Światłolecznictwo

Światłolecznictwo to dział

fizykoterapii, metoda leczenia

Światłem wykorzystująca jego

naturalne (helioterapia) lub

sztuczne źródła (aktynoterapia),

emitujące głównie promienie

podczerwone (sollux),

nadfioletowe (lampa kwarcowa)

lub skojarzone światło obu typów

promieniowania.



Podstawowym kryterium,

według którego dzielimy

promieniowanie jest długość

fali.

Ponieważ światłolecznictwo korzysta ze

ściśle określonych rodzajów

promieniowania w tym miejscu

zostaną omówione tylko interesujące

nas zakresy tego promieniowania.

Właściwości fizyczne i biologiczne

promieniowania elektromagnetycznego



Promieniowanie podczerwone (IR – infra-red)

jest

promieniowaniem niewidzialnym,

umiejscowionym w widmie promieniowania

elektromagnetycznego, miedzy czerwienią widma

światła widzialnego a mikrofalami. Jest ono

emitowane przez rozgrzane ciała. W leczeniu

wykorzystuje się promieniowanie podczerwone o

długości fali 770-15000 nm.



Promieniowanie widzialne znajduje się w paśmie

400-760 nm, wywołując u ludzi i zwierząt

wrażenia świetlne. W widmie promieniowania

elektromagnetycznego jest ono umiejscowione

pomiędzy nadfioletem a podczerwienią.



Promieniowanie nadfioletowe (UV – ultra-violet)

to, podobnie jak promieniowanie podczerwone,

promieniowanie niewidzialne o długości fali 400-

100 nm. W widmie promieniowania

elektromagnetycznego jest umiejscowione zaraz

za obszarem fioletu widma widzialnego. W

lecznictwie wykorzystuje się promieniowanie

nadfioletowe o długości fali 380-200 nm.

Wszystkie te rodzaje promieniowania

elektromagnetycznego powstają w wyniku zmian

zachodzących w atomach lub drobinach

emitującego je ciała. Promieniowanie rozchodzi

się w postaci oddzielnych porcji energii –

kwantów, zwanych też fotonami.

Promieniowanie elektromagnetyczne

padając na granice miedzy dwoma

ośrodkami ulega:



odbiciu, które jest wprost proporcjonalne

do stopnia gładkości powierzchni, na która

pada. Z kolei gładkość powierzchni zależy

od jej składu chemicznego i właściwości

optycznych;



pochłanianiu od stopnia pochłaniania

zależą wszelkie reakcje fotochemiczne i

biologiczne zachodzące w tkankach

pochłaniających to promieniowanie;



załamaniu, które występuje przy ukośnym

przejściu promieniowania przez granice

ośrodków o różnej gęstości;



-ugięciu (dyfrakcji) jeżeli

promieniowanie elektromagnetyczne

natrafi na swojej drodze na szczelinę

lub przeszkodę nieco mniejsza niż

długość fali. Wówczas krawędzie tej

przeszkody staja się źródłem

promieniowania rozchodzącego się w

kierunku różnym od kierunku

promieniowania padającego;



-rozproszeniu, które jest odwrotnie

proporcjonalne do gładkości

powierzchni, na która pada.

Widmo promieniowania słonecznego w swej

drodze do ziemi ulega zmianie w zależności

od:

-pory roku i dnia

W różnych porach roku i dnia zmienia się

skład promieniowania słonecznego, co jest

związane z katem padania. Im mniejszy

jest kat padania promieni słonecznych tym

bardziej musza one przebijać się przez

grubsze warstwy atmosfery. Z kolei w

godzinach rannych i popołudniowych ilość

promieniowania ultrafioletowego jest

niewielka, największa, gdy słonce jest w

zenicie,

-wysokości nad poziomem morza

Na większych wysokościach ilość

promieniowania ultrafioletowego jest

wyższa, co jest związane głównie z

czystością i przejrzystością powietrza,

-pozycji na ziemi

Zachmurzenia, a także zanieczyszczenia

powietrza (od zawartości w powietrzu pary

wodnej i pyłów),

-siły odbicia (nad morzem, na śniegu)

Promieniowanie słoneczne pochłonięte przez

skórę wywołuje w niej odczyny miejscowe.

