kuligów, wieczorków z

muzyką, śpiewem i tańcami

Kontakt ze zwierzętami

gospodarskimi, po spełnieniu trzech

podstawowych zasad:

Organizowanie ognisk, imprez

połączonych z pieczeniem

ziemniaków, kiełbasek, prosiaka,

wycieczek, kuligów, wieczorków z

muzyką, śpiewem i tańcami

Kontakt ze zwierzętami

gospodarskimi, po spełnieniu trzech

podstawowych zasad:

Zwierzęta nie mogą mieć charakteru

produkcyjnego i zagrażać człowiekowi

Zaspokajanie potrzeb sfery psychicznej

człowieka jest podstawowym celem

obcowania ze zwierzętami, a ich obecność

powinna zapewniać człowiekowi

odpoczynek psychiczny

Relacje ze zwierzętami powinny być

obustronne

Obcowanie ze zwierzętami ma wiele zalet :

Zdobywanie wiedzy poznawczej (biologia,
poznanie rytmu życia)

Kontakt z naturą (zbliżenie człowieka ze
światem ożywionym)

Odpoczynek psychiczny (kontakt ze
zwierzętami pośredni lub bezpośredni nosi
znamiona odprężenia psychicznego)

Wycieczka posiada walory wypoczynkowe i

krajoznawcze. Wymaga opracowania celu
i przebiegu oraz odpowiedniego
przygotowania.

Nie narzuca ograniczeń wiekowych.

Istnieje mozliwość dokumentowania jej
przebiegu

Wędrówka odbywa się w terenie naturalnym w

formie pieszej lub za pomocą lekkich środków

lokomocji (rower, kajak)

Uczestnicy sami zapewniają sobie wyżywienie i

zakładają obozy,

Narzuca wymagania w zakresie umiejętności

stosowania technik turystycznych i skłonności do

znoszenia niewygód

Wędrówka odbywa się w terenie naturalnym w

formie pieszej lub za pomocą lekkich środków

lokomocji (rower, kajak)

Uczestnicy sami zapewniają sobie wyżywienie i

zakładają obozy,

Narzuca wymagania w zakresie umiejętności

stosowania technik turystycznych i skłonności do

znoszenia niewygód

Marsz i bieg są formami turystyki,

stanowiącymi aktywność rekreacyjną.

Posiadają charakter relaksacyjny i

zdrowotny. Należy zwracać uwagę na

własne możliwości

Marsz po różnorodnym terenie korzystnie

wpływa na zmysły oraz powoduje lepsze

dotlenienie organizmu. Powoduje lepsze

krążenie, przemianę prowitaminy D i

stymuluje hormony

Marsz i bieg są formami turystyki,

stanowiącymi aktywność rekreacyjną.

Posiadają charakter relaksacyjny i

zdrowotny. Należy zwracać uwagę na

własne możliwości

Marsz po różnorodnym terenie korzystnie

wpływa na zmysły oraz powoduje lepsze

dotlenienie organizmu. Powoduje lepsze

krążenie, przemianę prowitaminy D i

stymuluje hormony

Bieg można uprawiać niemal w

każdych warunkach i w każdym
miejscu.

Optymalna częstotliwość to 2-3 razy
w tygodniu. Wzmacnia mięśnie,
układ krwionośny i odpornościowy.

Zabawy i gry ruchowe są formą ruchu

wszechstronnie oddziaływującą na

organizm ludzki.

Wpływają na sprawność ruchową i

fizyczną.

Kreują zabawowy charakter i wesołą

atmosferę

Przejażdżki rowerowe to forma rekreacji dla całej

rodziny. Przynoszą korzyści zdrowotne i poznawcze.

Poprawiają samopoczucie, przemianę materii,

apetyt, uspokajają nerwy

Wpływają korzystnie na układ mięśniowy, krążenia

Wymagają odpowiedniego przygotowania i

ostrożności

Pływanie przynosi zwiększenie wydolności

serca i płuc, opóźnienie procesów
starzenia i poprawę wyglądu. Angażuje
wiele grup mięśniowych, nie obciążając
stawów i kręgosłupa

Pływanie w otwartych akwenach wymaga
rozwagi i odpowiedniego podejścia

Turystyka konna dostarcza przeżyć i

wpływa na poprawę samopoczucia.

Wpływa na organizm i psychikę

człowieka. Pomaga przełamywać

bariery w kontaktach

międzyludzkich i może stanowić

forme terapii.

Hipoterapia jest uniwersalnym

środkiem oddziaływującym
ruchowo, sensorycznie, psychicznie
i społecznie.

Stanowi formę rehabilitacji dla osób
niepełnosprawnych i po przebytych
urazach fizycznych i psychicznych

Hipoterapia

Doskonalenie koordynacji wzrokowo-

ruchowej , orientacji w przestrzeni

Zwiększenie możliwości koncentracji

uwagi

Poprawę umiejętności komunikowania się

Zwiększenie motywacji do uprawiania

ćwiczeń

Rozwój samodzielności

Zwiększenie poczucia własnej wartości

Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych

Umiejętność nawiązywania kontaktów

Wioski tematyczne – kompleksowy projekt mający

na celu ożywienie gospodarki wiejskiej, poprzez

integrację lokalnej społeczności wokół zagadnień

związanych z jakimś produktem, usługą, lub

kulturą danego regionu.

Miejscowości, których rozwój podporządkowany

jest jakiemuś konkretnemu pomysłowi,

stanowiący swoisty produkt turystyczny, wokół

którego tworzone są sposoby na alternatywne

dochody mieszkańców.

Pierwsze polskie wioski tematyczne powstały w

województwie zachodniopomorskim, np:



Dąbrowa – Wioska Zdrowego Życia



Iwięcino – Wioska Końca Świata



Paproty – Wioska Labiryntów i Źródeł



Podgórki – Wioska Baśni i Zabawy – tematyka

związana z bajkami i rowerami (zajęcia teatralne,

warsztat rowerowy)



Sierakowo Sławieńskie – Wioska Hobbitów –

działalność związana z twórczością Tolkiena

Wioski tematyczne

MUZEUM WIKLINIARSTWA I CHMIELARSTWA
NOWY TOMYŚL

MUZEUM PSZCZELARSTWA SWARZĘDZ

MUZEUM ROLNICTWA SZRENIAWA

WIOSKI TEMATYCZNE

Ponadto wioski tematyczne zapraszają
m.in. na warsztaty związane z tradycją
obchodzenia Świąt Bożego Narodzenia.

W programie nauka robienia

tradycyjnych ozdób choinkowych,
wspólne ubieranie choinki, lukrowanie
pierników, poznanie tajemnicy
wigilijnego stołu.

INNE WIOSKI TEMATYCZNE

Województwo świętokrzyskie



Bałtów – główną atrakcją Bałtowa jest park dinozaurów
oraz szlaki tematyczne. Oferta wioski uzupełniona jest
o dodatkowe atrakcje, jak np. spływ tratwą, kajakami,
stadnina koni, korty tenisowe i baseny, ale także stok
narciarski

Województwo opolskie



Kuniów w gminie Kluczbork – wieś agroturystyczna –
rowerowy szlak drewnianych kościołów, przejazdy
drezyną

WIOSKI TEMATYCZNE

Wioski tematyczne są także obecne
poza granicami Polski, w tym
szczególnie w Niemczech i Austrii

AGROTURYŚCI

Ze względu na czas pobytu w gospodarstwie,
klientów możemy podzielić na:

Agroturystów chwilowych (spędzający w
gospodarstwie 3-4 godzin, np. na obserwacji
prac gospodarskich, prac polowych, procesu
udoju, karmienia zwierząt

Agroturyści jednodniowi (spędzający cały
dzień bez noclegu na całodziennym pikniku)

AGROTURYŚCI

- Agroturyści nocujący (spędzający cały dzień i

nocujący w gospodarstwie)

- Agroturyści weekendowi (przyjeżdżający w

piątek lub sobotę i wyjeżdżający w niedzielę)

- Wczasowicze (spędzający wakacje w

gospodarstwie, tydzień, miesiąc lub dłużej)

AGROTURYŚCI

Turyści lojalni to odwiedzający gospodarstwo
kilkukrotnie w ciągu roku lub kilka lat z rzędu

Współczesna agroturystyka wymaga jednak

bardziej zaawansowanej segmentacji
turystów. Najczęściej stosowanymi kryteriami
segmentacji konsumentów usług
agroturystycznych są cechy demograficzne,
ekonomiczne i psychograficzne

