Uczenie się i nauczanie czynności standardowych

Uczenie się a nauczanie –

wzajemne zależności (wg

Pearsona)



Uczenie się wiąże się z nauczaniem w ten sposób, iż zgodnie z

każdym, pojmowanie nauczania jest traktowane jako usiłowanie

wywołania uczenia się



Nauczanie nie jest koniecznym ani wystarczającym warunkiem

uczenia się



Nauczanie nie jest warunkiem niezbędnym do uczenia się, ponieważ

uczenie się może odbywać się bez nauczania



Nauczanie nie ma sensu bez uczenia się ( nie można wywołać

uczenia się jeśli nie ma nikogo, kto miałby korzystać z tej czynności).



Uczenie się jest właściwym wynikiem nauczania

Czynności standardowe



To te powszechnie znane czynności, które pozwalają nam w

„najlepszy” sposób wykonać określone zadanie motoryczne np.

pływanie kraulem. Jest to czynność ruchowa uznana jako

najskuteczniejsza do osiągnięcia dobrego rezultatu w pływaniu.

Czynności standardowe są przeważnie czynnościami złożonymi,

przemyślanymi, opracowanymi w wyniku doświadczeń a także

poparte badaniami naukowymi i są powszechnie uznawane jako

rozwiązania skomplikowanych zadań ruchowych.

Czynności elementarne



est to taka forma wykonania czynności,

w której wykonywane ruchy są mało

skomplikowane, okupione znacznym

wysiłkiem (nieekonomiczne)

Czynności indywidualne



est to taka forma wykonania czynności , w której ogólne zarysy,

scharakteryzowane na poziomie techniki standardowej , zostają

dostosowane do wymiarów ciała i możliwości fizycznych uczącego

się.

(Czabański1991)



Wykorzystuje się tutaj wszystkie potencjalne możliwości ucznia w

celu uzyskania optymalnego rozwiązania zadania ruchowego.

Czynności mistrzowskie



Powstają w wyniku łamania istniejących

standardów. Jest to poziom „twórczości

ruchowej”, projektowania nowego sposobu

rozwiązania zadania ruchowego

Nauczanie bezpośrednie a nauczanie

czynności standardowych



Uczenie bezpośrednie różni się znacznie od

nauczania czynności standardowych. W

pierwszym przypadku uczymy bezpośredniej

realizacji celu, a w drugim uczymy standardów

- drogi do celu, czynności która pozwoli nam

cel zrealizować. W nauczaniu bezpośrednim

zachowanie uczącego jest czyst

, prostą

reakcją na bodziec. W drugim przypadku

nauczanie czynności standardowych

rozpoczyna się od wytworzenia wyobrażenia

ruchowego. Jest to głównie proces

doskonalenia wyobrażeń danej czynności:

antycypacja czynności, umysłowy program jej

wykonania.

I etap - antycypacja celu

(sytuacja zadaniowa

)



Nauczanie rozpoczyna się od sformułowania

zadania

, czyli

antycypacji ideowego

celu

i ocenienia

wartości i

możliwości

osiągnięcia celu.



Zadanie to powinno przedstawiać wartość dla uczącego się i

mieścić się w granicach jego możliwości.



Uczeń realizuje zadania a w określonej sytuacji.



SYTUACJA

aktywne ciągle zmieniające się otoczenie

fizyczne, społeczne i osobiste ucznia.



ytuacj

zadaniow

–

mówimy o niej gdy

uczeń stawia

sobie określone zadania

w ciągle zmieniającym się otoczeniu

fizycznym , społecznym i osobistym np. nauczeniem się

nowej czynności ruchowej.



Sytuacją fizyczną

będą szczególne

cechy basenu lub

innego akwenu.

Sytuacją społeczną

będą np

stwarzać inni uczniowie, bądź
nauczyciel.

Sytuacją osobistą

są miedzy

innymi aktualne przeżycia, lęki
itd.



Motywacja

jest jednym

z podstawowych

warunków sukcesów

pedagogicznych.



Bardzo ważnym

działaniem

pedagogicznym jest

nauczyć

wychowanka realnie

oceniać własne

możliwości.

Aspiracje



Zawyżony poziom aspiracji

– wszystko

wydaje mu się łatwe. Przeceniając swoje

możliwości uczeń napotyka się na trudności

nie do pokonania, a częste niepowodzenia

mogą zniechęcić go do dalszego uczenia.



Zaniżony poziom aspiracji

–

uczeń

podejmuje tylko łatwe zadania. Dlatego

jego droga rozwoju jest długa.

