MIĘDZYNARODOWY TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI

SIEDZIBA

Siedzibą Trybunału jest Haga.

Trybunał urzęduje w Pałacu Pokoju, w

którym mieszczą się także Stały

Trybunał Arbitrażowy, Haska

Akademia Prawa Międzynarodowego

oraz jedna z najbogatszych bibliotek

prawa międzynarodowego.

ŚRODKI ROZWIĄZYWANIA

SPORÓW

MIĘDZYNARODOWYCH:



środki niepokojowe

(np. groźba, użycie siły, wojn a) – dziś

zakazane przez prawo międzynarodowe;



środki pokojowe:

dyplomatyczne;

sądowe.

ŚRODKI POKOJOWE SĄDOWE



w wyniku ich zastosowania zapada wiążąca dla stron decyzja –

wyrok sądowy albo arbitrażowy. Strony sporu zobowiązane są

zastosować się do decyzji;



dzielą się na:

ARBITRAŻ

SĄD MIĘDZYNARODOWY.

ARBITRAŻ

rozjemstwo, sądownictwo polubowne;

spór jest rozstrzygany przez sędziów zwanych arbitrami;

sędziowie wybierani są przez strony sporu, wydają wyrok wiążący i

ostateczny

SĄD MIĘDZYNARODOWY

spór rozstrzygany przez sąd;

sędziowie nie są wybierani przez strony (sędziowie zawodowi);

wyrok jest wiążący i ostateczny.

Arbitraż międzynarodowy poddawany krytyce jako

metoda rozstrzygania sporów niecałkowicie

wystarczająca.



Krytyka arbitrażu.



Coraz większa tendencja do wprowadzenia stałych sądów

międzynarodowych.



Po I WŚ Pakt Ligi Narodów (art. 14) nałożył na Radę Ligii obowiązek

przygotowania projektu powołania takiego trybunału.



Projekt statutu Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej

przyjęty przez państwa członkowskie.



Początek działalności Trybunału – rok 1922.



Po II WŚ w jego miejsce powołano Międzynarodowy Trybunał

Sprawiedliwości w roku 1945 na mocy Karty Narodów Zjednoczonych.



Siedzibą MTS jest Haga.



Ustrój Trybunału, jego kompetencje, postępowanie oraz opinie

doradcze określone zostały w Statucie MTS, który stanowi również

integralną część Karty Narodów Zjednoczonych.



MTS jest jednym z organów ONZ, głównym organem sądowym.



Wszyscy członkowie Organizacji Narodów Zjednoczonych są

ipso

facto

stronami Statutu Międzynarodowego Trybunału

Sprawiedliwości.



Państwo nie należące do Organizacji Narodów Zjednoczonych

może przystąpić do Statutu Międzynarodowego Trybunału

Sprawiedliwości na warunkach, które w każdym przypadku ustali

Zgromadzenie Ogólne na zalecenie Rady Bezpieczeństwa.



MTS orzeka zgodnie z prawem międzynarodowym. Podstawy

orzekania są uregulowane w art. 38 Statutu MTS. Są to:



umowy międzynarodowe



zwyczaj międzynarodowy



ogólne zasady prawa

oraz pomocniczo



orzeczenia sądowe



opinie doktryny.



Jeżeli strony się na to godzą, Trybunał może orzekać

ex aequo et

bono

, czyli w oparciu o zasady słuszności, a nie normy prawne.

ROZSTRZYGANIE SPORÓW

MIĘDZYNARODOWYCH



MTS rozstrzyga spory wyłącznie między państwami. Oznacza to, że

inne podmioty nie mogą być stronami przed Trybunałem. Pozwy

wpływające od osób fizycznych (oraz innych nieuprawnionych

podmiotów) nie są rejestrowane.



Członkostwo w ONZ nie oznacza automatycznej zgody państwa na

jurysdykcję MTS. Potrzebne jest do tego odrębne wyrażenie woli

poddania się właściwości Trybunału. Może być ono dokonane na

kilka sposobów:



Państwa w sporze mogą zawrzeć odrębne porozumienie o

przekazanie sprawy Trybunałowi do rozstrzygnięcia. Wówczas

nie ma powoda ani pozwanego, a strony zgodnie występują o

wydanie wyroku. Zgoda na jurysdykcję MTS może wynikać z

klauzuli sądowej zawartej w umowie międzynarodowej.

