Powszechnie przyjmuje się, że terminy „turystyka” i turysta” 
pochodzą od angielskiego tour- podróż, zapożyczonego z kolei z 
języka francuskiego, w którym wyraz tour oznacza wycieczkę lub 
jazdę okrężną

 

Warszyńska J., 1999, Główne problemy badawcze geografii turyzmu, s.9

Pierwsze sygnały używania tych terminów w literaturze podróżnej 
pochodzą z XVIIIw., np. w wydanej między 1724 a 1727r książce 
Daniela Defoe Pt.. „The Tour Through The Whole Island of Great 
Britain

 

Encyklopedia of tourism, 2000, J. Jafari (red.) Routledge, London, New 
York 

Już w pierwszej połowie XIXw “turystyke” (ang. tourism, 
franc. tourisme) rozumiano jako ogół wycieczek czy 
podróży do  miejsc atrakcyjnych, a także wielkie migracje o 
charakterze naukowym lub przyjemnościowym

Warszyńska J., Jackowski A., Podstawy geografii turyzmu, PWN 
Warszawa 1978

Na początku XXw turystyka stała się już zjawiskiem 
powszechnym. Coraz wyraźniej dostrzegalne były społeczne i 
ekonomiczne skutki jej rozwoju. Autorami pierwszej szerokiej 
definicji pojęcia „turystyka”, sformułowanej w 1951r i 
uwzględniające różne aspekty, są W. Hunziker i K. Krapf (1951), 
według których turystyka to: całokształt stosunków i zjawisk 
związanych z podróżą i pobytem w jakiejś miejscowości osób 
przyjezdnych, jeśli pobyt nie wynika z motywu osiedlenia się i nie 
wiąże się z jakąkolwiek działalnością zarobkową.

  

Wielką zaletą owej definicji jest szerokie potraktowanie turystyki i 
określenie jej jako złożonego zjawiska, obejmującego wszelkie 
procesy społeczne, gospodarcze, przestrzenne, które towarzyszą 
podróżom turystycznym. Akcentuje się w niej także różnice 
między turystyką a pracą i wyjazdem z własnego kraju na stałe 
(emigracją)

„Turystyka” red naczelny Włodzimierz Kurek Wyd Naukowe PWN 
Warszawa 2007 

Kolejnym przykładem definicji może być definicja K. 
Przecławskiego (1979), który uważa, że turystyka, w 
szerokim znaczeniu: jest to całokształt zjawisk ruchliwości 
przestrzennej, związanych z dobrowolną, czasową zmianą 
miejsca pobytu, rytmu i środowiska życia oraz wejściem w 
styczność osobistą ze środowiskiem odwiedzanym 
(przyrodniczym, kulturowym bądź społecznym).

 

Przecławski K., 1979, Socjologiczne problemy turystyki, Inst. Wyd. 
CRZZ, Warszawa 

„Obecnie jednak, w dobie komercjalizacji turystyki oraz 
zacierania się wyraźnej różnicy między czasem pracy a czasem 
wolnym w rozwiniętych gospodarczo społeczeństwach, 
dopuszcza się wśród motywów podróży turystycznych także cele 
zarobkowe, szczególnie związane z wykonywaniem zawodów. 
Zmiana podejścia do kwestii pojęcia turystyki nalazła 
odzwierciedlenie m.in. w stanowisku Światowej Organizacji 
Turystyki, która w czasie Międzynarodowej Konferencji Statystyki 
w

Turystyce w czasie Międzynarodowej Konferencji Statystyki w 
Turystyce, zorganizowanej w Ottawie w 1991r. zaproponowała 
aby przez turystykę rozumieć: ogół czynności osób, które 
podróżują i przebywają w celach wypoczynkowych, 
służbowych lub innych nie dłużej niż przez rok bez przerwy, 
poza swoim codziennym otoczeniem, z wyłączeniem 
wyjazdów, w których głównym celem jest działalność 
zarobkowa wynagradzana w odwiedzanej miejscowości.
W szeroko rozumianym pojęciu turystyki mieści się więc 
zarówno element podróży, czasowej zmiany miejsca pobytu, 
jak i cały zespół uwarunkowań (środowiskowych, społecznych, 
gospodarczych), a także środków (materialnych, 
organizacyjnych, prawnych) zaangażowanych w ich realizację 
i związanych z nią skutków. Wszystkie te aspekty uwzględnia 
krótka i zwięzła definicja J. Waryszyńskiej (1999), według 
której turystyka to: całokształt stosunków i zjawisk 
związanych z ruchem turystycznym”

„Turystyka” red naczelny Włodzimierz Kurek Wyd Naukowe PWN 
Warszawa 2007

Turystykę definiuje się jako: „funkcjonalnie wyróżniającą się 
część (podprzestrzeń) przestrzeni geograficznej, (…) na którą 
składają się elementy przyrodniczej powłoki Ziemi (środowisko 
naturalne), trwałe efekty działalności ludzkiej w tym środowisku 
(środowisko gospodarcze), a także środowisko człowieka w sensie 
przyrodniczym.” 