AGROTURYŚCI

Wskaźniki demograficzne to ogólna wielkość
populacji, rozkład populacji według wieku,
status rodzinny, miejsce zamieszkania,
wykształcenie

Wskaźniki ekonomiczne to przeciętny dochód
rozporządzalny na jedną osobę według grup
dochodowych

AGROTURYŚCI

Wskaźniki psychograficzne to wartości,
którymi kierują się ludzie podejmujący
aktywność turystyczną, w tym ich preferencje
i upodobania

Obecnie coraz większego znaczenia nabywa
segmentacja według stylów życia
(segmentacja VALS, Values and Lifestyles –
wartości i style życia

AGROTURYŚCI

Segmentacja według stylów życia sprowadza
się do wyodrębnienia grup społeczeństwa w
miarę jednolitych pod względem ich potrzeb,
cech i zachowań (jedni lubią wstawać rano,
inni bardzo późno, jedni wolą wieś, inni
hałaśliwe miasto)

Tego typu segmentacja jest wykorzystywana
przez producentów i usługodawców

AGROTURYŚCI

Segmentacja na podstawie stylów życia wg
Altkorna:

Yuppies (młodzi, awansujący profesjonaliści)

Dinky (bezdzietne, dobrze zarabiające
małżeństwa)

Wooppies (dobrze sytuowani starsi ludzie)

Glammies (zamożni konsumenci w średnim
wieku, lubiący wypoczywać)

Agrogospodarstwo jako
przedsiębiorstwo rodzinne

Agroturystyka jest formą działalności rodzinnej,
a podjęcie tej działalności wiąże się nie tylko z
odpowiednimi cechami osobowościowymi, ale
także z dyspozycyjnością i chęcią przyjęcia
nowych obowiązków

Rodziny decydujące się na prowadzenie
działalności powinny mieć umiejętność
postępowania z gośćmi oraz oddziaływania na
nich. Każdego z gości należy traktować
indywidualnie

Agrogospodarstwo jako
przedsiębiorstwo rodzinne

Kiedy w gospodarstwie pojawią się goście,

rodzina przyjmująca powinna:

Przywitać ich

Odprowadzić do pokoju

Przekazać klucze

Pomóc w zaniesieniu bagażu

Zaprosić do pokoju gościnnego, poczęstować
kawą lub herbatą

Agrogospodarstwo jako
przedsiębiorstwo rodzinne

Omówić sprawy organizacyjno- porządkowe

Poinformować o osobach z rodziny, które będą

do dyspozycji gości

Agrogospodarze powinni pamiętać, że goście

cenią sobie życzliwość i serdeczność oraz

rodzinna atmosferę. Należy zadbać, aby

goście codziennie dostawali świeże mleko,

masło, sery, miody i pachnące pieczywo, a

także ciasta i owoce z własnych zasobów

OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI GOSPODARSTW
AGROTURYSTYCZNYCH

Należy przede wszystkim zadbać o

bezpieczeństwo zdrowotne żywności. Należy
przestrzegać zasad DPH na które składają się

Lokalizacja

Otoczenie

Infrastruktura

Układ funkcjonalny kuchni

Procesy mycia i dezynfekcji

Zaopatrzenie w wodę,

OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI GOSPODARSTW
AGROTURYSTYCZNYCH

Zabezpieczenie przed szkodnikami

Higiena osobista osób prowadzących

gospodarstwo

Ponadto należy zadbać o zabezpieczenie

przeciwpożarowe, zabezpieczenie maszyn i

urządzeń rolniczych, zabezpieczenie instalacji

elektrycznej, gazowej, wodociągowej, kontrola

stanu obiektów, wyrównanie terenu,

bezpieczne usytuowanie zwierząt domowych,

a także drzwi wejściowych przed kradzieżą i

drzwi do pokoi gości

OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI GOSPODARSTW
AGROTURYSTYCZNYCH

Należy w taki sposób zorganizować wypoczynek,
aby gość i jego rzeczy były strzeżone przed
osobami z zewnątrz, a także przed innymi
gośćmi.

Osoby prowadzące agroturystykę mają
obowiązek utrzymywania depozytu. Gość może
się domagać odszkodowania za rzeczy
uszkodzone, zniszczone lub skradzione. Tej
odpowiedzialności nie ponosi się jeżeli pokoje są
wynajmowane we własnym budynku
mieszkalnym na terenie gospodarstwa

OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI GOSPODARSTW
AGROTURYSTYCZNYCH

Odpowiedzialność występuje tylko wówczas,
gdy szkoda powstała z winy gospodarza, a
także wtedy kiedy przyjął rzeczy gościa na
przechowanie

Odpowiedzialność za rzeczy wniesione przez
gościa dotyczy tylko agrogospodarzy
prowadzących działalność w formie hotelu,
pensjonatu, domu wypoczynkowego,
schroniska i kempingu

OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI GOSPODARSTW
AGROTURYSTYCZNYCH

Na osobach prowadzących działalność
agroturystyczną ciąży również obowiązek
meldowania gości na pobyt czasowy.

Gospodarstwo powinno posiadać księgę
meldunkową. Osoba prowadząca księgi jest
zobowiązana przestrzegać przepisów o
ochronie danych osobowych. Księgi należy
przechowywać w zabezpieczony sposób

OBOWIĄZKI WŁAŚCICIELI GOSPODARSTW
AGROTURYSTYCZNYCH

Niektóre gminy pobierają również opłatę
klimatyczną. Jest to forma podatku
nakładanego na gości przez gminę , zaś
obowiązek jej pobierania może spoczywać na
agrogospodarzach.

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Czynniki sukcesu w agroturystyce to:

Księgowość

Umiejętność opracowania oferty promującej
działalność

Umiejętność zawierania umów

Współpracę z kontrahentami

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Odpowiednia księgowość to
oddzielne pomieszczenie oraz
wyposażenie, sprzęt i materiały
biurowe,

Należy pamiętać o przechowywaniu
pełnej dokumentacji dotyczącej
prowadzonej działalności

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Oferta wypoczynku powinna zawierać:

Opis obiektu

Rodzaj świadczonej usługi noclegowej

Cenę za pobyt i możliwe zniżki

Informację o możliwości dojazdu

Warunki przyjazdu ze zwierzętami

Informacje o organizacji usług dodatkowych

Okres funkcjonowania obiektu

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

W kwestii rezerwacji miejsc można korzystać z
usług biur podróży (po podpisaniu umowy) lub
korzystać z systemu internetowego
prowadzonego przez stowarzyszenia
turystyczne.

Umowa z biurem powinna zawierać:

Opis i kategorię obiektu

Ilość i termin wykorzystania miejsc

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Zakres i liczbę posiłków

Inne świadczenia poza wynajmem

Ceny wynajmu

Płatności dodatkowych

Form płatności

Odstąpienia od umowy w razie braku płatności

Ograniczeń w korzystaniu z obiektów

Sposobu dysponowania niewykorzystanymi
miejscami

Tożsamości kontrahenta

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

W przypadku korzystania z pomocy
stowarzyszeń turystycznych
prowadzenie rezerwacji można
scedować na biuro stowarzyszenia
po podpisaniu umowy

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Usługi agroturystyczne wymagają zawarcia

odpowiedniej umowy, w której należy określić:

Wynajmowane pokoje oraz ich wyposażenie

Zakres korzystania z innych pomieszczeń i posesji

Warunki wynajmu sprzętu

Zakres posiłków , ich liczbę i jakość

Cenę za wynajem

Formę płatności

Zasady płatności (zaliczka, zadatek, raty)

Cenę wszelkich płatności dodatkowych

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Czas trwania pobytu

Warunki rezerwacji

Tożsamość kontrahenta

Możliwości przyjmowania przez gości

dodatkowych osób na nocleg i opłaty

Możliwości akceptacji zwierząt

Kaucję za zabezpieczenie roszczeń gospodarzy w

razie zniszczeń

Odpowiedzialność gospodarza za rzeczy osobiste

gości i depozyty

Regulamin domu

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Rodzaje umów zawieranych w agroturystyce:

Umowa z agentem (np. z biurem podróży,
które w imieniu gospodarzy zawiera umowy z
klientami)

Umowa z organizatorem turystyki (np. biuro
podróży we własnym imieniu nabywa od
usługodawcy usługi za które zobowiązuje się
zapłacić. Następnie odsprzedaje je klientom
dodając dodatkowe świadczenia tj.
ubezpieczenie, transport, imprezy

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Umowa najmu kwatery wiejskiej to kontrakt
zawierany bezpośrednio przez gospodarza z
klientem