Klauzula taka przewiduje, że wszelkie spory wynikające ze

stosowania danej umowy będą rozpatrywane, na życzenie

którejkolwiek strony, przez Trybunał.

ROZSTRZYGANIE SPORÓW

MIĘDZYNARODOWYCH CD



Złożenie przez państwo specjalnego oświadczenia, że pozwala

na pozywanie przed MTS przez inne państwa, które złożyły lub

złożą takie samo oświadczenie. Jest to tzw. system jurysdykcji

obowiązkowej MTS. Oświadczenia o uznaniu jurysdykcji

obowiązkowej mogą być cofnięte. Często są obarczone

zastrzeżeniami, które ograniczają podmiotowo lub

przedmiotowo zakres zgody.



Postępowanie w sprawach spornych składa się z części pisemnej i

ustnej. Często najpierw rozpatruje się spór co do kompetencji

Trybunału do rozpoznania sprawy, a dopiero po wydaniu wyroku

potwierdzającego taką kompetencję, spór merytoryczny.

Postępowanie ustne jest jawne.



Sędziowie decydują o wyroku większością głosów. Sędziowie nie

zgadzający się z sentencją wyroku lub jego uzasadnieniem mogą

złożyć zdania odrębne.



Wyrok MTS bezwzględnie wiąże strony.

OPINIE DORADCZE



MTS wydaje opinie doradcze na żądanie Zgromadzenia Ogólnego

ONZ, Rady Bezpieczeństwa oraz Rady Gospodarczej i Społecznej, a

także upoważnionych organizacji wyspecjalizowanych.



Przedmiotem opinii doradczych może być każda kwestia prawna

wyłaniająca się w toku działalności wnioskodawcy (to ograniczenie

nie dotyczy Zgromadzenia Ogólnego ani Rady Bezpieczeństwa).

Postępowanie o wydanie opinii nie powinno zastępować

postępowania spornego, choć często kwestie przedstawione

Trybunałowi do zaopiniowania dotyczą istniejących sporów.



W postępowaniu mogą brać udział także państwa członkowskie

ONZ, poza organami ONZ i organizacjami wyspecjalizowanymi.

Postępowanie nie ma charakteru spornego, uczestnicy

przedstawiają swoje stanowiska, najpierw w formie pisemnej, a

potem ustnej.



Opinia doradcza formalnie nie ma mocy wiążącej. Jest jednak

autorytatywną wykładnią prawa międzynarodowego, co powoduje,

że w praktyce jest traktowana jako ostateczne potwierdzenie

legalności lub nielegalności zachowań będących jej przedmiotem.

Sędziowie mogą zgłaszać zdania odrębne do opinii doradczych.

PUBLIKACJE



Wszystkie wyroki i opinie doradcze Trybunału

(wraz ze zdaniami odrębnymi) są oficjalnie

publikowane w językach angielskim i francuskim.

Są też dostępne w internecie (Teksty orzeczeń po

angielsku).



Wystąpienia stron lub uczestników publikowane

są po wydaniu wyroku (opinii doradczej) w

oficjalnym języku postępowania (angielskim albo

francuskim).

ORGANIZACJA MTS



15 sędziów wybieranych na dziewięcioletnie kadencje.



Co 3 lata wybierana jest jedna trzecia składu.



Sędziowie mogą być wybrani ponownie (reelekcja).



Trybunał wybiera swojego prezesa i wiceprezesa na okres 3 lat.

POSIEDZENIA



Trybunał zasiada w pełnym składzie 15 sędziów. Regulamin może obniżyć

tę liczbę do 11 sędziów.



Do ważności posiedzenia konieczna obecność 9 sędziów.



Można tworzyć izby specjalne złożone z 3 lub więcej sędziów. Izby takie

zajmują się określonym rodzajem spraw.