Są one wynikiem oddziaływania na skórę,

zarówno promieniowania podczerwonego,

jak i ultrafioletowego. Na odczyn

miejscowy występujący w skórze składa

się rumień cieplny (wpływ działania

podczerwonych promieni słonecznych) i

rumień fotochemiczny (wywołany

działaniem słonecznych promieni UV).

Emisje promieniowania podczerwonego

odbieramy jako uczucie ciepła a ultrafiolet

jest odpowiedzialny za złożony proces

brązowienia skóry i cała gamę procesów

fotochemicznych i fotobiologicznych.

Światło słoneczne oddziałuje

korzystnie na organizm w wyniku

zachodzących w nim odczynów

ogólnych. Wpływ światła słonecznego

polega miedzy innymi na wzmożeniu

przemiany materii, pobudzeniu

mechanizmów krwiotwórczych,

zwiększeniu odporności organizmu

na zakażenia, pobudzającym wpływie

na gruczoły wydzielania

wewnętrznego, działaniu

odczulającym oraz

przeciwkrzywiczym

Nie należy jednak zapominać, że światło

słoneczne może wywołać niekorzystne

odczyny

Będą one występować w przypadku

niewłaściwego dawkowania, a co za

tym idzie w przypadku pochłonięcia

zbyt dużej ilości energii

promieniowania. Objawiają się

nadmiernym rumieniem

fotochemicznym, uczuciem ogólnego

rozbicia, bólami głowy, gorączka a

nawet poparzeniami.

Helioterapie stosuje się w

leczeniu:



- gruźlicy kostno-stawowej



- gruźlicy dróg moczowych,



- gruźlicy węzłów chłonnych,



- przewlekłych stanów zapalnych stawów



- przewlekłych nieżytów dróg

oddechowych



- łuszczycy



- czyraczności



- trądzika pospolitego



- zaburzeń wzrostu kości u dzieci.

Przeciwwskazaniem do

stosowania kąpieli słonecznych

jest:



- gruźlica płuc,



- niewydolność krążenia,



- choroba nowotworowa,



- skłonność do krwawień z narządów

wewnętrznych,



- nadczynność tarczycy



- zaawansowana miażdżyca.

Aktynoterapia

Aktynoterapia określa się

wykorzystanie do celów leczniczych

sztucznych źródeł promieniowania

świetlnego (sollux, lampy kwarcowe,

laser).

Promieniowanie podczerwone

dzieli sie na:



- Promieniowanie krótkofalowe (IR-A),

tzw. bliskie, o długości fali 770-1500

nm .



- promieniowanie średniofalowe (IR-

B) o długości fali 1500-4000 nm .



- promieniowanie długofalowe (IR-C),

tzw. dalekie, o długości fali 4000-

15000 nm.

Skutki wywołane w tkankach przez

promieniowanie elektromagnetyczne, tym

samym przez promieniowanie

podczerwone, zależą od ilości pochłoniętej

energii. Zgodnie z prawem Grotthusa-

Drapera, tylko ta ilość energii, która

zostanie pochłonięta (a nie ta, która pada),

wywoła odczyn. Działanie biologiczne

promieniowania IR polega na ich wpływie

cieplnym na tkanki. Pochłonięta przez te

tkanki energia promieniowania zwiększa

energie kinetyczna ich cząsteczek a co za

tym idzie podnosi temperaturę tkanek.

Szybkość podnoszenia się ciepłoty tkanek

jest wprost proporcjonalna do szybkości, z

jaka energia jest pochłaniana.