Umowa zakontraktowania miejsc noclegowych
jest zawierana pomiędzy gospodarzem a
biurem podróży. Jest w niej mowa o pewnej
liczbie miejsc w pokojach do dyspozycji biura i
o zobowiązaniu właściciela do zapewnienia
zakwaterowania skierowanym przez biuro
osobom

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Warunki umowy najmu powinny być

niezbędnym elementem umowy najmu. Winny

zawierać:

Zobowiązanie gospodarza do udostępnienia

kwatery najemcy

Zobowiązanie gospodarza do udostępnienia

wyposażenia i sprzętu najemcy

Zobowiązanie najemcy do korzystania z

kwatery zgodnie z jej przeznaczeniem

Możliwość przyjmowania dodatkowych osób

do kwatery

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Odpowiedzialność najemcy za zniszczenia

Zastrzeżenie, że najem nie obejmuje
sprzątania kwatery

Zobowiązanie najemcy do oddania kwatery w
takim stanie, jakim ją zastał

Zastrzeżenie o nietrzymaniu zwierząt bez
zgody gospodarza

Możliwość odstąpienia najemcy od umowy nie
później niż miesiąc przed rozpoczęciem
pobytu

AGROGOSPODARSTWO – MAŁE
PRZEDSIEBIORSTWO

Możliwość odstąpienia najemcy od umowy w
terminie późniejszym lub niewykorzystania
kwatery, co może skutkować koniecznością
zapłaty za cały pobyt

Zastrzeżenie od odstąpienia od umowy
gospodarza, w wypadku wykorzystania
kwatery niezgodnie z przeznaczeniem lub
zakłócania porządku

Zastrzeżenie uprawniające gospodarza do
wynajęcia kwatery innej osobie

UMOWY BIURA PODRÓŻY Z
HOTELEM

Umowa allotmentu – okresowa lub

stała rezerwacja miejsc z
możliwością anulacji

Umowa charteru – okresowa lub stała

rezerwacja miejsc bez możliwości
anulacji

SZANSE I ZAGROŻENIA
AGROTURYSTYKI

SZANSE ROZWOJU AGROTURYSTYKI SĄ
ZWIĄZANE Z:

Pozytywnym nastawienie w władz
samorządowych do tego typu działalności
(tworzenie ośrodków wspierania
przedsiębiorczości, promocją regionu na
targach, wydawaniem folderów,
przewodników)

Profesjonalną i konsekwentną promocją gmin,
wsi, agrogospodarstw

Pozyskiwaniem inwestorów spoza gminy

Pozyskiwaniem funduszy na rozbudowę
infrastruktury technicznej

Poprawą nawierzchni i oraz dobrym
oznakowaniem dróg gminnych, powiatowych,
wojewódzkich

Rozwojem informatyzacji na terenie gminy

Pozyskiwaniem środków finansowych z UE

Kultywowaniem bogatych tradycji
kulturalnych w gminie

Rozwojem przedsiębiorczości w gminie i
zwiększaniem miejsc pracy

Prowadzeniem szkoleń z agroturystyki dla
rolników

Utrzymaniem zabytków w należytym stanie

Bogatym światem roślinnym, zwierzęcym

Wytyczaniem szlaków i tras turystycznych,
budową ścieżek rowerowych

Budową ścieżek dydaktycznych na terenach
chronionych

Powstaniem centrów informacji turystycznych

Zbudowaniem sieci wzajemnej pomocy

Przygotowaniem atrakcji turystycznych oraz
wypromowaniem lokalnych produktów
turystycznych

Organizowaniem imprez o zasięgu
ponadregionalnym

Produkcją zdrowej żywności

Hodowlą strusi i innych ptaków

Poprawą stanu środowiska, budowę
oczyszczalni

ZAGROŻENIA ROZWOJU AGROTURYSTYKI
SĄ ZWIĄZANE Z:

Brakiem krajowego wsparcia dla rozwoju
turystyki

Brakiem dostępności do środków finansowych
związanych z biurokracją i niedostosowaniem
linii kredytowych do możliwości wsi i
agrogospodarstw

Brakiem inwestorów

Niewystarczającym zagospodarowaniem
turystycznym obszarów wiejskich

Zanieczyszczeniem środowiska, bliskim
umiejscowieniem dużych zakładów
przemysłowych

Konkurencją innych regionów

Biernością społeczną

Migracją osób młodych i dobrze
wykształconych

Wyludnianiem się wsi

Niskim poziomem wykształcenia mieszkańców
wsi

Zakończeniem działalności agroturystycznej z
powodu słabej rentowności

Słabą współpracą pomiędzy gospodarstwami

Ograniczonym dostępem do linii brzegowej
jezior, rzek,

Znacznym zagrożeniem erozyjnym i
pożarowym ze strony otaczających
kompleksów leśnych

Dużymi potrzebami modernizacji sieci
drogowej

Niezadowalającym stanem części walorów
turystycznych

Małą ilością imprez kulturalnych

Dużym ryzykiem związanym z
bezpieczeństwem osób i mienia turystów

Bardzo ważnym elementami prowadzenia
działalności agroturystycznej jest współpraca
ze stowarzyszeniami agroturystycznymi oraz
Polską Organizacją Turystyczną

Rolnicy zainteresowani rozpoczęciem
działalności agroturystycznej uzyskują od
członków stowarzyszeń wiele porad i
wskazówek dotyczących:

Zasad prowadzenia promocji agroturystycznej

Sposobu rozpoczęcia działalności agroturystycznej

Tworzenia specyficznych produktów

agroturystycznych

Cele stowarzyszeń:

Rozwój agroturystyki

Wspomaganie rolników w tworzeniu i sprzedawaniu

produktu turystycznrego

Cele stowarzyszeń agroturystycznych są realizowane

poprzez:

Informowanie o walorach turystycznych danego

terenu

Opracowywanie map, broszur

Propagowanie idei agroturystyki

Szkolenie usługodawców i organizatorów
turystyki

Kategoryzacja gospodarstw
agroturystycznych

Gromadzenie, upowszechnianie i
udostępnianie informacji

Współpraca z jednostkami zajmującymi się
turystyką

Organizacja i popieranie działań
podwyższających jakość produktu
turystycznego

TURY STY KA

TURY STY KA MASOWA

TURY STY KA ALTERNATY WNA

TURY STY KA NA TERENACH WIEJ SKICH

TURY STY KA WIEJ SKA

TURY STY KA

WIEJ SKA

AGROTURY STY KA

E K O T U R Y S T Y K A

( T U R Y S T Y K A

E K O L O G I C Z N A )

A G R O -

E K O T U R Y S - T Y K A

TURYSTYKA

MASOWA

TURYSTYKA

ALTERNATYWNA

TURYSTYKA NA TERENACH

WIEJSKICH

TURYSTYKA WIEJSKA

TURYSTYKA

WIEJSKA

AGROTURYSTYKA

EKOTURYSTYK

A (TURYSTYKA

EKOLOGICZNA

)

AGRO-

EKOTURYSTYK

Turystyka – definicje (5)

Szacowana liczba gospodarstw turystyki wiejskiej i
agroturystycznych w wybranych krajach europejskich (2000)

Regiony turystyczne w
Polsce

Nizin

y ślą

skie

pomorski

bał

tyc

mazurski

mazowiecki

podlaski

świętokrzyski

lubelski

karpacki

śląsko-krakowski

sud

eck

wielkopolski

Kwatery turystyki wiejskiej i
gospodarstwa agroturystyczne w Polsce
(1993-2005)

Źródło: Opracowanie własne na podstawie: Działania w zakresie agroturystyki i turystyki wiejskiej [2001].

Gospodarstwa agroturystyczne

Kwatery turystyki wiejskiej

2 400

314

zachodniopomorskie

pomorskie

1 979

2 500

warmińsko-mazurskie

702

179

461

małopolskie

lubelskie

podkarpackie

świętokrzyskie

441

265

574

365

232

mazowieckie

podlaskie

161

łódzkie

śląskie

opolskie

dolnośląskie

328

wielkopolskie

lubuskie

266

kujawsko-pomorskie

Rozmieszczenie gospodarstw agroturystycznych

i kwater turystyki wiejskiej ( 2000r.)