B.Meyer, Turystyka jako ekonomiczny czynnik kształtowania przestrzeni, 
Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2004, s.95

Turystyka (tourism)- ogół czynności osób, które podróżują i 
przebywają w celach wypoczynkowych, służbowych lub innych, 
nie dłużej niż przez rok bez przerwy poza swoim codziennym 
otoczeniem; z punktu widzenia ekonomicznego to sektor 
gospodarki, tworzący nowe wartości użytkowe (usługi), oraz 
forma aktywności ludzkiej, generująca popyt na te usługi.

Panasiuk Aleksander, Gospodarka turystyczna, Wyd PWN, Warszawa 
2008 

Często pojęcie turystyki jest utożsamiane z ruchem turystycznym. 

„Ruch turystyczny jest pojęciem węższym, przez które rozumie 
się: czasowe migracje ludności poza miejsce stałego zamieszkania, 
wynikające ze społecznie uwarunkowanych potrzeb, określonych 
różnego rodzaju motywacją” 

Termin ten oznacza więc konkretne zjawisko przemieszczania się 
ludzi w celach turystycznych. Ma ono także charakterystyczne 
cechy, jak: wielkość, strukturę, rytm czasowy, rozmieszczenie 
przestrzenne itp. Jedna z jego właściwości jest sezonowość. Przez 
sezonowość ruchu turystycznego rozumie się nierównomierne 
natężenie wyjazdów lub przyjazdów turystycznych w skali roku lub w 
krótszych przedziałach czasowych (np.miesiącach). W rezultacie 
sezonowości występują zazwyczaj okresy większego natężenia 
przyjazdowego ruchu turystycznego związane z sezonem letnim i 
(lub)zimowym.

 

„Turystyka” red naczelny Włodzimierz Kurek Wyd Naukowe PWN Warszawa 
2007

Ruch turystyczny (tourist traffic) – zjawisko społeczne 
polegające na przestrzennym przemieszczaniu się ludzi na 
obszary i do miejscowości turystycznych; obejmuje podróżnych 
motywowanych różnymi celami natury społeczno-kulturowej i 
zawodowej, które zamierzają oni osiągnąć po czasowym i 
dobrowolnym opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania w kraju 
lub za granicą.

Panasiuk Aleksander, Gospodarka turystyczna, Wyd PWN, Warszawa 
2008 

Ogół dobrowolnych, czasowych przemieszczeń przestrzennych 
poza miejsce stałego zamieszkania, podejmowanych dla celów 
rekreacyjnych, poznawczych, zdrowotnych i rozrywkowych jest 
określany mianem ruchu turystycznego

 

Kompendium wiedzy o turystyce, G. Gołembski, Wyd PWN, Warszawa-
Poznań 2002, s.26

„Jest to zjawisko o charakterze społeczno-eknomicznym, gdyż 
jego uczestnicy kreują popyt na usługi i towary, który powoduje 
określone konsekwencje (uwidaczniające się przede wszystkim w 
sferze społecznej i gospodarczej, ale również przestrzennej czy 
kulturowej) zarówno w obszarach  recepcji turystycznej, jak i 
obszarach emisji oraz tranzytowych. Nie jest poprawne 
utożsamianie ruchu turystycznego z turystyką, ponieważ stanowi 
on jedynie jej część, która uzupełniona o system ekonomiczno-
organizacyjno-prawny (w tym działalność organizatorską, 
obsługę ruchu turystycznego wraz z materialnymi jej środkami 
oraz system koordynacji i nadzoru) może tworzyć zjawisko 
turystyki. Ruch turystyczny nie jest także tożsamy z popytem 
turystycznym-to podmioty ruchu turystycznego są nośnikami 
potrzeb różnego rodzaju, a co za tym idzie- źródłem popytu 
turystycznego na dobra i usługi”

Ekonomiczne podstawy turystyki, A. Panasiuk, Fundacja na rzecz 
Uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2004, s.36