Woda posiada dużą zdolność

pochłaniania, a ponieważ tkanki

zawierają wodę (60-70%), również

posiadają dużą zdolność

pochłaniania. Tak wiec pojemność

cieplna tkanek jest duża, ale nie

należy zapominać, że i układ

naczyniowy odgrywa dużą role w

przenoszeniu i przewodzeniu ciepła.

Zapobiega on wytwarzaniu dużej

różnicy ciepłoty w różnych częściach

ciała.

Przenikanie i pochłanianie

promieniowania

podczerwonego

Padające na skórę promieniowanie

podczerwone zostaje od niej odbite

(w 1/3) oraz pochłonięte (w 2/3).

Przenikanie i pochłanianie

promieniowania podczerwonego

zależy od długości fali.



Promienie podczerwone krótkofalowe (IR-

), mimo iż posiadają zdolność przenikania

do 30 mm (aż do tkanki podskórnej), to

jednak pochłaniane są głównie w warstwie

do 10 mm, skutkiem czego ulega ona

silniejszemu przegrzaniu. Ten rodzaj

promieniowania przenika przez skórę do

warstw tkanki podskórnej, bogato

unaczynionej, a jeżeli warstwa tłuszczowa

nie jest zbyt gruba, wówczas dochodzi

nawet do mięśni. Przegrzanie nie wywołuje

uczucia pieczenia ponieważ krew

pochłania ciepło i przenosi je do warstw

głębiej położonych, podnosząc ciepłotę

tkanek.



Promieniowanie podczerwone długofalowe

(IR-C)

nie przenika zbyt głęboko. Ogólna

granica to 3mm a najwyższa granica

przenikalności to 10mm. Tak wiec

przenikalność ogranicza się praktycznie

tylko do naskórka. Wynika stad, że

powierzchnia skóry pochłania je w

znacznym stopniu, przez co może ulegać

silniejszemu przegrzaniu. Ciepło jest

częściowo przewodzone do tkanek głębiej

położonych a częściowo występuje utrata

tegoż ciepła do otaczającego skórę

otoczenia (powietrza).



Skutki działania promieniowania

podczerwonego na organizm zależą od

wielu czynników obejmujących miedzy

innymi cechy samego promieniowania czy

cechy reaktywności organizmu. Duże

znaczenie ma widmo promieniowania,

energia fotonów, odległość od naświetlanej

skóry, jak i wielkość naświetlanej

powierzchni. Reakcja organizmu zależy

również od stanu skóry, jej wilgotności,

grubości tkanki podskórnej oraz stanu

układu krwionośnego i chłonnego.

Występujące skutki biologiczne są reakcja

na wywoływanie fizjologicznych odruchów

układu naczyniowego skóry (organizm

dąży do zachowania homeostazy cieplnej).

Wpływ biologiczny promieniowania

podczerwonego polega na działaniu ciepła,

które powoduje miedzy innymi:



-poprawę ukrwienia skóry i zwiększenie

wydzielania potu;



-rozszerzenie naczyń włosowatych skóry a co za

tym idzie zwiększony przepływ przez tkanki krwi

tętniczej;



-reakcje ze strony naczyń głębiej położonych

zgodnie z prawem Dastre-Morata. Prawo to mówi,

iż “bodźce termiczne (zimno lub ciepło) działając

na duże powierzchnie skóry, powodują przeciwne

do naczyń skóry zachowanie się dużych naczyń

klatki piersiowej i jamy brzusznej. Naczynia nerek,

śledziony i mózgu wykazują odczyn taki sam, jak

naczynia skóry.”;



-pobudzenie procesów

metabolicznych;



-działanie przeciwbólowe poprzez

podwyższenie progu bólu;



-zmniejszenie napięcia mięśni.