łódzkie

3246

świętokrzyskie

8338

23728

3342

1949

6719

1019

zachodniopomorskie

1672

pomorskie

warmińsko-mazurskie

18500

podlaskie

kujawsko-pomorskie

1633

mazowieckie

3377

4891

lubelskie

podkarpackie

małopolskie

30664

1241

opolskie

śląskie

9206

lubuskie

6864

wielkopolskie

dolnośląskie

G o s p o d a r s t w a a g r o t u r y s t y c z n e

K w a t e r y t u r y s t y k i w i e j s k i e j

Rozmieszczenie miejsc noclegowych w gospodarstwach

agroturystycznych i kwaterach turystyki wiejskiej ( 2000r.)

jaw

o-p

lub

els

kie

lub

kie

ols

kie

dla

kie

elk

ols

kie

nio

turystyki wiejskiej

agroturystycznych

Przeciętna liczba miejsc noclegowych na 1 gospodarstwo

agroturystyczne / kwaterę turystyki wiejskiej (2000)

Popyt na usługi turystyczne na

wsi

w latach 1998-2002

tys.

Przeciętna liczba gości na 1 miejsce noclegowe gospodarstw
świadczących usługi turystyczne na wsi (1998-2002)

Rozmieszczenie i zasięg terytorialny regionalnych
stowarzyszeń agroturystycznych należących do PFTW

Lubuskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Koszalińskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne ‘KOSA’

Gdańskie

Stowarzyszenie

Agroturyzmu

Warmińsko-Mazurskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Suwalska Izba Rolniczo-

Turystyczna

EKOROZÓJ –MAZURY

stowarzyszenie

Gospodarstw

Agroturystycznych

‘Ziemia Sejneńska’

Stowarzyszenie na Rzecz

Rozwoju Sejn i

Sjneńszczyzny

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

‘SWORACY’

Poznańskie Towarzystwo

Agroturystyczne

Mazowiecko-Podlaskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Toruńskie

Stowarzyszenie

Agroturystyki

Podlaskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Zielone Północne

Mazowsze

Sudeckie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne ‘Masyw

Śnieżnika’

Lubelskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Nadbużańskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Wrocławskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Sudeckie Towarzystwo

Turystyki Wiejskiej

Galicyjskie

Gospodarstwa Gościnne

– ‘Bieszczady’

Galicyjskie

Gospodarstwa Gościnne

Szczecińskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Stowarzyszenie

Gospodarstw Gościnnych

‘Pomezania’

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

‘Słowiniec’

Podkarpackie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne Ziemi

Ropczycko-

Sędziszowskiej

Śladkowskie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

‘Gospodarstwa

Gościnne’

Słupskie Stowarzyszenie

Agroturystyczne

‘Pomorzanie i Kszaubi’

Stowarzyszenie

Agroturystyczne ‘Wisła-

San’

Mazowieckie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

Stowarzyszenie

Turystyki i Agroturystyki

Ziemi Górskiej w Nowym

Sączu

Sudeckie

Stowarzyszenie

Turystyki Wiejskiej

‘Zdroje’

Podkarpackie

Stowarzyszenie

Agroturystyczne

‘Gospodarstwa

Gościnne’

Stowarzyszenie

Kwaterodawców Miasta i

Gminy ‘Zwierzyniec’

Biebrzańsko-

Narwiańskie

Towarzystwo

Agroturystyczne ‘Łoś’

2004-03-12

Wykaz regionalnych stowarzyszeń
agroturystycznych należących do PFTW

Nazwa Stowarzyszenia

Siedziba

Szczecińskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Węgorzyno

Koszalińskie Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘KOSA’

Sarbinowo

Gdańskie Stowarzyszenie Agroturyzmu

Gdańsk - Lipce

Warmińsko-Mazurskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Gierzwałd k.

Ostródy

Suwalska Izba Rolniczo-Turystyczna

Suwałki

EKOROZWÓJ-MAZURY Stowarzyszenie Gospodarstw

Agroturystycznych

Kruklanki

‘Ziemia Sejneńska’ Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Sejn i

Sejneńszczyzny

Sejny

Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘SWORACY’

Swornegacie

Poznańskie Towarzystwo Agroturystyczne

Poznań

Towarzystwo Rolnictwo i Turystyka

Dobre / Strzelce

Dolne

Mazowiecko-Podlaskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Hołowczyce

Toruńskie Stowarzyszenie Agroturystyki

Górzno

Podlaskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Sokółka

Zielone Północne Mazowsze

Płońsk

Lubuskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Zielone Góra

Lubelskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Wojciechów

Nadbużańskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Wola Uhruska

Śladkowskie Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘Gospodarstwa

Gościnne’

Chmielnik /

Śladków Mały

Podkarpackie Stowarzyszenie Agroturystyczne Ziemi

Ropczycko-Sędziszowskiej

Brzeziny

Wrocławskie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Oborniki Śląskie

Nazwa Stowarzyszenia

Siedziba

Sudeckie Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘Masyw Śnieżnika’

Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘Słowiniec’

Smołdzino

Galicyjskie Gospodarstwa Gościnne

Kraków

‘Powiatowe Centrum’ Stowarzyszenie Agroturystyki w
Hrubieszowie

Horodło

Galicyjskie Gospodarstwa Gościnne ‘Bieszczady’

Lesko

Stowarzyszenie Gospodarstw Gościnnych ‘Pomezania’

Dzierzgoń

Słupskie Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘Pomorzanie i
Kaszubi’

Smołdzino

Stowarzyszenie Agroturystyczne ‘Wisła-San’

Modliborzyce

Podkarpackie towarzyszenie Agroturystyczne ‘Dolina Strugu’

Chmielnik

Stowarzyszenie Kwaterodawców w Gorzkowie ‘Cafe Scarpa’

Gorzków

Biebrzańsko-Narwiańskie Towarzystwo Agroturystyczne ‘Łoś’

Wizna

Stowarzyszenie Kwaterodawców Miasta i Gminy
‘Zwierzyniec’

Zwierzyniec

Lubelski

Podkarpackie Stowarzyszenie Agroturystyczne

‘Gospodarstwa Gościnne’

Leżajsk

Sudeckie Stowarzyszenie Turystyki Wiejskiej ‘Zdroje’

Lewin Kłodzki

Stwoarzyszenie Turystyki i Agroturystyki Ziemi Górskiej w

Nowym Sączu

Nowy Sącz

Mazowieckie Stowarzyszenie Agroturystyczne

Brwinów

Sudeckie Towarzystwo Turystyki Wiejskiej

Jelenia Góra

Kategoryzacja wiejskiej bazy
noclegowej

Opłata kategoryzacyjna składa się z następujących

elementów:

Opłata dwóch

inspektorów:

120 zł

300 zł

Dzierżawa tablicy:

35 zł

87,50 zł

Zdjęcia:

30 zł

75 zł

Druki kategoryzacyjne:

15 zł

37,5

Nadanie kategorii:

20 zł

50 zł

Koszty wysyłki:

10 zł

25 zł

Fundusz kontrolny:

20 zł

25 zł

Razem

250 zł

600 zł

LITERATURA

1. Knecht D., Agroturystyka w
agrobiznesie, Wyd. C. H. Beck, Warszawa
2009

2. Sznajder M., Przezbórska L.,
Agroturystyka, PWE Warszawa 2006

AGROTURYSTYKA

WSPÓŁFINANSOWANY ZE ŚRODKÓW UNII EUROPEJSKIEJ W RAMACH

EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU SPOŁECZNEGO

AGROTURYSTYKA

AGRO + TURYSTYKA = AGROTURYSTYKA

Agros (gr.) to rola

Agronomos (gr.) to zarządca majątku rolnego

Turystyka to forma czynnego wypoczynku poza
miejscem zamieszkania, obejmująca wszelkie
formy dobrowolnej zmiany miejsca pobytu

TURYSTYKA WIEJSKA A

AGROTURYSTYKA

Turystyka przyciągająca na wieś coraz

więcej gości krajowych i zagranicznych jest
istotnym elementem różnicowania i
wzbogacania działalności gospodarczej na
terenach wiejskich, tworząc nowe miejsca pracy
i nowe źródła dochodów poza produkcją rolną.

TURYSTYKA WIEJSKA A

AGROTURYSTYKA

Idea turystyki wiejskiej oparta jest na

wielu elementach, których trzon stanowi
społeczność lokalna. Turystyka wiejska
determinowana jest walorami danej okolicy, jej
dziedzictwa i kultury, wiejskich zajęć i życia na
wsi, a turyści wybierający wiejski typ wakacji
poszukują wartościowej i autentycznej interakcji
ze środowiskiem wiejskim i lokalną
społecznością

TURYSTYKA WIEJSKA A

AGROTURYSTYKA

Turystyka wiejska jest działalnością

przede wszystkim małych przedsiębiorstw
sektora prywatnego.