PROCEDURA WYBORU

SĘDZIEGO



Kandydatów na sędziów zgłaszają grupy narodowe Stałego

Trybunału Arbitrażowego w Hadze spośród osób mogących

pełnić najwyższe stanowiska sędziowskie w swych

państwach lub uznanych znawców prawa

międzynarodowego.



Następnie sędziowie są wybierani przez Zgromadzenie

Ogólne ONZ oraz Radę Bezpieczeństwa i muszą uzyskać

bezwzględną większość w każdym w tych organów.



Każdy sędzia musi być obywatelem innego państwa.



Przy wyborze należy zwracać uwagę na to, by w składzie

były reprezentowane główne systemy prawne i formy

cywilizacji. W przypadku wakatu wybiera się sędziego na

resztę kadencji poprzednika.

RATIONE

MATERIAE



Art. 36 ust. 1 Statutu obejmuje:



wszelkie wniesione do Trybunału przez strony spory;



wszelkie sprawy wyraźnie wymienione w Karcie NZ albo w

obowiązujących traktatach i konwencjach.

Tu działanie Trybunału na żądanie stron. Zgoda stron na

rozstrzygnięcie sprawy może być wyrażona co do konkretnej

sprawy albo w tzw. klauzuli sądowej zawartej w umowie

międzynarodowej.



Art. 36 ust. 2 Statutu - tzw. klauzula fakultatywna ( możliwość

zaciągnięcia przez państwo zobowiązania ustanawiającego

kompetencję obligatoryjną, tzn. stworzenie sytuacji w której

Trybunał działa na wniosek jednej tylko strony).



Zgoda stron ad hoc.

RATIONE IURIS

PODSTAWY WYROKOWANIA



Art. 38 ust. 1 Statutu precyzuje podstawy

wyrokowania MTS. Są to:

umowy międzynarodowe;

zwyczaj międzynarodowy;

ogólne zasady prawa uznane przez

narody cywilizowane;

wyroki sądowe oraz opinie doktryny.

POSTĘPOWANIE PRZED MTS



Składa się z 2 częsci:



ustnej;



pisemnej.

•

Publiczna rozprawa ( strony mogą zażądać rozprawy bez

udziału publiczności albo Trybunał może o takim ograniczeniu

zdecydować).

•

W przypadku nieobecności jednej ze strony druga może zwrócić

się do Trybunału z wnioskiem o wydanie wyroku na jej korzyść.

•

Językami urzędowymi są: francuski i angielski.

•

Wyrok zapada większością głosów.

•

Wyrok wydany przez Trybunał jest ostateczny.

•

Rewizja wyroku możliwa tylko w przypadku odkrycia faktu nie

znanego Trybunałowi i stronie żądającej rewizji w chwili

wydania wyroku( ab nova reperta).

PODZIAŁ MISJI POKOJOWYCH:



wojskowe misje obserwacyjne

- w skład

których wchodzą nieuzbrojeni oficerowie, których

zadaniem jest monitorowanie zawieszenia broni

i odwrotu wojsk oraz patrolowanie granic i stref

zdemilitaryzowanych;



siły pokojowe

- utworzone z narodowych

kontyngentów wojskowych zaangażowanych do

pełnienia zadań podobnych jak obserwatorzy

wojskowi, stanowią często bufor między stronami

konfliktu.

Utrzymywanie pokoju

(peacekeeping)



Jednym z celów ONZ jest zapewnienie pokoju

i bezpieczeństwa (KNZ rozdział 1, art. 1). Dlatego też

organizacja ta została upoważniona do stosowania

zbiorowych środków dla zapobiegania oraz usuwania

zagrożeń i naruszeń pokoju, a także tłumienia

wszelkich aktów agresji. W razie zaistnienia takiej

sytuacji organem posiadającym kompetencje do

podejmowania akcji jest Rada Bezpieczeństwa.

Zgodnie z KNZ jej obowiązkiem jest zapobieganie

naruszeniom pokoju oraz zastosowanie środków

przymusu w razie dopuszczenia się przez państwo

aktu agresji. Kraje zasiadające w Radzie decydują

o zasadniczych celach misji, określają liczbę jej

uczestników i czas trwania.