Odczyn miejscowy, jak wskazuje

sama nazwa, występuje w skórze, w

miejscu jej napromieniowania, ale

swym zasięgiem obejmuje

sąsiadujące z nim okolice. Polega on

na rozszerzeniu naczyń krwionośnych

skóry, co będzie powodować jej

zaczerwienienie. Objaw ten określa

się mianem rumienia cieplnego.

Rumień cieplny wykazuje kilka

charakterystycznych cech, dzięki

którym można odróżnić go od

rumienia fotochemicznego

(promieniowanie UV).

Występuje on w trakcie naświetlania,

jego nasilenie wzrasta w miarę

upływu czasu oddziaływania

promieniowania podczerwonego.

Zaczerwienienie skóry jest plamiste,

nierównomierne, co jest wynikiem

rozszerzania się głębiej położonych

naczyń krwionośnych skóry. Zanika

po pewnym czasie (około 1-2 godzin)

od zakończenia naświetlania.

Ogólne wskazania do

stosowania promieniowania

podczerwonego



-przewlekłych i podostrych procesach

zapalnych i reumatycznych stawów

oraz części miękkich kończyn;



-przewlekłych i podostrych stanach

zapalnych jamy nosowej, zatok

przynosowych, ucha zewnętrznego i

stawów żuchwy;



-nerwobólach oraz zespołach

bólowych; O stanach po



zapaleniu bakteryjnym, odmrożeniu i

uszkodzeniu promieniami rtg lub UV;

O chorobach naczyń krwionośnych i

obwodowych np. choroba Reynaud;



-naciekach i ropniach tkanek

miękkich, naciekach po zbyt płytko

podanych zastrzykach;



-jako zabieg przygotowawczy przed

masażem, kinezyterapią i niektórymi

zabiegami z zakresu

elektrolecznictwa, jak np.

jontoforezą.

Ogólne przeciwwskazania do

stosowania promieniowania

podczerwonego



-nieodwracalne uszkodzenia skóry i naczyń

(zmiany troficzne, miażdżyca tętnic) oraz

obrzęki;



-zaburzenia czucia;



-świeże urazy grożące krwawieniem oraz

choroby zakrzepowe (np. zakrzepowe

zapalenie żył);



-choroby nowotworowe;



-starość (miażdżyca oraz niewydolność

krążenia są bezwzględnym

przeciwwskazaniem);



-nadciśnienie tętnicze od II stopnia

wg WHO;



-okres ciąży;



-miesiączka;



-stany podgorączkowe i gorączka;



-niewydolność mięśnia sercowego,

stan po zawale, wady serca;



-choroby nerek;



-ostre stany zapalne jajników,

wyrostka robaczkowego, pęcherzyka

żółciowego.

Promieniowanie nadfioletowe



Częściej jest zwane promieniowaniem

ultrafioletowym. Ze względu na

zróżnicowane działanie biologiczne,

promieniowanie ultrafioletowe dzieli

się na:



- UV-A, tzw. długofalowe o długości

fali 400-315 nm



- UV-B, tzw. średniofalowe o długości

fali 315-280 nm



- UV-C, tzw. krótkofalowe o długości

fali 280-200 nm.

Przenikanie promieniowania krótkofalowego

jest małe i wynosi 0,1-0,5mm, tak wiec jest

pochłaniane przez warstwę naskórka. Z

kolei promieniowanie długofalowe przenika

głębiej, do warstwy 0,5-2mm. Jak widać

przenikliwość wzrasta wprost

proporcjonalnie do długości fali.

Promienie ultrafioletowe są pochłaniane

przez warstwę naskórka w 20%, przez

warstwę skóry w 50%, a pozostała cześć

promieniowania ulega odbiciu. Ilość

promieniowania odbitego od powierzchni

skóry zależy od kata padania promieni,

stanu skóry oraz od długości fali.

Promienie ultrafioletowe są

pochłaniane przez protoplazmę

komórek a skutkiem ich działania są

odczyny fotochemiczne i biologiczne.