Zgodnie z Ewidencją Obiektów

Turystycznych prowadzoną przez Główny Urząd
Statystyczny w roku 2010 funkcjonowało w
Polsce blisko 23 tys. obiektów indywidualnego
zakwaterowania, w tym 7,7 tys. kwater
agroturystycznych

TURYSTYKA WIEJSKA

Pojęcie turystyki wiejskiej obejmuje
różnorakie formy wypoczynku na obszarach
wiejskich i jest prawdopodobnie
najszerszym spośród zbliżonych do niego
pojęć, takich jak turystyka farmerska,
zielona, ekologiczna (ekoturystyka) oraz
agrarna (agroturystyka).

TURYSTYKA WIEJSKA

Turystyka wiejska oznacza właściwie każdą
formę turystyki odbywającą się w
środowisku wiejskim (o charakterze jej
decyduje krajobraz, rodzaj zabudowy itp.).
Turystyka wiejska wymaga budowy
pensjonatów, schronisk, domków
letniskowych oraz wykorzystania pokoi
gościnnych (także w gospodarstwach
rolnych).

TURYSTYKA WIEJSKA

Turystyka wiejska - formy turystyki, które
odbywają się w środowisku wiejskim o
niezurbanizowanej zabudowie,
tradycyjnych strukturach społecznych,
atmosferze lokalności, małej skali
zakwaterowania, osobistych kontaktach;
obejmuje formy rekreacji o małej
intensywności, nie wymagające dużych
inwestycji, integrujących znacznie w
środowisko

LICZBA GOSPODARSTW W

2010 ROKU

TURYSTYKA WIEJSKA A

AGROTURYSTYKA

Agroturystyka jest jedną z form turystyki

wiejskiej - rozwija się w oparciu o pobyty u
rodzin wiejskich prowadzących gospodarstwa
rolne oraz zróżnicowane możliwości rekreacji w
oparciu o zasoby gospodarstw chłopskich i
specyficzne walory obszarów rolniczych.

Poprzez unikalne połączenie rolnictwa z

turystyką, agroturystyka skutecznie konkuruje z
bogactwem ofert wypoczynku dostępnych na
rynku turystycznym

AGROTURYSTYKA

Działalność agroturystyczna wiąże się

ściśle z działalnością rolniczą. Do podstawowej
oferty agroturystycznej zaliczamy
zakwaterowanie.

Zakwaterowanie może być jedyną pozycją

oferty lub może być uzupełnione usługami
dodatkowymi, mającymi głównie na celu
organizację czasu wolnego wczasowiczów:

AGROTURYSTYKA



prace przy gospodarstwie rolnym,



grzybobranie,



wycieczki po okolicznych terenach,



zwiedzanie zabytków,



jazda konno,



kuligi,



ogniska, grill,



dodatkowe gry - kręgle, tenis itp.

AGROTURYSTYKA-

WYMOGI

Działalność agroturystyczna to jedna z

niewielu rodzajów działalności, która nie jest
obarczona jarzmem dziesiątek wymogów
formalnych. Niestety dotyczy to tylko rolników,
których głównym źródłem dochodu jest
produkcja rolnicza prowadzona we własnym
gospodarstwie. Rolnik może wynająć pokoje
(maksymalnie pięć) w budynku przynależącym
do gospodarstwa lub kawałek działki pod
namioty. W ramach tej działalności może
świadczyć również usługi żywieniowe i inne.
Jedynym warunkiem formalnym jest zgłoszenie
takiej działalności do urzędu gminy

WYMOGI FORMALNE

Ustawodawstwo podatkowe w Polsce

traktuje działalność agroturystyczną jako
działalność uzupełniająca dochody rolnicze.
Ustawa z dnia 27.07.91 o podatku dochodowym
od osób fizycznych - art21 pkt 43, zwalnia od
podatku dochody uzyskiwane z tytułu wynajmu
pokoi, przy spełnieniu następujących warunków:



pokoje są wynajmowane osobom

przebywającym na wypoczynku,



wynajmowane pokoje są częścią budynku

mieszkalnego,



wynajmujący prowadzi gospodarstwo rolne na

obszarze wiejskim a budynek mieszkalny w
którym są wynajmowane pokoje należy do tego
gospodarstwa,



liczba pokoi sypialnych nie przekracza pięciu

WYMOGI FORMALNE

Należy dodać, że zwolnienie podatkowe

dotyczy również dochodów uzyskanych z tytułu
wyżywienia gości wynajmujących pokoje.
Zwolnienie przysługuje również tym osobom,
które spełniając powyższe warunki uzyskują
dodatkowe dochody z innej działalności.

Osoba która nie jest rolnikiem lub rolnik

prowadzący działalność agroturystyczną,
wynajmujący więcej niż pięć pokoi, podlega
normalnym przepisom prawa o działalności
gospodarczej. W takim przypadku agroturystyka
podlega takim samym regulacjom prawnym jak
każda inna działalność gospodarcza.

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Temat agroturystyki rozkwitł w Polsce

kilkanaście lat temu, czyli stosunkowo
niedawno. Z uwagi na „świeżość” dziedziny,
pojęcie to rzadko pojawia się w literaturze
naukowej.

TYTUS CHAŁUBIŃSKI

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Z kolei Spółdzielnia Turystyczno-

Wypoczynkowa „Gromada” już w 1937 roku
wprowadziła w Polsce pierwsze formy
zorganizowanego wypoczynku na wsi.
Popularne od wczesnych lat powojennych do
końca lat osiemdziesiątych „wczasy pod
gruszą” były kontynuacją tych działań.

Ze względów politycznych ten rodzaj

wypoczynku zamieniono na różne
zorganizowane formy turystyki masowej,
sponsorowanej przez przedsiębiorstwa
państwowe.

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Znaczne różnice w modelu spędzania

wakacji „pod gruszą” w porównaniu z obecnym
modelem spędzania urlopów na wsi nie są
istotne z punktu widzenia doświadczenia, jakie z
biegiem czasu pod kątem działalności
rekreacyjnej nabrała wieś.

Historia agroturystyki nie jest więc zbyt

długa

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Wzrost zainteresowania

agroturystyką w Polsce w ostatnich latach
nie jest oczywiście równoznaczny z tym,
że dopiero teraz zagrody wiejskie
otwierają się dla obcych gości.

Już na początku XIX wieku Tytus

Chałubiński tak spopularyzował wakacyjne
pobyty u górali podhalańskich, że został
okrzyknięty „turystycznym odkrywcą Tatr i
Podhala”.

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Agroturystyka rozwija się w różnych

regionach kraju w różnym tempie. Zjawisko to
można obserwować od początku lat 90-tych.

Można zauważyć, że największym

POCZĄTKI AGROTURYSTYKI

Ciężko mówić w dobie globalnych

POTENCJAŁ AGROTURYSTYKI

W POLSCE

Do regionów atrakcyjnych turystycznie w

Polsce, w tym także pod względem rozwoju
agroturystyki , można niewątpliwie zaliczyć:

Pobrzeża Szczecińskie, Koszalińskie i

Gdańskie , Pojezierze Pomorskie, Pojezierze
Mazurskie, Suwalskie, Lubuskie, Przedgórze
Sudeckie i Sudety, Wyżynę Krakowsko -
Częstochowską, Roztocze, Podkarpacie i
Karpaty.

CELE AGROTURYSTYKI

Celem Agroturystyki jest przeciwdziałanie

wyludnieniu wsi i miejscowości górskich, wzrost
dochodów ludności miejscowej, wytwarzanie
wyrobów pamiątkarskich, wzrost atrakcyjności
obszarów wiejskich, wyrażający się we wzroście
cen gruntów, a przez to wartości terenów
rolnych i wiejskich oraz rozwój infrastruktury
wspierającej ekologiczne wzory turystyki.

PRZYCZYNY ROZWOJU

AGROTURYSTYKI

Wypoczynek na wsi niewątpliwie

przeżywa swój renesans. Jedną z oczywistych
przyczyn jest pogarszanie się od pewnego
czasu sytuacji ekonomicznej rolników w
związku z przemianami całej gałęzi przemysłu
w którym pracowali.

Zjawisko to objęło zdecydowaną

większość krajów Europy. Przekłada się to na
spadek poziomu życia rodzin utrzymujących
się z rolnictwa.

PRZYCZYNY ROZWOJU

AGROTURYSTYKI

Agroturystyka jest rozwiązaniem, jest

odpowiedzią na te bolączki. W obliczu
rosnącego bezrobocia reaktywowano sposób
uzyskiwania dodatkowych dochodów na
miejscu.

Urzędy Statystyczne podają, że nawet

połowa rolników czerpie w Europie Zachodniej
ponad 50% swoich zysków z działalności
pozarolniczej, do której zalicza się oczywiście
działalność turystyczna.

