POLAROGRAFIA

Ewelina Kołodziej

Krystian Gałęcki

 

 

Co to jest polarografia?

Metoda elektroanalityczna oparta 

na zjawiskach zachodzących w 

układzie elektrod, z których jedna 

ulega polaryzacji.

 

 

Istota polarografii

Metoda ta bada natężenie prądu 

elektrycznego płynącego przez komórkę 

pomiarową w zależności od 

przyłożonego do elektrod napięcia. 

Elektrodą pracującą jest elektroda ciekła 

(Hg) z powierzchnią odnawiającą się w 

sposób ciągły lub okresowy.

 

 

Twórca polarografii

Czeski uczony 

Jarosław Heyrowsky 

w roku 1922 

wprowadził ją do 

stosowania jako 

jedną z metod 

chemii

 

analitycznej 

z zakresu analityki 

instrumentalnej. 

 

 

Podział polarografii

• Polarografia klasyczna – stałoprądowa
• Polarografia zmiennoprądowa sinusoidalna
• Polarografia zmiennoprądowa prostokątna
• Polarografia pulsowa normalna
• Polarografia pulsowa różnicowa
• Polarografia selekcyjna

 

 

Polarografia 

stałoprądowa

Polega na badaniu zmian natężenia 

prądu, płynącego przez roztwór z 

oznaczoną substancją, od liniowo 

rosnącego potencjału z zastosowaniem 

kroplowej elektrody rtęciowej (KER) jako 

elektrody pracującej.

 

 

Schemat układu 

pomiarowego

G

R

Z

K

A

A – anoda
K – katoda
G – galwanometr
Z – źródło prądu stałego
R - potencjometr

 

 

Krzywa polarograficzna 

I=f(E)

 

 

Elektrolit podstawowy

Odgrywa bardzo ważną rolę, jest 

elektrolitem obojętnym, którego kation i 

anion nie ulegają zmianom 

elektrolitycznym w badanym przedziale 

potencjałów. W jego skład wchodzi: 

elektrolit przewodzący prąd, substancję 

powierzchniowo czynne, roztwory 

buforowe i związki kompleksotwórcze. 

Elektrolit podstawowy umożliwia 

depolaryzatorom zbliżenie się do katody 

prawie wyłącznie na drodze dyfuzji.   

 

 

Równanie Ilkoviča 

gdzie:
I

d,1 

- wartość granicznego prądu dyfuzyjnego [µA]

c - stężenie substancji badanej [mmol/dm

3

] 

k – stała dla prądu średniego lub chwilowego w czasie życia 

kropli

Wzór ten wskazuje, że istnieje liniowa zależność 

natężenia granicznego prądu dyfuzyjnego od 

stężenia depolaryzatora. Równanie to stanowi 

podstawę ilościowych oznaczeń metodą 

polarografii stałoprądowej.

 

 

 

Inne rodzaje prądów 

mogące występować w 

trakcie pracy z 

polarografem.

- Prąd migracyjny

- Prąd pojemnościowy

- Prąd kinetyczny

- Prąd katalityczny

- Prąd adsorpcyjny

 

 

 

Zastosowanie polarografii 

stałoprądowej

• w analizie domieszek (rzędu 1%) w stopach, 

minerałach, materiałach ceramicznych, a także w 
środkach spożywczych i materiałach biologicznych

• polarografia klasyczna jest przydatna do określania 

stopnia utleniania danego materiału w próbce

• w analizie związków organicznych 

 

 

Zalety

• odnawianie powierzchni elektrody (produkty reakcji 

elektrodowej są usuwane wraz z rtęcią co zapewnia stałe 
parametry elektrody)

• spadające krople mieszają roztwór (zapewnia to 

odświeżanie jego powierzchni)

• podczas elektrolizy przez roztwór przebiega znikomo mały 

prąd

• duże nadnapięcie wodoru na rtęci (możliwość osiągnięcia 

dużych bezwzględnych wartości ujemnych potencjałów)

• rtęć jako metal szlachetny zachowuje się obojętnie w 

stosunku do większości roztworów

• idealne warunki do wykorzystania dyfuzyjnego prądu 

granicznego

 

 

Wady

• toksyczność
• konieczność używania Hg o dużej czystości ze 

względu na kapilarę 

• wrażliwość na wstrząsy i zanieczyszczenia 

mechaniczne 

• mały zakres dla potencjałów dodatnich (powyżej 

0,4[V] rtęć ulega anodowemu rozpuszczaniu)

• dla niektórych anionów ograniczenia potencjału

 

 

Bibliografia

• „Metody instrumentalne w analizie 

chemicznej” Walenty Szczepaniak, wyd. 
PWN, Warszawa 1997

• „Podstawy metod analitycznych” Andrzej 

Cygański, WNT 1999  

• http://www.chemia.waw.pl

 

 

DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