WADY STÓP

Do najczęściej występujących wad należą:



Stopa płaska ( pes planus)



Stopa płasko-koślawa (pes plano-valgus)



Stpa poprzecznie płaska (pes transverso

planus)



Stopa szpotawa (pes varus)



Stopa wydrążona (pes excavatus)

Rzadziej spotykane to:



Stopa końska (pes equinus)



Stopa piętowa (calcaneus)

Wady wrodzone operacyjne:



Brak palców



Rozszczep stopy



Wielopalcowość



Zrosty międzypalcowe

Stopa płaska statycznie

- posiada niski lub

obniżający się łuk podłużny, który jest

wynikiem niewydolności układu

mięśniowo-więzadłowego. Przeciążenie

stopy prowadzi do zniekształceń,

zaburzenia funkcji i bolesności. Stopę

statyczną możemy zaobserwować w

zawodach wymagających stania lub

przenoszenia ciężarów.

Stopa płaska podłużnie

– spłaszczenie łuku

dynamicznego w miejscu największego

obciążenia. Można wyróżnić następujące

okresy rozwoju stopy płaskiej podłużnie :

Stopa płaska niewydolna

( niewydolność

mięśniowa) . Jest najlżejszą formą

płaskostopia. Łuki w odciążonej stopie

ukształtowane są prawidłowo .

Wprowadzając obciążenie następuje

spłaszczenie łuku podłużnego i

poprzecznego. Ułożenie kości piętowej jest

zazwyczaj prawidłowe.

Stopa płaska wiotka

– (niewydolność

więzadłowa ) – Łuki stopy są

spłaszczone w odciążeniu, a

dodatkowe obciążenie powoduje

pogłębienie spłaszczenia. Kość

piętowa jest koślawa.

Stopa płaska przykurczona

– odrębny

stan chorobowy. Przyczyną są zmiany

zniekształcające stawy lub przewlekle

zapalenia stawów stepu.

Stopa płaska poprzecznie

- niedomoga

mięśniowa i więzadłowa. Polega na

obniżeniu kości śródstopia i spłaszczeniu

łuku poprzecznego przedniego. Najczęściej

spotyka się ją u kobiet chodzących na

wysokim obcasie.

Stopa wydrążona

charakteryzuje się nadmiernym

wysklepieniem między guzem piętowym a głowami

kości śródstopia przy jednoczesnym skróceniu

tego odcinka. Przyczyną wady są zaburzenia

mięśni, najczęściej na tle wrodzonych zaburzeń w

dolnym odcinku rdzenia kręgowego, którym często

towarzyszy rozszczep kręgosłupa. Nadmiernemu

wysklepieniu towarzyszy szponiaste ustawienie

palców i skrócenie rozcięgna podeszwowego.

Stopa piętowa

-polega na znacznym zgięciu

grzbietowym stopy w stawie skokowym lub

pionowym ustawieniu kości piętowej. Tak

ustawiona stopa jest z reguły następstwem

choroby Heinego-Medina. W wielu przypadkach

wada ta cofa się samoistnie gdy dziecko zaczyna

chodzić i wzmocnieniu ulegają mm łydki

pociągające piętę do góry.

Stopa końsko- szpotawa

-powstaje w wyniku

zaburzenia równowagi mięśniowej na tle różnych

przyczyn. Stopa jest zgięta podeszwowo ,

wydrążona odwrócona i jednocześnie

przywiedziona . Zewnętrzny brzeg stopy jest

wypukły, a wewnętrzny uniesiony i skrócony.

Pięta, która nie dźwiga ciężaru ciała pozostaje

mała i nie rozwija się w miarę wzrostu dziecka.

Metody badania stóp:



Plantokonturografia- polega na sporządzaniu

odcisków podeszew stóp z zaznaczeniem obrysu.



Podoskop- wizualne badanie metodą odbicia

lustrzanego.



Baropodograf- bada nacisk na podeszwowa

stronę stopy.



Platforma dynamometryczna- pomiar

charakterystyki mechanicznej kończyn dolnych

w wyskoku pionowym.



Rentgen



Badanie komputerowe

Badanie subiektywne-polega na oględzinach stóp

poprzedzonych wywiadem. W skład wywiadu powinny

wchodzić następujące informacje:

Wiek badanego

Przebyte choroby

Subiektywna ocena wydolności stopy

Tryb życia ze szczególnym uwzględnieniem czasu pracy w

pozycji stojącej

Uprawiane dyscypliny sportowe

Rodzaj noszonego obuwia

Kiedy pojawiła się wada , jej objawy, dotychczasowe

leczenie.

