METODA KNILLÓW

Metoda ta oparta jest na

Programach aktywności –

Świadomość ciała, Kontakt i

komunikacja

opracowanych przez

Mariannę Knill i Christophera

Knilla. Od 1973 r. intensywnie

pracują z dziećmi, młodzieżą i

dorosłymi z ciężkimi zaburzeniami

w rozwoju ruchowym, poznawczym

i społecznym.

Celem terapii jest:



Rozwijanie świadomości ciała



Rozwijanie kontaktu społecznego poprzez ruch i

zabawę



Wzrost dziecięcej aktywności



Rozwijanie świadomości obecności drugiego

człowieka



Świadome wykorzystanie rąk, nóg, ramion, stóp i

całego ciała



Zapobieganie ruchom mechanicznym poprzez

kształtowanie świadomości powiązań pomiędzy

ruchem i muzyką

Zajęcia tą metodą nie tylko pozwalają rozwijać kontakt

wzrokowy i dotykowy z dzieckiem, ale dają poczucie

bezpieczeństwa oraz pobudzają go do działania.

W metodzie Knillów ważnym elementem jest ruch. Aby

komunikacja rozwijała się w sposób prawidłowy,

konieczna jest wrażliwość o dostosowanie się obu

partnerów do siebie, oraz wzajemna troska i

odpowiedzialność za drugą osobę.

Ruchy powolne i rytmiczne zmniejszają stopień

pobudzenia dzieci, zaś ruchy gwałtowne i

nierytmiczne powodują jego wzrost. Podstawowym

źródłem kontaktu są ręce, które przekazują

pozytywne nastawienie i dają poczucie

bezpieczeństwa. Dlatego każdą aktywność

poprzedzają i kończą specjalne dźwięki. Słuchana

muzyka sprzyja koncentracji, ukierunkowaniu uwagi

dziecka i tworzy ramy czasowe w celowym

zorganizowaniu ruchów i czynności dziecka.

Programy te stanowią ramy dzięki, którym rozwija się

kontakt społeczny, ruch i zabawa. Mogą one być

również bazą wyjściową dla rozwoju rozumienia i

używania języka. Programy mogą być stosowane

przez każdą osobę, która ma regularny kontakt z

dzieckiem. Podstawą jest to, że dziecku jest dane

inne niż do tej pory zaplanowane i systematyczne

doświadczenie ruchów takich jak: naciskanie,

kulanie przedmiotów, obracanie, pocieranie,

przekładanie różnych rzeczy z reki do ręki itp.

Dziecko musi być świadome wykorzystywania swoich

rąk, nóg, ust, ramion, stóp i całego ciała podczas

używania ich w tak prostych czynnościach jak

jedzenie i ubieranie podczas zabawy i w

komunikacji z innymi.

Programy są wzbogacone

specjalnie skomponowaną

muzyką, która dodatkowo

stymuluje i podwyższa uwagę.

Dziecko czuje się zupełnie

bezpiecznie i uczy się –

rozpoznając dźwięk sygnaturki

na początku aktywności, zna

go i wie co będzie robić. Na

końcu aktywności sygnaturka

oznajmia mu, że za podjęty

„wysiłek” czeka je nagroda Np.

w postaci ulubionej zabawy.

Zajęcia te są formą aktywności przy muzyce.

Każdemu ćwiczeniu odpowiada inny

akompaniament i w ten sposób dziecko uczy

się przewidywać co będzie działo się za

chwilę, a to właśnie zwiększa jego poczucie

bezpieczeństwa. Ćwiczenia są proste,

większość z nich dziecko potrafi wykonać

samodzielnie, np. klaskanie, głaskanie

brzucha, wymachiwanie rękoma

Ćwiczenie autodotyku

Przed lustrem pozwala dziecku poznać własne ciało

poprzez wskazywanie części twarzy i ciała.

