Choroba Alzheimera jest jednym ze schorzeń 
otępiennych w której proces uszkodzenia komórek 
mózgowych prowadzi do wielu zaburzeń sfery 
pamięci, myślenia, uwagi, zmian osobowości, utraty 
zdolności mowy.
Proces destrukcji postępuje powoli i nieodwracalnie, 
prowadząc do 
zaniku umiejętności i wiedzy nabytych w procesie 
uczenia się.
Choroba występuje z reguły po 65 roku życia

Początkowo występują zaburzenia pamięci 
krótkotrwałej następnie
długotrwałej.
Zaburzenia orientacji co do miejsca, czasu, osoby 
własnej prowadzące do pełnej dezorientacji.
Występują zaburzenia koncentracji uwagi, procesu 
myślenia,
ograniczenie zainteresowań, napędu ruchowego oraz z 
czasem do
ograniczenia sprawności. 
Chory traci umiejętność czytania, pisania, liczenia, 
mówienia i 
rozumienia mowy.

 

 

1. Sztywność mięśni, trudność w utrzymaniu postawy ciała, 
2. Zaburzenia połykania.
3. Napady drgawek.
4. Utrata poczucia wstydu i wstrętu.
5. Nietrzymanie moczu i stolca.
6. Całkowita zależność od opieki osób drugich.

Opieka pielęgniarska jest podobna jak w innych 
zespołach organicznych

. 

1. Niewskazane jest nadopiekuńcze traktowanie 
chorego.
2. Wyznaczenie rytmu dnia, przestrzeganie 
porządku dnia, 
     wprowadzenie dodatkowych oznakowań 
przypominających.
3. Zadbanie o bezpieczeństwo chorego w domu. 
Zabezpieczenie  
    niebezpiecznych przedmiotów.

Choroba ogranicza lub zupełnie eliminuje zdolność uczenia się.
Zmiany somatyczne:

 

 

Czynności przeznaczone do wykonania przez chorego:

1. Sortowanie, układanie, składanie, sprzątanie.
2. Drobne prace w ogródku i wśród zwierząt domowych.
3. Czynności odtwórcze i twórcze np.śpiewanie, 
malowanie, robótki
    ręczne.
4. Gry ruchowe, gry logiczne, umysłowe ( na poziomie 
wieku dziecka   
    2-5lat).
5. Spacery w znane miejsca. 

Zajęcia powinny być powtarzane regularnie. 
Nagradzać chorego

. 

Doceniać każdą wykonaną czynność.

Chory musi czuć, że jest potrzebny, kochany i akceptowany przez 
otoczenie mimo postępującego procesu otępienia

. 

Stosowanie komunikacji niewerbalnej i kontaktu dotykowego.

Rodzina powinna zwrócić się o pomoc medyczną i pielęgniarską  
ponieważ choroba ma charakter długotrwały, w końcowej fazie 
bardzo wyczerpujący dla osób opiekujących się.

 

 

Istnieją ośrodki zajmujące się chorymi z 
zespołem psychoorganicznym dzienne bądź 
DPS, grupy samopomocy.

Leczenie farmakologiczne: preparaty selegiliny Jumex, 
Aricept, Excelon.