ZNACZENIE
AGROTURYSTYKI

W Polskim rolnictwie jest zatrudnionych

25% zdolnych do pracy ludzi, natomiast
wytwarzają oni jedynie 10% PKB.

Dodatkowym źródłem dochodów rodzin

wiejskich staje się więc agroturystyka.

PRZYCZYNY ROZWOJU

AGROTURYSTYKI

Kolejnym powodem jest znudzenie

turystów zatłoczonymi miejscami i dla tego
wybierają oni właśnie wypoczynek na wsi, który
poprzez konieczność bliskiego obcowania z
przyrodą, czyni znalezienie ciszy i spokoju
łatwiejszym.

Niewątpliwym atutem wypoczynku na wsi

jest też zauważalnie czystsze powietrze, a
częstotliwość odwiedzin tych rejonów wzrasta w
takim tempie, że w pewnym sensie można się
pokusić o stwierdzenie, że powstała moda na
agroturystykę

ZNACZENIE

AGROTURYSTYKI

W małych gospodarstwach jest wiele

„uśpionych” zasobów, które mogłyby one
wykorzystać w celach turystycznych.

Z reguły są to niezagospodarowane

pomieszczenia mieszkalne z uwagi na nadmiar
powierzchni mieszkalnej. Wynajmowanie
turystom kwater jest więc dodatkowym źródłem
dochodu.

ZNACZENIE
AGROTURYSTYKI

Posiłki przygotowywane z produktów

pochodzących z własnego gospodarstwa
również cieszą się dużym zainteresowaniem
wśród turystów.

Małe gospodarstwa sprzedające rzadko

niewielkie nadwyżki swojej produkcji rolnej
mogą więc, wykorzystując szanse jakie stwarza
agroturystyka, zacząć dobrze prosperować.

ZNACZENIE
AGROTURYSTYKI

Rozwój lokalnego rzemiosła również

postępuje dzięki agroturystyce. Szuka
ludowa z oczywistych względów interesuje
przyjezdnych.

Goście nierzadko chcą wchodzić w

posiadanie ludowych pamiątek. Wpływa to
na aktywizację zawodową ludności
wiejskiej, która bezpośrednio w
agrobiznesie nie bierze udziału

ZNACZENIE
AGROTURYSTYKI

Agroturystyka to również poznawanie

lokalnej architektury zabudowań wiejskich.
Może ona w takim razie stymulować
restaurację przede wszystkim
historycznych budowli na obszarach
wiejskich

AGROTURYSTYKA

W turystyce wiejskiej i agroturystyce

mamy do czynienia zarówno z turystami, jak i z
odwiedzającymi jednodniowymi. Jednak turyści
są gośćmi bardziej pożądanymi, gdyż ich
wydatki są z reguły do 300% większe niż
wydatki odwiedzających jednodniowych.

Zakres usług, z których korzystają turyści,

jest bardziej rozbudowany: obejmuje między
innymi noclegi, wyżywienie, transport,
zwiedzanie, rekreację, rozrywkę itd.

AGROTURYSTYKA

Najczęściej odwiedzający jednodniowi

korzystają na wsiach z takich ofert, jak:

— specjalne sklepy i karczmy urządzone w wiejskim stylu,
sprzedające tradycyjne, lokalne produkty i potrawy,
— gospodarstwa i obiekty pokazowe, gdzie można przyglądać się
czynnościom produkcyjnym, a czasem nawet w nich uczestniczyć
(młyny, wytwórnie serów, hodowle, gospodarstwa rolne),
— małe muzea (izby) połączone z galeriami, sprzedażą rękodzieła,
— małe parki rozrywki dla dzieci z urządzeniami do zabawy,
możliwością kontaktu ze zwierzętami, jazdy na kucach itp.

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Agroturystyka to szansa rozwoju małych

gospodarstw, dla których specjalizacja w
produkcji rolnej jest obca.

Aby popularyzować gospodarstwa

agroturystyczne, powstają profesjonalnie
działające stowarzyszenia agroturystyczne,
które mają za zadanie wypromować
wypoczynek na wsi. Pożyczki i dotacje dla
rolników są tutaj bardzo istotnym narzędziem
finansowania tej działalności przez władze
zarówno lokalne jak i władze państwowe

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

W Unii Europejskiej agroturystyka jest

wspierana przez specjalne programy, których
zadaniem jest wspomaganie rozwoju terenów
rolniczych. Można tu wymienić np. Interreg lub
Leader.

Dla 10% rolników w Unii Europejskiej

agroturystyka jest źródłem utrzymania.
Czerpanie profitów z tej działalności wymaga
oczywiście wcześniejszych nakładów, ale jak
widać na wielu przykładach na pewno się one
zwracają. Agroturystyka stanowi aż 15% udziału
w całym rynku turystycznym UE.

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Z uwagi na dodatkowy charakter

przedsięwzięcia, jakim jest prowadzenia
gospodarstwa agroturystycznego, usługodawcy,
którzy działają samodzielnie, napotykają na
różnorodne problemy.

Korzystanie z usług prawników czy

ekonomistów jest kosztowne i czasochłonne

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Między innymi dla tego zaczęto tworzyć

stowarzyszenia i zrzeszać się. Wynikiem tych
działań w Polsce jest już ponad 50 stowarzyszeń
właścicieli wiejskiej bazy noclegowej.

Zdecydowana większość z nich jest też

członkami Polskiej Federacji Turystyki Wiejskiej
„Gospodarstwa Gościnne”.

ORGANIZACJA
AGROTURYSTYKI

Polska Federacja Turystyki Wiejskiej

„Gospodarstwa Gościnne’’ jest organizacją non-
profit działająca od 1996 roku.

W październiku 2007 zrzeszała 40

stowarzyszeń lokalnych i regionalnych.
Stowarzyszenia zrzeszają indywidualnych
kwaterodawców prowadzących działalność w
zakresie agroturystyki (turystyki wiejskiej).

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Federacja dba, aby agroturystyka rozwijała

się intensywnie i na odpowiednim poziomie.
Rozwój ten nie jest tylko zależny od działalności
Federacji, ponieważ każda działalność
uwarunkowana jest też istniejącymi w państwie
przepisami prawnymi.

Poza tym na jej mniejszy bądź większy

rozwój ma wpływ współpraca zarówno organów
rządowych jak i samorządowych z
organizacjami pozarządowymi.

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Federacja zrzesza stowarzyszenia w celu:

1. wspólnego prowadzenie działalności wydawniczej i reklamowej na
rzecz członków;
2. tworzenia ogólnopolskiego systemu kategoryzacji i standaryzacji
wiejskiej bazy noclegowej;
3. podejmowania współpracy z krajowymi i zagranicznymi
organizacjami o podobnym profilu;
4. nawiązywania współpracy z przedstawicielami władzy
ustawodawczej, administracji rządowej i samorządowej oraz innymi
organizacjami, instytucjami i osobami prywatnymi w kraju i za
granicą;

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

5. wymiany i upowszechniania

doświadczeń z zakresu organizacji i rozwoju
turystyki wiejskiej;

6. tworzenia bazy danych o gospodarstwach agroturystycznych;
7. prowadzenia analizy rynku turystyki wiejskiej;
8. współpracy z mass mediami;
9. organizowania szkoleń, wykładów, odczytów, seminariów, wystaw,
spotkań dyskusyjnych;
10. współdziałania członków na rzecz rozwoju turystyki wiejskiej;

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

11. popierania i rozwijania wszelkich inicjatyw
mających na celu dobro mieszkańców wsi i ich
gości - turystów;

12. współdziałanie z władzami i instytucjami państwowymi,
samorządami oraz z organizacjami społecznymi w sprawach
dotyczących funkcjonowania turystyki na obszarach wiejskich i jej
koordynacji;
13. dostosowywania arkuszy kategoryzacyjnych do wprowadzanych
zmian w przepisach prawnych dotyczących działalności turystycznej
na wsi.

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Prowadzone działania to szkolenia z

zakresu korzystania z modułów strony
www.agroturystyka.pl, których odbiorcami są
członkowie stowarzyszeń zrzeszonych w PFTW
"GG"; kategoryzacja wiejskiej bazy noclegowej
dla osób zainteresowanych podnoszeniem i
certyfikacją jakości prowadzonej działalności,
nabywania umiejętności interpersonanlnych
kwaterodawców wiejskich, pisanie projektów,
szkolenia z zakresu dobrej praktyki higienicznej
i produkcyjnej w gospodarstwach
agroturystycznych.