Tworzenie pokoju (peacemaking)



Tworzenie pokoju (

peacemaking

) polega na

skłonieniu dyplomatycznymi metodami stron

konfliktu do zaprzestania działań wojennych oraz

wynegocjowaniu pokojowego rozstrzygnięcia

sporu. ONZ może zareagować tylko i wyłącznie za

zgodą stron konfliktu. Operacja pokojowa

rozpoczyna się w chwili powstania sytuacji

kryzysowej, natomiast arbitraż może się zacząć

na długo przed nią.

Budowanie pokoju (peacebuilding)



Budowanie pokoju (

peacebuilding

) polega na

podejmowaniu akcji mających na celu

uniemożliwienie ponownego powstania sytuacji

konfliktowej oraz dążeniu do umocnienia pokoju,

m. in. poprzez działania na polu militarnym, takie

jak rozbrojenie, demobilizacja, niszczenie broni.

Budowanie pokoju obejmuje również repatriację

uchodźców, opiekę nad dziećmi poszkodowanymi

przez konflikt, organizowanie instytucji prawno -

rządowych, przeprowadzanie reform oraz

wyborów, kontrolę nad przestrzeganiem praw

człowieka, usprawnianie aparatu wewnętrznego,

sądownictwa i policji, a także odbudowywanie

gospodarki kraju uwikłanego w konflikt.

PIERWSZE MISJE POKOJOWE



UNTSO

Organizacja Narodów Zjednoczonych ds.

Nadzorowania Rozejmu

United Nations Truce Supervision Organization

Pierwszą misją pokojową była UNTSO, która rozpoczęła się

w maju 1948 r. Rada Bezpieczeństwa podjęła wówczas decyzję

o przeprowadzeniu wojskowej operacji, mającej na celu

nadzorowanie rozejmu arabsko - izraelskiego. Pierwsza misja

pokojowa ONZ spotkała się z dużą aprobatą ze strony

społeczności międzynarodowej. Wyrazem uznania dla kolejnych

misji było przyznanie Siłom Pokojowym ONZ w 1988 r.

Pokojowej Nagrody Nobla



UNDOF

Siły Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru

Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan

United Nations Disengagement Observer

Force

Po zawarciu porozumienia o zawieszeniu broni między Syrią

a Izraelem, na mocy rezolucji S/RES/350 Rady

Bezpieczeństwa z 31 maja 1974 r. ustanowione zostały siły

UNDOF. Do zadań misji należał nadzór nad wprowadzaniem

postanowień porozumienia między zwaśnionymi stronami.



UNIFIL

Tymczasowe Siły Zbrojne Organizacji

Narodów Zjednoczonych w Libanie

United Nations Interim Force in Lebanon

Siły UNIFIL utworzono na mocy rezolucji Rady

Bezpieczeństwa S/RES/425 i S/RES/426 z 19 marca 1978 r.

Miały one na celu potwierdzenie wycofania sił Izraela

z Libanu, przywrócenia międzynarodowego pokoju

i bezpieczeństwa w rejonie, a także pomoc rządowi Libanu

w sprawowaniu efektywnej władzy.



UNOMIG

Misja Obserwacyjna Organizacji Narodów

Zjednoczonych w Gruzji

United Nations Observer Mission in Georgia

UNOMIG ustanowiono na mocy rezolucji Rady

Bezpieczeństwa S/RES/ 858 z 24 sierpnia 1993 r. UNOMIG

powołano w celu nadzorowania zawieszenia broni pomiędzy

Gruzją i stroną abchaską. Mandat UNOMIG rozszerzono po

podpisaniu przez obydwie strony Porozumienia

o Zawieszeniu Broni i Rozdzieleniu Wojsk (1994 r.).

Jego mandat był poszerzany i przedłużany przez rezolucje

Rady Bezpieczeństwa: 881 (1993), 937 (1994).



UNMIK

Misja Tymczasowej Administracji Organizacji

Narodów Zjednoczonych w Kosowie

United Nations Interim Administration

Mission in Kosovo

W 1999 r. doszło do interwencji NATO mającej na celu

przerwanie konfliktu w prowincji Nowej Jugosławii - Kosowie.

