Autodesk Inventor  

Wyciągnięcie złożone

Artur Lepszy
Grupa 3 sem. VI
Automatyka i Robotyka

 

 

Wyciągnięcie złożone to operacja kształtująca, która 

wykorzystuje co 

najmniej dwa profile do wykonania kształtu bryłowego lub
powierzchniowego. Wyciągnięcie złożone jest wykorzystywane 

jako

operacja przeznaczona do budowania bardziej skomplikowanych 
kształtów, których nie można wykonać za pomocą prostszych 

narzędzi.

Do wykonania operacji wyciągnięcia złożonego możemy 

zastosować 

dowolną liczbę profili, które są szkicami lub ścianami 

istniejących brył. 

Profile mogą być kształtami 2D lub 3D. 

 

 

Najprostszym przypadkiem jest użycie dwóch profili. Na 

ilustracji 1

przedstawiony jest okrąg i prostokąt z zaokrąglonymi 

narożnikami. 

Efektem zastosowania operacji wyciągnięcia złożonego dla 

tych profili

ze standardowymi ustawieniami jest kształt z rys. 2.

rys. 1

rys. 2

 

 

 

 

W operacji wyciągnięcia złożonego brane pod uwagę są linie i łuki
wykonane linią ciągłą. Geometria konstrukcyjna służąca do 
zbudowania profilu powinna być wykonana linią konstrukcyjną zamiast 
linią ciągłą.
W operacji wyciągnięcia złożonego, można zastosować jedną lub kilka 
krzywych prowadzących, których zadaniem jest kontrolowanie kształtu
utworzonego pomiędzy profilami. Program Inventor pozwala na
zastosowanie dowolnej liczby krzywych prowadzących, które mogą być 
krzywymi 2D lub 3D. Na rys 3a widoczny jest zestaw trzech profili, 
pomiędzy którymi będzie utworzone wyciągnięcie. Natomiast na rys 3b 
widoczny jest zestaw dodatkowych czterech krzywych prowadzących

rys.3

 

 

Przy tworzeniu kształtu z zastosowaniem wyciągnięcia 

złożonego 

należy zwrócić szczególną uwagę na liczbę wierzchołków
poszczególnych profili. Idealna sytuacja jest tak, w której 

liczba 

wierzchołków we wszystkich profilach jest identyczna. 

rys. 4

rys. 5

 

 

Jeżeli jednak nie możemy zapewnić takiej samej liczby 

wierzchołków w 

poszczególnych profilach to konieczne jest zastosowanie 

narzędzia do 

kształtowania torów przejścia pomiędzy wierzchołkami. Na rys 

6a

 przedstawiony jest zestaw dwóch profili o różnych liczbach
wierzchołków. Rys 6b przedstawia wyciągnięcie bez korekcji 

przejścia 

pomiędzy wierzchołkami, natomiast na rys 6c pokazany jest 

kształt po

zastosowaniu korekcji przejścia pomiędzy wierzchołkami. 

rys. 6

 

 

 

 

 

 

Jeżeli tworzymy wyciągnięcie złożone pomiędzy płaskimi 

profilami to

możemy ustalić warunki kąta i wagi określające sposób 

dochodzenia 

wyciągnięcia do profilu. Warunek kąta określa kąt pod jakim 

tworzone

są powierzchnie wyciągnięcia złożonego, względem płaszczyzny 
profilu. Wartość tego kąta może być z zakresu 0 < kąt <180 st. 
Standardowo program ustala kąt 90 st. Rys 7a przedstawia 
wyciągnięcie bez korekcji kąta i wagi. Na rys 7b 
powiększono kąt dla dolnego szkicu do 160 st. Natomiast na rys 

7c kąt

dla dolnego szkicu został zmniejszony do 10 st. 

rys. 7

 

 

Waga określa w jednostkach niemianowanych tendencję do 
utrzymania kształtu profilu zanim wyciągnięcie będzie 

przekształcać się 

w kształt narzucany przez kolejny profil. Standardowo program 

ustala

wartość wagi na 0. Wartości wag są uzależnione od wielkości 

modelu.

Na ilustracji 8a przedstawiony jest kształt bez korekcji kąta i 

wagi. Na

rys. 8b zwiększono wartość wagi dla dolnego profilu, a na rys 

8c 

zwiększono dodatkowo wartość wagi dla górnego profilu.

rys. 8

 

 

Program umożliwia łączenie różnych wartości kąta i wagi, co 

pozwala 

na uzyskanie bardziej złożonych kształtów. Na rys. 9a 

przedstawiony 

jest kształt bez korekcji warunków kąta i wagi. Na rys. 9b 
przedstawiony jest model w którym dla dolnego profilu 

powiększono 

wartość kąta powyżej 90 st. i zwiększono wagi. Natomiast na 

rys. 9c

przedstawiony jest model, w którym dodatkowo dla górnego 

profilu 

zmniejszono wartość kąta poniżej 90 st. i powiększono wagi.

rys. 9

 

 

 

 

PROGRAM UŻYTY W PREZENTACJI :

AUTODESK INVENTOR 2008 

PROFESSIONAL