Terapia strukturalna

 

 

Przedstawiciele

SALVADOR MINUCHIN, 

Rosman,  Walters, 

Montalvo, Aponte, 

Greenstein

 

 

główne pojęcia

– struktura rodziny: „Niewidoczna sieć 

funkcjonalnych wymagań, które 
warunkują sposób, w jaki członkowie 
rodziny pozostają w interakcji” 
(Minuchin, 1974)

 

 

• Strukturalna teoria systemów rodzinnych 

(Minuchin, 1974) za szczególnie ważne 

uważa pojęcie struktury rodziny 

definiowaną poprzez określenie:

– Hierarchii w rodzinie (hierarchy)
– Spójności (cohesion) 
– Granic w systemie rodzinnym (family 

boundaries)

– Elastyczności systemu

 

 

Granice 

W przypadku systemu jaki stanowi rodzina 

wyróżnić możemy trzy rodzaje granic:

• granice wyodrębniające rodzinę
• granice wyodrębniające podsystemy
• granice wyodrębniające poszczególne 

osoby,

z których każda może mieć charakter 

sztywny, rozmyty lub najbardziej 
funkcjonalny – półprzepuszczalny. 

 

 

granice wyodrębniające 

rodzinę

rozmyte

- brak spójności rodziny
- nie wykształcają się 

struktury lojalności

- role w rodzinie nie są 

jasno określone

- członkowie rodziny 

pochodzenia są 

włączeni do rodziny 

nuklearnej 

sztywne

- niewiele kontaktów z 

otoczeniem (np. dzieci z 

rówieśnikami)

- realizowane są głównie 

cele rodzinne, a 

bagatelizowane cele i 

potrzeby indywidualne 

osób 

- trudności dzieci w 

odseparowaniu się od 

rodziny

- system nie wpuszcza 

obcych (dzieci nie mogą 

założyć własnych rodzin) 

 

 

granice wyodrębniające 

podsystemy

rozmyte

- pomieszanie ról
- mniejsze poczucie 

bezpieczeństwa u 
dzieci

- dzieci włączane w 

aktywności dorosłych, 
nieadekwatnie do fazy 
rozwojowej

- rodzice twierdzą, że 

wiedzą wszystko o 
swoich dzieciach

sztywne

- brak porozumienia między 

rodzicami i dziećmi

- rodzice autokratyczni 

wobec dzieci

- dzieci radzą sobie z 

problemami, pomagając 
sobie nawzajem 
(hierarchia w obrębie 
rodzeństwa)

- dzieci mają mało okazji do 

szukania wparcia i 
pomocy u rodziców 

 

 

granice wyodrębniające 

poszczególne osoby

rozmyte

- trudność w wyodrębnieniu 

własnych potrzeb

- brak intymności, 

niemożność posiadania 

własnych spraw, tajemnic

- wysoki poziom 

rozprzestrzeniania się 

lęku i stresu z jednego 

członka rodziny na innych

- każdy odpowiada za 

każdego, a nie każdy za 

siebie

- może łączyć się ze sztywną 

granicą zewnętrzną 

sztywne

- przewaga planów 

własnych nad wspólnymi 

– każdy ma swoje życie

- samotność, brak oparcia, 

słabe więzi

- role nakładają się, gdyż 

brak jest 

komplementarności; 

dzieci nie uczą się ról

- dzieci mają 

niezaspokojoną potrzebę 

niezależności, gdyż nie 

miały wykształconej 

zależności 

 

 

Cele terapii

 Zmiana struktury rodziny:
- Uelastycznienie granic zbyt sztywnych
- Usztywnienie granic zbyt płynnych 

(zatartych)

[Rozwiązanie bieżącego problemu, bez 

zmiany struktury rodziny – cel 
niewystarczający]