Wielkość odczynu zależy, zgodnie z

prawem Grotthusa-Drapera, od ilości

pochłoniętej energii. Biologiczne

działanie promieniowania UV jest

następstwem jego działania

fotochemicznego.

Pod wpływem promieni UV w tkankach

i ich elementach zdolnych do

absorpcji (np. w karotenie, kwasach

nukleinowych, histydynie, tyrozynie,

lipoproteinach, melaninie,

hemoglobinie), zachodzą różne

reakcje chemiczne, takie jak synteza,

utlenianie, redukcja lub rozpad. Są

one przyczyna występowania

odczynu fotochemicznego, tworzenia

pigmentu czy wytwarzania witaminy

Odczyn fotochemiczny zwany również

rumieniem fotochemicznym, to odczyn

skóry, objawiający się jej zaczerwienieniem

w wyniku rozszerzenia naczyń

krwionośnych. Rumień fotochemiczny

powstaje w dwóch etapach:

W wyniku pochłonięcia energii

promieniowania UV przez białko komórek

warstwy kolczystej naskórka, dochodzi do

jego denaturyzacji, czego następstwem

jest uszkodzenie tych komórek. Z

uszkodzonych komórek wydzielają się

związki histaminopodobne, które

przenikają do skóry właściwej gdzie

powodują rozszerzenie naczyń

włosowatych.

Przy właściwym dawkowaniu promieni UV

nie występują żadne niepożądane skutki,

ale w sytuacji przedawkowania pojawia się

przebarwienie, natomiast przy znacznym

przedawkowaniu może dojść do powstania

pęcherzy śródskórnych i podskórnych oraz

nadżerek. Następstwem rumienia jest

zwiększenie przepuszczalności naczyń, co

powoduje przejście osocza do przestrzeni

miedzykomórkowych naskórka i skóry

właściwej, a to z kolei powoduje obrzęki.



W przypadku nagromadzenia się płynu

przesiękowego miedzy warstwami

naskórka powstają pęcherze wypełnione

płynem surowiczym. Innym następstwem

jest złuszczenie naskórka.



Przy częstych kontaktach z promieniami

UV, powstają znaczne zgrubienia warstwy

rogowej naskórka (hyperkeratoza), które

bardzo często są punktem wyjścia

nowotworów skóry.



Rumień fotochemiczny cechuje się

okresem utajenia (1-6 godzin po

zadziałaniu promieniowania), narastania i

szczytu (6-24 godzin) oraz okresem zaniku

(po słabych dawkach kilka godzin a po

dużych może to być nawet kilka dni). Jest

on jednolity, równomierny i ściśle

ograniczony do naświetlanej powierzchni

skóry

Na stopień odczynu fotochemicznego

wpływają takie czynniki jak



- długość fali promieniowania

ultrafioletowego



- natężenie źródła promieniowania



- czas naświetlania



- odległość pomiędzy powierzchnia

naświetlana a źródłem promieniowania



- kat padania promieni na powierzchnie

naświetlana



- wrażliwość skóry w miejscu naświetlanym

oraz indywidualna wrażliwość pacjenta.

Do czynników

współdziałających zaliczamy



-porę roku,



-wiek pacjenta,



-przebyte choroby i leki, które

pacjent zażywa bądź zażywał.

Tworzenie pigmentu

W skórze poddanej napromieniowaniu,

zwłaszcza promieniami UV-B, dochodzi do

pigmentacji (brunatne przebarwienia).

Pigmentacja skóry zależy od gromadzenia

się barwnika melaniny w warstwie

podstawowej naskórka, dawki promieni UV

oraz długości ich fali.

Największe właściwości wytwarzania

pigmentu posiada wiązka B. Pigment

powstaje znajdujących melanoblastach,

komórkach znajdujących się w naskórku.