ONZ postanowiła włączyć się w zadanie odbudowy

zniszczonej prowincji i przywrócenie ładu i bezpieczeństwa.

Na podstawie rezolucji S/RES/1244 Rady Bezpieczeństwa

ONZ z dnia 10 czerwca 1999 r. utworzono cywilną

administrację w Kosowie UNMIK.

MISJE POKOJOWE W LICZBACH



Od 1948 roku na całym świecie przeprowadzono 60 operacji

pokojowych, w których wzięło udział ponad 750 tys. osób

personelu wojskowego, policyjnego oraz cywilnego,

pochodzących z ponad 110 krajów. Obecnie działa 15 misji,

które rozmieszczone są w Afryce, Azji, Ameryce, na Bliskim

Wschodzie oraz w Europie. Uczestniczy w nich 62 811

członków personelu wojskowego oraz cywilnej policji z 109

krajów, a także 4517 osób międzynarodowego personelu

cywilnego, 8654 lokalnego personelu cywilnego oraz 1812

wolontariuszy ONZ. Od 1948 r. do 2006 r. w operacjach

pokojowych śmierć poniosło 2272 osób.



Łączny koszt wszystkich operacji od 1948 r. do czerwca

2006 r. szacuje się na ok. 41 mld USD. Budżet na okres od

pierwszego lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r. wyniesie

4,75 mld USD.

UCZESTNICY MISJI

POKOJOWYCH



ONZ nie posiada własnych oddziałów wojskowych,

korzysta ze środków państw członkowskich, które

udostępniają ochotnicze oddziały wojskowe, odpowiedni

sprzęt oraz całe zaplecze logistyczne. Oddziały

uczestniczące w operacjach pokojowych noszą krajowe

umundurowanie, a identyfikowane są z ONZ na podstawie

niebieskich hełmów lub beretów oraz emblematów.



Żołnierze biorący udział w misjach pokojowych ONZ

otrzymują wynagrodzenie z rąk własnego rządu, przy

uwzględnieniu realiów płacowych obowiązujących w ich

kraju. Wolontariusze uczestniczący w operacjach

pokojowych otrzymują zwrot kosztów z funduszy ONZ

w wysokości ok. 1000 USD miesięcznie. ONZ zwraca także

koszty poniesione przez państwa w celu zakupienia

niezbędnego wyposażenia.

WSPÓŁPRACA Z INNYMI

ORGANIZACJAMI



ONZ w ramach wypełniania operacji pokojowych

współpracuje z innymi organizacjami międzynarodowymi

działającymi na terenach objętych konfliktem, aby

koordynować działania polityczne podjęte w celu

zaprowadzenia pokoju. Organizacje współpracujące z ONZ

to: Organizacja Państw Amerykańskich, Organizacja

Jedności Afrykańskiej, Organizacja ds. Bezpieczeństwa

i Współpracy w Europie, Wspólnota Gospodarcza Państw

Afryki Zachodniej, Wspólnota Niepodległych Państw,

Organizacja Paktu Północno- Atlantyckiego. W niektórych

przypadkach wynikiem współpracy jest połączenie operacji

pokojowych ONZ z siłami międzynarodowymi, tak jak

w przypadku misji pokojowych działających jednocześnie ze

zjednoczonymi Siłami Zbrojnymi (UNITAF) w Somalii, siłami

IFOR i SFOR w Bośni i Hercegowinie, siłami

międzynarodowymi na Haiti, Zjednoczonymi Siłami

Pokojowymi Wspólnoty Niepodległych Państw

w Tadżykistanie i Gruzji.

OCHRONA PRAW CZŁOWIEKA



Podstawowe dokumenty:



Karta Narodów Zjednoczonych



Powszechna Deklaracja Praw Człowieka



Konwencje traktatowe:



Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych

Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych

i Kulturalnych



Konwencja o Prawach Dziecka



Konwencja w Sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji

Kobiet



Konwencja Dotycząca Statusu Uchodźców



Konwencja w Sprawie Zakazu Stosowania Tortur oraz Innego

Okrutnego, Nieludzkiego

lub Poniżającego Traktowania albo Karania



Międzynarodowa Konwencja w Sprawie Likwidacji Wszelkich Form

Dyskryminacji Rasowej



i inne protokoły dodatkowe.