-badanie statyczne- oceniamy kształt stóp, wysklepień oraz

sposób obciążania stóp.

-badanie dynamiczne- dziecko staje naprzemiennie na jednej

nodze , oceniamy zmianę kształtu stopy pod obciążeniem,

stabilność dolnego stawu skokowego, zachowanie

kręgosłupa

Przykłady ćwiczeń;

-marsz na palcach.

-marsz na zewnętrznych krawędziach stóp.

-p.w. siad prosty-naprzemienne zginanie i

prostowanie stóp w stawach skokowych z

równoczesnym zginaniem palców.

-p.w. siad na podłodze-palce stóp chwytają

woreczek, rzut do koła.

p.w.-siad na krześle-zwijanie palcami stóp kocyka .

-p.w. leżenie na plecach- toczenie palcami stóp piłki

po ścianie w górę i w dół.

PRZYKŁADOWY ZESTAW ĆWICZEŃ

DOMOWYCH W PRZYPADKU PŁASKOSTOPIA

a) Nauka poprawnego ustawiania i obciążania stóp w siadzie i w staniu

b) PW: stanie i siad o zwartych kolanach

Ruch : napinanie łuku podłużnego stóp „bramka” (bez zginania palców)

c) Pw: siad, kolana i stopy zwarte

Ruch: czynne rozstawianie palców 9 bez unoszenia ich w górę) „wachlarz i zginanie palców „piąstki”

(brzeg zewnętrzny stóp przylega do podłoża)

d) Pw: siad, kolana rozchylone na zewnątrz

Ruch: przekładanie woreczka, gąbki podeszwową stroną stóp, stopą do stopy

e) Pw: jw

Ruch: ściskanie piłki podeszwowa stroną stóp (cała powierzchnia stopy i wszystkie palce przylegają do

piłki), rzut piłki w górę i chwyt rękami lub wypychanie piłki dłońmi

f) Pw: jw.

Ruch: „rowerek” NN

g) Pw: siad, kolana zwarte, stopy z „bramką”

Ruch” rolowanie kocyka utrudnione przez położone na kocyku piłki, książki itp.

h) Pw: siad, stanie

Ruch: poprawny marsz w miejscu, a następnie marsz wzdłuż linii

Ćwiczenia domowe prowadzi się po wspólnym z rodzicami instruktażu obejmującym nie tylko same

ćwiczenia, lecz również także

przeciwwskazania i zalecenia

stosowane przez cały dzień.

Codziennie wykonywane ćwiczenia i zalecenia są podstawą uzyskania pełnego efektu

korekcyjnego.

ZABAWY W SIADZIE Z ELEMENTEM

ĆWICZEŃ CHWYTNYCH

„Rzut kółkami na laskę”

Pomoce : laska, kółka od sersa .

W parach, jedno dziecko trzyma podeszwową stroną stóp (supinacja stóp) laskę , drugie dziecko zarzuca

na nią trzymane w dłoni kółka.

Zmiana ćwiczących. Wygrywa to dziecko, które w ustalonym czasie narzuci więcej kółek na laskę.

„Kto ma mniej”

Pomoce: woreczki.

Sala podzielona na 2 boiska, dwie drużyny w rozsypce, tworzą do linii środkowej trzymając worki w

stopach. Na sygnał rzuty stopami worków na stronę przeciwnika i kolejne chwyty stopą i rzuty

wszystkich worków z własnego boiska. Wygrywa zespół, który po sygnał „stop” – ma mniej worków

na swoim terenie.

„Worek goni worek”

Pomoce: woreczki.

Siad prosty na obwodzie koła i podawanie stopą woreczków nad kolanem prostej nogi do siedzącego

obok. Zaczynamy zabawę od 2-ch woreczków i stopniowo utrudniamy zwiększając ilość woreczków,

aż do ilości równej ilości dzieci. Dziecko , które ma przy sobie więcej niż 1 woreczek otrzymuje

punkt karny.

„klasy”

Pomoce: różne przybory do chwytu stopami.

Siad w szeregu przed kilkoma równoległymi liniami, na których leżą różne przybory w ilości równej

ćwiczących dzieci. Każde dziecko zbliżając się w siadzie do kolejnej linii (klasy) uzyskuje punkt dla

siebie lub swojego zespołu .

Document Outline