Ochrona Know – how – 

polskie przepisy w 

ustawie własności 

przemysłowej.

 

 

Czym jest Know – how?

Termin Know – how pochodzi z języka 

angielskiego. „Know” oznacza 

wiedzieć, natomiast „How” jest 

odpowiednikiem jak. Jest to definicja 

określająca konkretną wiedzę 

techniczną z danej dziedziny, 

umiejętność wykonania lub 

wyprodukowania czegoś, 

kompetencję, biegłość.

 

 

Czym jest Know – how?

Nowe orzecznictwo opisujące Know how, 

opisuje je jako zespół informacji poufnych, 

istotnych i zidentyfikowanych we właściwej 

formie. Termin „poufny” oznacza, że 

przedmiot umowy nie jest powszechnie 

dostępny i znany. Termin „istotny” oznacza, 

że informacje są ważne i niebanalne, zaś 

termin „zidentyfikowany” oznacza, że know – 

how jest opisane lub utrwalone w taki sposób, 

aby możliwe było sprawdzenie, że spełnia ono 

kryterium poufności i istotności.

 

 

Know – how 

przedsiębiorcy w 

praktyce może być:

• Wypracowanym systemem standardów jakości 

obsługi klientów

• Metodą zmniejszania kosztów produkcji danego 

towaru

• Długoterminową strategią public relation wobec 

danego klienta

• Bazą kontaktów do przedstawicieli klientów, 

kontrahentów lub mediów zawierającą 

charakterystyki poszczególnych osób, czy 

wskazówki, co do sposobu kontaktowania się

• Oryginalnym systemem archiwizacji danych, czy 

też zarządzania zamówieniami

 

 

Definicja prawna

Definicja przyjęta przez 

Międzynarodową Izbę Handlową w 

Paryżu jako Know – how określa 

całokształt wiadomości, czyli fachowej 

wiedzy oraz doświadczeń w zakresie 

technologii i procesu produkcyjnego 

dla określonego wyrobu.

 

 

Definicja prawna

W prawie europejskim definicja know-how 

zawarta jest w Rozporządzeniu nr 

772/2004 w sprawie stosowania art. 81 

ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o 

transferze technologii (Dz.U. L 123 z 

27.4.2004, str. 11—17). Stanowi ona, iż 

know - how to pakiet nieopatentowanych 

informacji praktycznych, wynikających z 

doświadczenia i badań.

 

 

Know – how w rozumieniu 

polskiego prawa

Polskie prawo stanowi, że umowa know – how 

upoważnia do korzystania z określonych praw 

podmiotowych. Jedna ze stron mogąca być 

przekazującym, dostawcą czy też 

udzielającym zobowiązuje się stronie drugiej – 

zamawiającemu czy też odbiorcy – przekazać 

wiedzę techniczną lub organizacyjną, która 

ma charakter poufny lub tajny, mogąca w 

bezpośredni sposób zostać użyta w 

działalności gospodarczej w zakresie jakim 

opisuje umowa.

 

 

Cechy charakterystyczne 

umowy Know – how 

• Przedmiotem umowy jest obrót wiedzą 

techniczną o poufnym charakterze

• Dotyczy jedynie dóbr niematerialnych

• Nie przenosi praw majątkowych

• W prawie polskim jest umową 

nienazwaną, a w związku z tym 

możliwość jej zawarcia wynika z 

zasady swobody umów

 

 

Umowa Know – how 

stanowi ochronę dla 

poniższych dóbr:

• Nie opatentowane wynalazki

• Nie zarejestrowane wzory użytkowe

• Informacje techniczne dotyczące 

stosowania patentów lub wzorów 

użytkowych

• Doświadczenie administracyjne i 

organizacyjne związane z własnością 

przemysłową 

 

 

Know – how w rozumieniu 

polskiego prawa

W związku z powyższą charakterystyką 

umowa ta może być uzupełnieniem 

ochrony przewidzianej prawem na 

dobrach niematerialnych (własność 

przemysłowa: patenty, wzory 

użytkowe, także takie które nie 

posiadają zdolności patentowej).

 

 

Prawa i obowiązki stron - 

udzielający

Obowiązkiem udzielającego Know – 

how jest:

• Udostępnić wiadomości będące 

przedmiotem umowy

• Umożliwić korzystanie z przedmiotu 

umowy (dostarczenie odpowiedniej 

dokumentacji technicznej, 

przeszkolenie specjalistów 

kontrahenta, montaż urządzeń itp.)