SPIS INSTRUMENTÓW PRAWNYCH

DOTYCZĄCYCH PRAW CZŁOWIEKA



Prawdopodobnie największym osiągnięciem Narodów

Zjednoczonych na polu praw człowieka, będącym rezultatem

wieloletnich wspólnych działań jest stworzenie kompleksowych

i tworzących jednolitą całość uregulowań dotyczących praw

człowieka. Głównym ich fundamentem jest Międzynarodowa

Karta Praw Człowieka z jej pięcioma ukonstytuowanymi aktami

prawnymi (Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, Pakty Praw

Człowieka i Protokoły Fakultatywne). W wyniku dokonanej

w 1994 roku kompilacji Międzynarodowych Instrumentów

Prawnych dotyczących praw człowieka, ogłoszono listę blisko

95 tekstów międzynarodowych konwencji, deklaracji oraz

innych dokumentów.



Spośród wszystkich instrumentów prawnych można wyróżnić

kilka kategorii:



Instrumenty ogólne i specjalne;



Instrumenty globalne i regionalne;



Dokumenty prawnie wiążące oraz inne instrumenty prawne.

POMOC HUMANITARNA



Udzielaniem pomocy humanitarnej w ramach systemu

Narodów Zjednoczonych zajmuje się Biuro Narodów

Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej -

OCHA (ang. United Nation Office for the Coordination of

Humanitarian Affairs).



Znaczącą częścią działalności, którą zajmuje się OCHA jest

gromadzenie, analiza oraz szerzenie informacji na temat

sytuacji i zadań podejmowanych w miejscach gdzie niesiona

jest pomoc humanitarna. OCHA prowadzi monitoring i

publikuje raporty na temat klęsk naturalnych na stronach

internetowych.

PRZYKŁADY POMOCY HUMANITARNEJ:



Tsunami na Oceanie Indyjskim w grudniu 2004 roku



Trzęsienie Ziemi w południowej Azji w październiku 2005

roku

OCHA

Do szczegółowych zadań OCHA należy:



Reagowanie, niesienie pomocy oraz koordynacja działań

w terenie w obliczu nagłych kryzysów



Zarządzanie kryzysami, redukcja czynników ryzyka, prewencja



Opracowywanie polityki kryzysowej i zrównoważonych

rozwiązań



Nadzorowanie, monitorowanie przebiegu działań i sytuacji na

świecie



Współpraca z organizacjami niosącymi pomoc na szczeblu

narodowym i międzynarodowym



Powoływanie Centrów Informacji Kryzysowej, informowanie

społeczności międzynarodowej o aktualnej sytuacji poprzez

stronę internetową ReliefWeb www.reliefweb.int



Badania na rzecz rozwoju polityki kryzysowej



Stanowienie standardów i norm pomocy humanitarnej

WALKA Z TERRORYZMEM

"Jesteśmy zdeterminowani by walczyć z terroryzmem

i uczynimy wszystko, aby pokonać to zło"

, te słowa Sekretarza

Generalnego ONZ wypowiedziane 18 listopada 1999 r., na

długo przed zamachami na Nowy Jork i Waszyngton, pokazują

iż problem terroryzmu i zagrożenia z nim związane były zawsze

przez NZ bardzo poważnie traktowane.



Liczne konwencje i traktaty antyterrorystyczne:



Konwencja o przestępstwach i innych bezprawnych aktach

dokonanych na pokładzie samolotu (1963 r.)



Konwencja o zwalczaniu bezprawnego zawładnięcia statkami

powietrznymi (1970 r.)



Konwencja o zakazie brania zakładników (1979 r.)



Konwencja o przeciwdziałaniu bezprawnym czynom przeciwko

bezpieczeństwu żeglugi morskiej (1988 r.)