Programy Aktywności Knillów mogą być

stosowane jako metoda:



przywracająca doznania zmysłowe trenowane

w życiu płodowym, służące poznaniu

własnego ciała i umożliwiające kontakt z

otoczeniem



pobudzająca dzieci głębiej upośledzone do

aktywności i współdziałania,



aktywizująca dzieci z mózgowym porażeniem

dziecięcym,



diagnostyczna i usprawniająca w terapii

dzieci nieharmonijnie rozwijających się z

trudnościami w nauce,



porządkująca zachowanie dzieci

niedostosowanych społecznie

Dzięki Programom Aktywności dzieci

lepiej rozumieją relacje pomiędzy

sobą i swoim ciałem, a to może

uczynić je zdolnymi do odkrycia

znaczących powiązań z otoczeniem

i wejścia w relacje z innymi ludźmi,

oraz do manipulowania przedmiotami

w sposób celowy, poznawczy, a nie

schematyczny i stereotypowy.

Ćwiczenia metodą Knillów przebiegają w

oparciu o indywidualne programy pracy

konstruowane dla każdego dziecka z

uwzględnieniem poziomu jego rozwoju

psychoruchowego.

Praca przebiega wg. Programów:



Wprowadzającego



Pierwszego



Drugiego



Trzeciego



Czwartego



Specjalnego SPH

Program Wprowadzający (ok. 8 min.) – pozwala określić czy

dziecko potrafi dostatecznie koncentrować uwagę czy potrafi

nawiązać i utrzymać kontakt, by przejść do realizacji

programów I i II program ten zalecany jest w pracy z

małymi dziećmi oraz autystycznymi i psychotycznymi.

Program Pierwszy (ok. 15min.) – koncentruje się na

ćwiczeniach górnej części ciała

Program Drugi ( ok. 15min.) – koncentruje się na ćwiczeniach

dolnej części ciała

Program Trzeci (ok. 20 min.) – wymaga większej uwagi

ruchliwości, koordynacji, ale i większej świadomości

społecznej

Program Czwarty ( ok. 20 min.) – wymaga wyższego poziomu

świadomości ciała, lepszej samokontroli, koncentracji,

rozumienia pojęciowego i uspołecznienia

Program Specjalny (SPH) – dla dzieci ze znaczną

niepełnosprawnością ruchową

Przejście do realizacji kolejnego programu

następuje wtedy, gdy dziecko potrafi

samodzielnie zrealizować aktywności ruchowe z

programu poprzedniego. W czasie ćwiczeń

należy pamiętać o tym, że dziecko potrzebuje na

realizację aktywności ruchowej innego

przedziału czasu. Nie pomagamy jednak dziecku

w wykonywaniu ruchów i nie ponaglamy go.

Jeżeli występują trudności ruchowe,

nadwrażliwość słuchowa lub inne to praca z

dzieckiem odbywa się w oparciu o

konstruowane specjalnie dla potrzeb dziecka

zapisy magnetofonowe preferowanych

aktywności.

Każdemu etapowi przyporządkowana

jest inna, bardzo wyraźna, radosna

linia melodyczna. Rytuał sesji

rozpoczyna się już w momencie

przygotowań – przyniesienia przyborów

i znalezienia odpowiedniego miejsca.

Podstawową część inauguruje

włączenie magnetofonu i rytualne

wykonywanie określonych w danym

programie czynności. Pozycja dziecka i

forma jego fizycznego kontaktu z

terapeutą jest uzależniona od jego woli

i możliwości psychofizycznych.

Po jakimś czasie dziecko zaczyna

bardzo wyraźnie łączyć bodźce

słuchowe – melodię – ze schematem i

rodzajem wykonywanej czynności.

Dzięki temu osiąga się nie tylko

nawiązanie kontaktu i rozwijanie

aktywności, ale również orientację w

czasie, umiejętność przewidywania

oraz bardzo wyraźny rozwój

koordynacji słuchowo – ruchowej;

rytmizowanie ruchów w zależności od

muzyki.

Document Outline