Wytwarzanie witaminy D

Skóra bierze czynny udział w syntezie

steroli. Substratem witaminy D jest

7-dehydrocholesterol. Promienie UV-B

powodują jego przemianę w

cholekalcyferol (witamina D3), który

podlega dalszemu metabolizmowi w

wątrobie i nerkach.

Wpływ promieniowania

ultrafioletowego na organizm



Wpływ promieni UV na skór

ę.

Skóra staje się lepiej unaczyniona,

odżywiona, staje się elastyczna, sprężysta,

zwiększa się odporność skóry na

zakażenia, odczyn rumieniowy zwiększa

dopływ leukocytów do skóry, w związku z

czym owrzodzenia, ubytki skóry goja się

stosunkowo szybko poprzez pobudzenie

ziarninowania. Ale w tym miejscu należy

pamiętać, iż nadmiar światła UV powoduje

wysychanie skóry, jej zgrubienie, pękanie

a przy szczególnie długim działaniu może

dojść do tworzenia nowotworów skóry.

Działanie bakteriobójcze i bakteriostatyczne.

Promieniowanie ultrafioletowe wykazuje właściwości

bakteriobójcze (zwłaszcza wiązka C) i

bakteriostatyczne, które powodują zahamowanie

podziału komórek bakterii, zarówno na podłożu

sztucznym, jak i żywym (np. prątek gruźlicy,

paciorkowce, maczugowiec błonicy, pałeczka

okrężnicy). Promienie UV działają również na

wirusy (półpasiec), grzybice skórne, drożdżaki i

pleśniowce. To bakteriobójcze działanie

promieniowania tłumaczy się uszkodzeniem

struktury białek bakterii przez powstające

bezpośrednio w komórce reakcje biochemiczne,

które równocześnie mogą prowadzić do

zahamowania wzrostu i podziału bakterii, a także

blokada syntezy DNA, jak również powstawaniem

w procesie utleniania pod wpływem promieni UV

substancji toksycznych dla bakterii.

Wpływ na szpik kostny

Promienie UV posiadają właściwości

stymulujące produkcje erytrocytów,

hemoglobiny, okresowo zwiększają ilość

płytek krwi. W leczeniu promieniowaniem

UV anemii wtórnej w licznych badaniach

stwierdzono poprawę stanu krwi. Przy

prawidłowej ilości erytrocytów nie ulegają

one zwiększeniu natomiast gdy ich liczba

jest obniżona wówczas po naświetlaniu

następuje wzrost ilości erytrocytów. Należy

pamiętać, że u ludzi starszych

naświetlanie promieniami UV może

doprowadzić do powstania ryzyka

zakrzepicy.

Wpływ na gruczoły wewn

trznego

wydzielania.

Promienie UV zwiększają produkcje

hormonów takich gruczołów jak

przysadka mózgowa, tarczyca,

nadnercza, trzustka i jajniki. O Wpływ

na układ nerwowy.

Przy właściwym dawkowaniu

obserwuje się korzystny wpływ na

stan psychiczny (uspokojenie,

powraca sen i stabilność układu

nerwowego).

Wpływ na przemian

materii.

Po naświetlaniu następuje

przyspieszenie ogólnej przemiany

materii. Poziom cholesterolu

wyraźnie spada w surowicy krwi

(miażdżyca jest przeciwwskazaniem).

Wpływ na gospodark

mineraln

ustroju

Promienie UV wytwarzają w skórze witaminę

D2 i D3, które przechodząc do układu

krążenia, zwiększają przyswojenie wapnia i

fosforu z przewodu pokarmowego oraz

utrzymują ich prawidłowy poziom we krwi,

zabezpieczając kości przed odwapnieniem.

Stad wynika zastosowanie promieniowania

ultrafioletowego w leczeniu krzywicy,

tężyczki, złe zrastających się złamań,

złamań samoistnych, gruźlicy kości,

próchnicy. Naświetlania ogólne powodują

okresowo obniżenie ciśnienia krwi

(nadciśnienie jest przeciwwskazaniem,

ponieważ pod wpływem naświetlania

występuje duże obciążenie mięśnia

sercowego i może dojść do zapaści).