Liczne działania podejmowane na rzacz walki z terroryzmem –

rezolucje ONZ.

Rezolucja 1368 (2001 r.) przyjęta przez Radę

Bezpieczeństwa ONZ 12 września 2001r.

W rezolucji Rada Bezpieczeństwa NZ

Jednogłośnie potępiła przerażające akty terroru z 11

września 2001 r., uznając jednocześnie takie czyny jako

groźbę dla pokoju i bezpieczeństwa na świecie.

Wyraziła najgłębsze wyrazy współczucia i złożyła swoje

kondolencje ofiarom oraz ich rodzinom a także rządowi USA

Wezwała wszystkie państwa do wspólnej pracy by

doprowadzić przed oblicze sprawiedliwości winnych tej

tragedii

Wezwała także do przyspieszenia wysiłków zmierzających

do ratyfikacji przez poszczególne państwa odpowiednich

konwencji antyterrorystycznych uchwalonych przez ONZ

Wyraziła swoją gotowość do podjęcia wszelkich

niezbędnych kroków, zgodnych z zapisami w Karcie NZ,

w celu zwalczania terroryzmu

Potwierdziła swoją wolę walki ze wszelkimi formami

terroryzmu.

DEFINICJA TERRORYZMU WYPRACOWANA W

RAMACH m.in. ONZ



Konwencja Ligi Narodów (1937 r.)



Wszystkie działanie przestępcze skierowane przeciwko

państwom, których celem jest wytworzenie stanu terroru

w umysłach ludzi, grup osób lub społeczeństwa.



Definicja zaproponowana przez A.B. Schmidta

z Wydziału

Przestępczości ONZ (1992)



Akt terroru - przestępstwo wojenne popełnione w czasach

pokoju.



Rezolucja RB 1269 (1999 r.)



Stanowczo potępiamy wszelkie akty, metody i praktyki

terrorystyczne jako nieusprawiedliwione, niezależnie od tego

kiedy i przeciwko komu zostały popełnione, zwłaszcza te, które

zagrażają międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu.



Definicja przyjęta przez środowiska

akademickie



Terroryzm [łac.], różnie umotywowane

ideologicznie, planowane i zorganizowane działania

pojedynczych osób lub grup skutkujące

naruszeniem istniejącego porządku prawnego,

podjęte w celu wymuszenia od władz państwowych

i społeczeństwa określonych zachowań

i świadczeń, często naruszające dobra osób

postronnych. Działania te realizowane są z całą

bezwzględnością, za pomocą różnych środków

(przemoc fizyczna, użycie broni i ładunków

wybuchowych), w celu nadania im rozgłosu

i celowego wytworzenia lęku w społeczeństwie.

ŚWIATOWE KRYZYSY



Afryka



Haiti



Kraje Byłej Jugosławii



Irak



Rwanda



Sudan

TAM BYŁO ONZ



SUDAN



Trwający przez przeszło 50 lat konflikt w Sudanie pochłonął co najmniej 2

miliony ofiar. Ponad 4,5 miliona osób zostało zmuszonych do opuszczenia

swoich domów. Wojna domowa w Sudanie wybuchła już pod koniec 1955 roku.

Powodem buntu murzyńskiej ludności z południa kraju (bunt w Torit) było

niezadowolenie z powodu politycznej i gospodarczej dominacji muzułmańskich

Arabów z północy. Na początku 2003 roku wybuchł konflikt w położonym na

zachodzie kraju Darfurze.



W pomoc w rozwiązaniu konfliktu sudańskiego zaangażowane jest wiele agend

ONZ tj.

FAO, OCHA, UNDP, UNICEF, WHO, WFP i in.



W czerwcu 2004 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ na mocy rezolucji 1547

z 11.06.2004 roku powołała Misję NZ w Sudanie.



Głównymi zadaniami UNMISu wyszczególnionymi w tej rezolucji jest ułatwianie

kontaktu między stronami konfliktu oraz przygotowanie operacji pokojowej.



W czerwcu 2004 roku został również powołany Specjalny Przedstawiciel

Sekretarza Generalnego ds. Sudanu, którym został Jan Pronk. Stoi on na czele

misji pokojowej ONZ UNMIS.