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Współpraca gospodarstw pozwala w

pierwszym rzędzie uatrakcyjnić pobyt, co rokuje
nadzieje na coraz większą liczbę gości co roku.
Pozwala także wymieniać gospodarzom opinie
na temat oczekiwań gości, co służy poznaniu
ich upodobań.

Razem można też przeprowadzać

kosztowne badania marketingowe, na które nie
stać oczywiście pojedynczych gospodarzy.

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

Stowarzyszeniom jest także łatwiej

lobbować i wpływać na korzystne dla
udostępniających kwatery regulacje prawne.
Organizacje te mają również łatwiejszy dostęp
do różnych funduszy pomocowych
(budżetowych lub gminnych).

ORGANIZACJA

AGROTURYSTYKI

W stowarzyszeniach turystyki wiejskiej

skupionych jest w przybliżeniu 3000 właścicieli,
którzy dostrzegli i korzystają z wymienionych
korzyści.

Składki właściwie zależą od samych

członków i z reguły są niewysokie

ISTOTA AGROTURYSTYKI

Procesy rynkowe związane z agroturystyką

obejmują cykl zjawisk ekonomicznych,
społecznych i psychologicznych konsumentów
od momentu powstania potrzeb turystycznych i
pojawienia się ich w popyt do momentu
zaspokojenia i uzyskania zadowolenia.

ISTOTA AGROTURYSTYKI

Wśród konsumentów turystycznych Europy

obserwuje się trendy charakteryzujące się
następującymi cechami:



Poszukiwanie spokoju i ciszy



Dążenie do bliższego kontaktu z przyrodą



Chęć spędzania aktywnie wolnego czasu



Chęć poznania nowych ludzi, ich kultur i

obyczajów



Wzrost wymagań co do jakości oraz

poszukiwanie niskich cen

ISTOTA AGROTURYSTYKI

Pełna percepcja wszystkich wartości

środowiska wiejskiego wymaga bezpośredniego
z nimi kontaktu, który jest zarazem
największym atutem agroturystyki. Kontakt ten
umożliwiają:



Zamieszkanie w gospodarstwie



Udział w życiu ludności (gospodarzy)



Poznawanie okolicy



Czasowa rezygnacja z niektórych

nowoczesnych form życia



Aktywność fizyczna

ISTOTA AGROTURYSTYKI

Renesans zjawiska agroturystyki,

spowodowany jest miedzy innymi:



Modą na agroturystykę, która rozpowszechniła

się w zachodniej Europie 30 lat temu i
rozprzestrzeniła na całą Europę



Zmianami w upodobaniu społeczeństwa co do

spędzania wolnego czasu (ucieczka od
cywilizacji)



Poszukiwaniem przez ludność wiejską

alternatywnych form zarobku wobec
działalności rolniczej

FUNKCJE AGROTURYSTYKI

Korzyści z agroturystyki dla wsi:



Stworzenie nowych miejsc pracy w dziedzinach bezpośrednio lub

pośrednio związanych z agroturystyką



Poprawa sytuacji dochodowej mieszkańców wsi



Wykorzystanie wolnych zasobów



Poprawa infrastruktury wiejskiej



Aktywizacja społeczności wiejskiej oraz poprawa struktury agrarnej

wsi



Lepsza adaptacja mieszkańców wsi do nowych warunków

FUNKCJE AGROTURYSTYKI



Zachowanie dziedzictwa kulturowego wsi



Renesans zanikających zawodów



Poprawa standardów życia rodzin wiejskich



Kontakt z innymi wzorcami kultury



Możliwość realizacji własnych zainteresowań



Powstrzymanie migracji ludności wiejskiej do

miasta



Promocja regionu, która przyciąga inwestorów



Estetyzacja regionu



Integracja środowiska wiejskiego

FUNKCJE AGROTURYSTYKI

Korzysci z agroturystyki dla turystów:



Umozliwia poznanie innej rzeczywistości



Przyczynia się do poprawy zdrowia przez aktywny wypoczynek



Zaspokaja potrzebę kontaktów i poznania nowych ludzi



Umożliwia zdobywanie doświadczeń, poznanie nowych kultur



Możliwość alternatywnego wypoczynku i korzystania z unikatowych

ofert

FUNKCJE AGROTURYSTYKI



Umożliwia poznanie życia wiejskiego przez bezpośrednie w nim

uczestnictwo



Rozwija zainteresowania i umożliwia zdobywanie nowych

umiejętności



Daje możliwość korzystania z naturalnej i świeżej żywności,

poznanie cyklu jej produkcji



Umożliwia kontakt ze zwierzętami



Kształtuje postawy tolerancji wobec odmiennych poglądów i

zachowań

FUNKCJE AGROTURYSTYKI

Agroturystyka może przynosić korzyści

dwojakiego rodzaju:



ekonomiczne, związane z rozwojem

gospodarstw rolnych , całych wsi i gmin a także
dodatkowy dochód dla podmiotów
gospodarczych



socjopsychologiczne, związane ze wzrostem

szacunku do ludności wiejskiej, przenikaniem
wzajemnym kultur , obcowaniem z tradycyjnym
stylem życia ludności wiejskiej

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Uwzględniając walory krajobrazowo-

wypoczynkowe, wyróżniono siedem typów
gospodarstw agroturystycznych – cztery
typy gospodarstw agroturystycznych z
podziałem ogólnym, trzy typy z podziałem
profilowanym

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ U – gospodarstwa uniwersalne
(wszechstronne).

Charakteryzuje się prowadzeniem

produkcji zwierzęcej, uprawą roślin zbożowych i
okopowych, lokalizacją łąk i pastwisk a także
terenu do gier i zabaw, grilla, ogniska. Ponadto
posiada budynek mieszkalny z siecią
wodociągową i kanalizacyjną oferujący
turystom 3-5 pokoi dla 10 osób lub domkiem dla
5-10 osób. Niezbędne jest posiadanie sprzętu
sportowego. Ten typ powinien być położony w
pobliżu akwenów wodnych i lasów. Ważne jest
oddzielenie części gospodarczej od
wypoczynkowej

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ D – gospodarstwa dla rodzin z dziećmi

Gospodarstwa powinny być wyposażone w

plac gier i zabaw,

Możliwość bezpiecznego dostępu do

zwierząt gospodarskich

Wyposażenie w sprzęt sportowo-

rekreacyjny

Organizacja imprez rodzinnych (rajdy,

kuligi, turnieje, konkursy)

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ N – gospodarstwa dla osób
niepełnosprawnych

Co siódma osoba w Polsce jest

niepełnosprawna, co czternasta jest inwalidą

Powinny zadbać o zniwelowanie barier

architektonicznych , budowę podjazdów dla
wózków, stosowanie sygnalizacji dla osób
niewidzących i niesłyszących.

Powinny podjąć współpracę z

wolontariuszami

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ S – gospodarstwa dla osób w podeszłym
wieku

Wymagają szczególnego wyposażenia,

szczególnie w gry stolikowe

Starsi ludzie wymagają: ciszy i spokoju,

większego okazywanego zainteresowania i
opieki ze strony gospodarzy, zapewnienia
pomocy medycznej, przygotowania łóżek, foteli,
siedzisk przed domem, specyficznej kuchni, tras
spacerowych i rowerowych

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ I sr – rozbudowana infrastruktura
sportowo-rekreacyjna

Gospodarstwa wyposażone w boiska do

koszykówki, siatkówki, piłki nożnej, stoły do
ping-ponga, huśtawki, rowery, narty

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ II sb – dobre i bardzo dobre warunki bytowe

Do tego rodzaju zaliczamy gospodarstwa o
rozwiniętej bazie mieszkaniowej, noclegowej i
żywieniowej

Gospodarstwa na wzór domów wczasowych o
atrakcyjnym położeniu (lasy, wody) i
mikrklimacie

TYPY GOSPODARSTW

AGROTURYSTYCZNYCH

Typ III sp – gospodarstwo specjalistyczne

Oprócz świadczenia usług noclegowych i

gastronomicznych zajmują się konkretnym
rodzajem działalności np. rękodzielnictwem,
hippiką, hodowlą koni, królików, produkcją ziół,
pszczelarstwem, wędkarstwem,

AGROTURYSTYKA JAKO WYRAZ DBAŁOŚCI O ŚRODOWISKO
NATURALNE

ZASADY

Przyjmując zbiór zasad przewodnich

zrównoważonego podejścia do turystyki
wiejskiej, społeczności lokalne mogą dążyć do
maksymalnego zwiększenia korzyści płynących
z rozwoju tej turystyki przy jednoczesnej
minimalizacji kosztów.