II etap - wstępnej

orientacji

Czynności ruchowe zawsze realizowane

są w określonej sytuacji. Czynniki

sytuacje w znacznej mierze mogą mieć

wpływ na skuteczność uczenia się . do

czynników sytuacyjnych zaliczamy

sytuacje :

Fizyczną

Społeczną

Osobistą



Nauczyciel podejmujący nauczanie

powinien uwzględnić nie tylko

społeczne struktury formalne, ale

przede wszystkim mieć świadomość

istnienia nieformalnych struktur swych

wychowanków.



Rozpoznanie ułatwi nauczycielowi

działania dydaktyczne.

Sytuacja osobista



Każdy uczeń uczy się inaczej, w

innym tempie. Takie zróżnicowanie

wśród uczniów utrudnia nauczanie.

Dobry nauczyciel powinien nie tylko

orientować się w osobistej sytuacji

ucznia w chwili podjęcia przez niego

zadania ruchowego ale też

odpowiednio zróżnicować

pedagogiczne postępowanie

III etap - umysłowego

programowania



W procesie nauczania niezbędne są działania

nauczycielskie służące powstaniu u ucznia

umysłowego programu czynności

ruchowej

Dopiero gorsze lub lepsze

wyobrażenie motoryczne daje szanse

podejmowania prób przetworzenia tego

wyobrażenia w rzeczywista czynność.



Umysłowy program czynności ruchowej

(wyobrażenie czynności ruchowej), to m.in.

zbiór wiadomości o strukturze ruchu, jego

dynamice, a także o niezbędnych zasadach

działania

Podstawowymi źródłami takich

wiadomości są:



Informacja

słowna.



Informacja

obrazowa.



Informacja

czuciowo – kinestetyczna.

Funkcje wyobrażeń

motorycznych



programująca



regulująca ( kontrolująca)



trenująca ( trening mentalny)

Funkcja programująca

Polega na tym, że osoba

wyobraża sobie

czynność dotąd nigdy

przez nią nie

wykonywaną np. nigdy

nie pływaliśmy na desce

z żaglem, ale pod

wpływem przeczytanych

książek i oglądanych

filmów mamy już

określone wyobrażenie

tej czynności.

unkcja regulująca

Dostrzegamy ją wówczas kiedy już

ćwiczymy i porównujemy wykonanie

czynności z jej wyobrażeniem.

Kontrolujemy poprawność ruchów.

Często wówczas dostrzegamy istotną

różnice między wykonaniem a

programem umysłowym.

Funkcja trenująca



Myśląc i wyobrażając sobie

dobrze nam już znane

czynności, możemy je – w

ograniczonym zakresie –

doskonalić.

Przeciwnie – brak takiego

mentalnego treningu może

prowadzić do zapomnienia

dobrze już opanowanej

czynności np. zawodnicy

którzy z powodu

kontuzji muszą

przerwać trening.

Polisensoryczne podłoże

wyobrażenia czynności ruchowej

Tworzenie wyobrażenia czynności

ruchowej zachodzi wspólnie przez

wykorzystanie:

Słowa

Obrazu

Działań praktycznych



Zanim uczeń po raz pierwszy wykona

określoną czynność standardową, dobrze

byłoby, aby ją sobie wyobraził.



Im dokładniejsze jest wyobrażenie, tym więcej

szans ma uczeń na szybkie i dokładne

opanowanie czynności.



Uczeń powinien wiedzieć co ma wykonać.



Powinien być świadomy ruchów których się

uczy.



Powinien najpierw całą czynność sobie

wyobrazić, a potem próbować ja wykonać.



Dokładniej zaś może sobie tę czynność

wyobrazić, jeśli nauczyciel mu ją:

opowie

scharakteryzuje, opisze, wyjaśni,

pokaże, zademonstruje, zilustruje,

narysuje oraz poradzi mu jakie ćw.

praktyczne dobrze jest wykonać, aby

je lepiej sobie wyobrazić.

Informacja czuciowo –

kinestetyczna.

Tworząc wyobrażenia czynności

ruchowej, wykorzystujemy wzajemnie

się uzupełniające wrażenia werbalne,

wizualne i kinestetyczne (

słowo –

pokaz – działanie praktyczne

Różnica pomiędzy pojęciem

„ćwiczenie” a „działaniem

praktycznym”



Ćwiczenie

– czynności za pomocą

których doskonalimy zdolności

motoryczne.



Działania praktyczne

– czynności,

które służą uzupełnianiu wrażeń

słownych i pokazowych w tworzeniu

wyobrażeń czynności ruchowej.

Document Outline