RWANDA



W 1994 roku w Rwandzie w walkach na tle etnicznym pomiędzy

plemionami Tutsi i Hutu zginęło około 800 tysięcy ludzi. Zajścia

rozpoczęły się 7 kwietnia 1994 roku, dzień po zestrzeleniu

podchodzącego do lądowania w Kigali samolotu, na pokładzie

którego znajdowali się prezydenci Rwandy i Burundi.

Systematyczna masakra mężczyzn, kobiet i dzieci trwała około

100 dni i odbywała się na oczach społeczności międzynarodowej.



5 października 1993 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ na mocy

rezolucji nr 872 powołała Misję ONZ do spraw Pomocy Rwandzie

(UNAMIR). UNAMIR zakończyła swą działalność w 1996 roku.



Cały system ONZ udzielił pomocy w uzyskaniu stabilizacji i

odbudowy Rwandy. Za osiągnięcia ONZ można uznać m.in.

działalność na rzecz ochrony praw człowieka i ponowną

organizację rwandyjskiego systemu sądownictwa. ONZ wdrożył

program pomocy humanitarnej dla Rwandy i dla uchodźców z tego

kraju. Żołnierze misji pokojowej zajęli się wprowadzaniem

bezpieczeństwa, rozminowywaniem, odbudową infrastruktury

państwa oraz udzielaniem pomocy powracającym do kraju

uchodźcom i osobom ukrywającym się na terenie własnego kraju.



8 listopada 1994 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ rezolucją nr 955

utworzyła Międzynarodowy Trybunał Karny dla Rwandy dla

osądzenia osób winnych ludobójstwa oraz innych poważnych

naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego popełnionych

na terytorium Rwandy i w krajach sąsiednich w okresie od 1

stycznia do 31 grudnia 1994 roku.

AFRYKA - KONGO



Konflikt w Demokratycznej Republice Konga rozpoczął się w 1997

roku. Ma podłoże polityczno-etniczne. Kraj jest zamieszkany

przez dwie antagonistycznie nastawione względem siebie grupy

etniczne Tutsi i Hutu. W konflikt zaangażowały się także państwa

trzecie (m.in. Zambia, Uganda, Rwanda). Wymordowano rzesze

uchodźców rwandyjskich.



Operacja pod nazwą MONUC.



Mandat MONUC obejmuje m.in.:



ustanowienie i utrzymanie stałego kontaktu z centrami dowodzenia

wszystkich sił zbrojnych;



rozmowy ze stronami konfliktu w celu wypuszczenia jeńców

wojennych;



współpracę z międzynarodowymi organizacjami humanitarnymi;



zapewnienie pomocy w działaniach humanitarnych i nadzorowanie

przestrzegania praw człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem

kobiet, dzieci i nieletnich żołnierzy;



koordynację działalności agencji Narodów Zjednoczonych

w Demokratycznej Republice Konga;



prowadzenie działań mających na celu eliminację min i materiałów

wybuchowych.

BOŚNIA I HERCEGOWINA



Kiedy misja Organizacji Narodów Zjednoczonych

w Bośni i Hercegowinie (UNMIBH) zakończyła

operacje w grudniu 2002 roku sfinalizowano

najbardziej obszerną reformę policji jaka

kiedykolwiek została przedsięwzięta przez ONZ.

UNMBIH wyszkoliła 17000 silnej krajowej policji.

Oprócz utrzymania wewnętrznego

bezpieczeństwa siłom tym udało się ograniczenie

przemytu, handlu narkotykami i handlu żywym

towarem.

"Niedola ofiar klęsk żywiołowych i konfliktów

zbrojnych, bez względu na rejon świata,

stanowi zagrożenie dla całej ludzkości.", Kofi

A. Annan, Sekretarz Generalny ONZ

"Najważniejszym celem, najpoważniejszym

zobowiązaniem i największą ambicją ONZ jest

zapobieganie konfliktom zbrojnym", Kofi A.

Annan, Sekretarz Generalny ONZ

Document Outline