Zasady przewodnie zrównoważonej

agroturystyki można opracować pod różnymi
kątami, obejmującymi zasady środowiska
naturalnego, zasady społeczne, zasady
dziedzictwa i kultury oraz zasady ekonomiczne.

ZASADY ŚRODOWISKA

NATURALNEGO

e) monitorowanie wpływu działalności turystycznej na florę i faunę
regionu;

d) podjęcie środków monitorujących nośność w miarę rozwoju
turystyki wiejskiej;
c) ustalenie nośności regionu;
b) ochrona zniszczenia naturalnej różnorodności poprzez
poszanowanie nośności każdego obszaru;
a) poszanowanie naturalnej różnorodności regionu;

ZASADY SPOŁECZNE

a) poszanowanie społecznej różnorodności
regionu;

d) zapewnienie skali, rodzaju i tempa turystyki powinno sprzyjać
gościnności wobec turystów i naturalnego zrozumienia;
c) aktywne zniechęcanie do form turystyki powodującej dysfunkcje
społeczne;
- tempo rozwoju,
- skala rozwoju,
- rodzaj rozwoju;
b) zapewnienie, że rozwój turystyki chroni, a nie niszczy
różnorodność kulturową i społeczność lokalną, istotne są:

ZASADY EKONOMICZNE

a) popieranie możliwości zatrudnienia

zatrzymującego ludzi na wsi;

d) promowanie wykorzystania i sprzedaży lokalnych produktów
żywnościowych
c) popieranie różnorodności ekonomicznej poprzez łączenie turystyki
wiejskiej z istniejącą działalnością lokalnej społeczności;
b) zapobieganie usuwaniu żywotnych tradycyjnych zawodów;

ZASADY DZIEDZICTWA I

KULTURY

a) poszanowanie różnorodności lokalnego
dziedzictwa i kultury regionu;

e) promowanie turystyki zgodnie z lokalnymi aspiracjami
kulturowymi i rozwojowymi
d) promowanie unikalnych cech kultury i dziedzictwa obszaru;
c) rozwijanie turystyki charakterystycznej dla obszaru - unikanie
kopiowania;
b) sprzyjanie autentycznej turystyce kulturalnej, nie
sprowadzającej kultury miejscowej do roli towaru;

KOSZTY EKONOMICZNE

Z rozwojem turystyki wiejskiej

/agroturystyki związane są również pewne
koszty Pod względem ekonomicznym turystyka
wiejska zwiększa popyt na usługi publiczne, tj.
wywóz odpadów, usługi medyczne, oraz ich
koszt.

Może to doprowadzić do wzrostu cen ziemi,

nieruchomości, towarów i usług i przyczynić się
do nadmiernego uzależnienia lokalnych
społeczności od jednego sektora gospodarki.

KOSZTY SPOŁECZNE

Wśród kosztów społecznych, które mogą

wiązać się z turystyką wiejską wymienić należy
zatłoczenie i przeludnienie, mogące kolidować z
codziennym życiem stałych mieszkańców (jest
to nadal głównym problemem wiejskiej
społeczności Wysp Rann u atlantyckich
wybrzeży Irlandii).

Wśród innych potencjalnych kosztów

społecznych być może największe znaczenie ma
niszczący wpływ na lokalne wiejskie
społeczności związany z wprowadzaniem
nowych pomysłów, stylów i zachowania
stanowiącego wyzwanie dla tradycyjnej kultury i
wartości.

KOSZTY ŚRODOWISKA

NATURALNEGO

Pod względem kosztów środowiska

naturalnego turystyka może spowodować
zniszczenie zarówno otoczenia naturalnego i
tworzonego ręką człowieka poprzez
zwiększone wykorzystanie kruchych zasobów.

Niewłaściwa działalność turystyczna może

prowadzić do zwiększenia poziomu
zanieczyszczeń krajobrazu wiejskiego przez
śmieci i odpady oraz zagęszczenie ruchu

PODSTAWOWE ZASADY

SPEŁNIANIA POTRZEB KLIENTA

Niemniej jednak, konieczny jest kolejny

zbiór zasad potrzebny do zaspokojenia potrzeb
klienta lub gościa - mówi się o nich "Dziesięć
przykazań" i są one następujące:

W celu zapewnienia wprowadzania na danym obszarze lub w danym
regionie zrównoważonej turystyki, należy rozważyć wszystkie
aspekty: środowisko naturalne, aspekt społeczny, dziedzictwo i
kulturę oraz aspekt ekonomiczny.

PODSTAWOWE ZASADY

SPEŁNIANIA POTRZEB KLIENTA

1. spanie w wygodnych łóżkach po rozsądnej
cenie,

5. poznawanie historii i kultury odwiedzanego regionu,

4. podziwianie krajobrazu, widoków i natury regionu,
3. spożywanie regionalnych produktów - prostych, ale dobrze
przyrządzonych,
2. mycie się w czystych łazienkach,

PODSTAWOWE ZASADY

SPEŁNIANIA POTRZEB KLIENTA

6. korzystanie z zajęć rekreacyjnych (golf,
spacery, wędkowanie, jazda na nartach itd.)

10. doświadczanie przyjacielskiej postawy ze strony pracowników
turystyki.
9. podróżowanie bez ograniczeń i obaw o bezpieczeństwo,
8. podziwianie regionalnej muzyki, tańców i teatru,
7. kupowanie regionalnych wyrobów rzemieślniczych i pamiątek oraz
robienie zakupów,

PLANOWANIE

ZRÓWNOWAŻONEJ

TURYSTYKI

W planowaniu zrównoważonej turystyki

konieczny jest trzyetapowy proces.

Etap 1 obejmuje ustanowienie zasad
kierujących przyszłym zaangażowaniem w
turystykę.
Etap 2, czyli dokonać kontroli zasobów wiejskich
i oceny rynku oraz
Etap 3 - Master Plan.

EKOTURYSTYKA

Ekoturystyka to ruch turystyczny, którego
głównym celem jest zachowanie trwałego,
zrównoważonego rozwoju zasobów i walorów
turystycznych poprzez: integrację działalności
turystycznej z celami ochrony przyrody oraz
życiem społeczno-gospodarczym,
kształtowanie nowych postaw i zachowań
turystów i organizatorów ruchu turystycznego,
bazowanie na potencjale społecznym i
gospodarczym danego obszaru.

EKOTURYSTYKA

Ekoturystyka kładzie szczególny

nacisk na:



rozwijanie aktywności turystycznych

związanych z bezpośrednim kontaktem turysty:



z przyrodą w obrębie otwartych nie

zdewastowanych obszarów (szczególnie
przyrodniczych obszarów chronionych), co pozwala
na poznawanie, podziwianie i czerpanie
przyjemności z piękna krajobrazu naturalnego,
ciszy i spokoju, ze społecznością lokalną, co
pozwala na poznawanie tradycyjnego stylu jej
życia i kultury regionalnej oraz nawiązywaniu
bezpośrednich kontaktów międzyludzkich;

EKOTURYSTYKA



dostosowanie wielkości ruchu turystycznego

do chłonności turystycznej oraz preferowanie
małej skali rozwoju w odniesieniu zarówno do
grup uczestników ruchu, jak również bazy i
urządzeń turystycznych;



aktywizowanie życia społeczno-

gospodarczego w obrębie obszarów Natura
2000 oraz w ich otoczeniu, poprzez
wskazywanie działań związanych z tworzeniem
pakietów usług dla różnych form aktywności w
ramach ekoturystyki

TURYSTYKA ALTERNATYWNA

To rodzaj turystyki preferujący, w odróżnieniu
od turystyki masowej, ścisły związek turystów
ze społecznościami miejscowymi, wykorzystuje
walory regionów recepcyjnych (nie
budowlanych) oraz istniejącej zabudowy w taki
sposób, aby w największym stopniu zachować
środowisko przyrodnicze.

Głównym celem jest poznanie kultury

ożywionej lub nieożywionej, jak również historii,
gospodarki i sposobu życia mieszkańców
odwiedzanego kraju lub regionu.

TURYSTYKA ALTERNATYWNA

W turystyce alternatywnej, w

przeciwieństwie do wysokiego stopnia
organizacji współczesnej turystyki masowej,
preferuje się samodzielną organizację wyprawy
i programowanie celów turystycznych przy
niskim udziale niedużych biur podroży.

Inną charakterystyczną cechą turystyki

alternatywnej jest stosunkowo wysoki stopień
trudności jej uprawiania. Powoduje to, że
uczestnik tego typu turystyki powinien
charakteryzować się odpowiednim
przygotowaniem turystycznym oraz uczyć się
podróżowania