 

 

Prawa i obowiązki stron - 

odbiorca

Obowiązkiem odbiorcy Know – how jest:

• Utrzymać wiadomości w tajemnicy

• Wypłacić wynagrodzenie za 

korzystanie z przedmiotu umowy

• Może zostać też nałożony obowiązek 

udzielania gwarancji, zabezpieczenia 

lub zapewnień co do wartości i efektów 

ekonomicznych Know - how

 

 

Ochrona idąca w kierunku 

zwalczanie nieuczciwej 

konkurencji

Zarządca Know – how ma do dyspozycji faktyczną 

wyłączność do korzystania z niego. Wynika ona z 

jego starań zmierzających w kierunku zachowania tej 

wiedzy w tajemnicy. Wyłączność dysponowania Know 

– how chroniona jest przez regulacje dotyczące 

zwalczania nieuczciwej konkurencji, a także reżim 

deliktów prawa cywilnego. Takie podejście zgodne 

jest z logiką systemu praw własności intelektualnej, 

który udziela prawnego monopolu na określone 

dobra niematerialne (takie jak utwory czy 

wynalazki), gdy spełniają one określone ustawowo 

kryteria, zaś pomija inne dobra niematerialne, 

niespełniające tych kryteriów, zostawiając ich 

ochronę mechanizmom prawnym spoza systemu 

prawa patentowego i prawa autorskiego.

 

 

Nieuczciwa konkurencja – 

opis prawny

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 

1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej 

konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 

r., nr 153, poz. 1503, dalej Ustawa) 

czynem nieuczciwej konkurencji jest 

przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie 

cudzych informacji stanowiących 

tajemnicę przedsiębiorstwa albo ich 

nabycie od osoby nieuprawnionej, jeżeli 

zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy.

 

 

Know – how w odniesieniu 

do tajemnicy 

przedsiębiorstwa (1)

Tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do 

wiadomości publicznej informacje techniczne, 

technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub 

inne informacje które posiadają wartość 

gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął 

niezbędne działania mające na celu zachowanie ich 

poufności (art.. 11 ust. 4 Ustawy). Poddając 

analizie definicje powyższą, a także definicje Know 

– how dochodzimy do wniosku że są one całkowicie 

tożsame z pojęciem tajemnic przedsiębiorstwa, 

jednakże w zdecydowanej większości wypadków 

cenne dla przedsiębiorcy Know – how będzie 

chronione na gruncie art. 11 ust. 2 Ustawy.

 

 

Know – how w odniesieniu 

do tajemnicy 

przedsiębiorstwa (2)

Elementem niezwykle istotnym jest 

fakt iż ochronę stosuje się również w 

stosunku do osoby, która świadczyła 

pracę na podstawie stosunku pracy 

lub innego stosunku prawnego – 

przez okres trzech lat od jego 

ustania, chyba że umowa stanowiła 

inaczej albo ustał stan tajemnicy.

 

 

Ochrona Know – how – 

stosunki z partnerami 

gospodarczymi (1)

Okres trwania tajemnic przedsiębiorstwa, a 

zatem i Know – how, zależy głównie od tego 

czy dysponent danej informacji objętej 

stanem tajemnicy życzy sobie jej ujawnienia, 

czy też woli by nadal była ona poufna. Jeżeli 

dysponent Know – how wyraża wolę jego 

ujawnienia określonym podmiotem 

wchodzącym z nim w różnego typu stosunki 

prawne, w takiej sytuacji na gruncie regulacji 

dotyczących nieuczciwej konkurencji ochrona 

dobrowolnie ujawnionych tajemnic 

przedsiębiorstwa w stosunku do danego 

podmiotu będzie wyłączona.

 

 

Ochrona Know – how – 

stosunki z partnerami 

gospodarczymi (2)

Przedstawione podejście zapewnia ochronę 

Know – how na gruncie prawa zobowiązań, a 

bardziej precyzyjnie na gruncie 

odpowiedzialności odszkodowawczej za nie 

dotrzymanie zobowiązań umownych Takie 

zobowiązania tworzone są za pomocą 

odpowiednich klauzul umownych 

dotyczących zachowania poufności 

umieszczanych wewnątrz umowy tworzącej 

dany stosunek prawny albo za pomocą 

zupełnie odrębnych umów o poufności (tzw. 

non – disclosure agreements).

 

 

Ochrona Know – how – 

stosunki z partnerami 

gospodarczymi (3)

Zobowiązanie do zachowania udostępnionych 

informacji w tajemnicy pojawia się zwykle w 

stosunkach łączących pracownika z pracodawcą, w 

porozumieniach typu joint – venture i partnerskich, 

w umowach o wspólne prace badawczo – rozwojowe 

oraz przy umowach licencyjnych, w których 

przedmiotem licencji jest poufne Know – how. 

Czasami jednak zobowiązanie do zachowania 

poufności lub zakaz wykorzystywania informacji 

poufnych może zostać wywnioskowane z ogólnych 

warunków porozumienia lub wynikać z samej istoty 

łączącego strony stosunku prawnego.

 

 

Dziękuję za uwagę.