Wpływ na układ oddechowy

Promieniowanie ultrafioletowe

zwiększa możliwości wykorzystania

tlenu.

Wskazania do stosowania

promieniowania

ultrafioletowego



- chorobach uszu,



- nosa, gardła,



- nawracających anginach,



- alergicznych nieżytach nosa,



- przewlekłych zapaleniach oskrzeli;



- krzywicy;



- gośćcu tkanek miękkich, a wiec powięzi,

więzadeł, czy mięśni w najbliższym

sąsiedztwie stawów;



- mialgiach;



- neuralgiach;



- stanach po półpaścu;



- trudno gojących się ranach;



- trądziku pospolitym;



- wyłysieniu plackowatym;



- utrudnionym zroście kości;



- niedoczynności gruczołów wewnętrznego

wydzielania, jak tarczyca, jajniki.



- wszystkich anemiach z wyjątkiem

złośliwych – niski poziom żelaza we krwi,

zmniejszona ilość hemoglobiny i

erytrocytów;



- chorobach gośćcowych (wskazaniem

będą wszystkie destrukcyjne i

zwyrodnieniowe formy gośćca,

przeciwwskazaniem ostre zapalenie

stawów);



- ZZSK;

Przeciwwskazania do

naświetlania promieniami

ultrafioletowymi



-nowotwory złośliwe narządów

wewnętrznych;



-zaawansowana miażdżyca;



-stany gorączkowe bez względu na

pochodzenie;



-osoby powyżej 70 roku życia;



-fotosensybilizacja, obojętnie czym

jest spowodowana;



-nadczynność tarczycy;



-cukrzyca wieku średniego i

starczego;



-choroby psychiczne przebiegające z

nadmierna pobudliwością;



-padaczka;



-niewydolność mięśnia sercowego;



-wodobrzusze;



-choroby nerek.

U NOWORODKÓW

Wskazaniem do fototerapii jest

podwyższony poziom bilirubiny w

surowicy krwi noworodka, czyli

żółtaczka.

Fototerapia polega na naświetlaniu

noworodka światłem niebieskim,

które przyspiesza rozkład bilirubiny i

usuniecie jej z organizmu dziecka.

Czas dziennego naświetlania określa

lekarz neonatolog. Jest on ściśle

zależny od tego jaki jest poziom

bilirubiny w surowicy krwi dziecka,

czyli od stopnia nasilenia żółtaczki.

Może to być kilka, kilkanaście godzin

dziennie a nawet może to być

fototerapia ciągła.

Podobnie jak liczba godzin fototerapii

tak również ilość dni jest ściśle

związana z wynikami badań.

Podczas naświetlania obowiązuje kilka

zasad, którymi należy się kierować.

Za dopilnowanie tych zasad

odpowiedzialna jest położna, ale

ponieważ każda mama interesuje się

fitoterapią swojego dziecka dlatego

dobrze jest abyś i Ty poznała te

zasady. Oto one:



-przed rozpoczęciem naświetlania

należy przewinąć i nakarmić dziecko,

aby było spokojne;



-ważne jest żeby Twoje dziecko miało

zasłonięte oczy (opaska) i narządy

płciowe (pieluszka);



-w czasie naświetlania dobrze jest

poić dziecko ( np. GLUKOZA), gdyż

pojenie i karmienie dziecka wzmaga

procesy rozpadu bilirubiny;



-bardzo ważną rzeczą jest szczególne

zwrócenie uwagi na stan czystości

skóry dziecka.



Noworodek podczas naświetlania

poci się intensywniej, może wystąpić

rozluźnienie stolca dlatego ważne

jest aby dziecko nie leżało z pełna

pieluszka tylko jak najszybciej zostało

umyte i przewinięte.

Document Outline