PowerPoint Presentation

1). Zaburzenia zachowania

to zaburzenia psychiczne występujące w

okresie zarówno dzieciństwa, jak i

dorastania. Zaburzenia zachowania mogą

być diagnozowane, kiedy symptomy

utrzymują się przynajmniej przez 6 miesięcy.

Zaburzenia te cechują powtarzające się i

utrwalone wzorce zachowania aspołecznego,

agresywnego i buntowniczego. Zachowania

te powodują poważne przekroczenie

oczekiwań i norm społecznych dla danego

wieku.

Osoby, u których występują zaburzenia

zachowania nie potrafią przestrzegać

nakazów i zakazów, łamią normy i reguły,

zachowują się w sposób społecznie

nieakceptowany. Niektóre z tych osób są

dodatkowo obciążone, ponieważ stwierdza

się u nich również deficyt uwagi oraz

objawy depresji. W oczach zarówno

rówieśników, jak i dorosłych dziecko nie

jest chore, lecz „złe” czy „wykolejone”.

„Złe” zachowanie dziecka powoduje

negatywne reakcje otoczenia, co

prowokuje do jeszcze gorszych zachowań.

2). Charakterystyczne zachowania

dla tego

typu zaburzeń, to:

•

Poważne naruszenie zakazów (wagary, włóczenie

się po nocy wbrew zakazom rodziców /

opiekunów, ucieczki z domu),

•

Krętactwa, kłamstwa i kradzieże (kradzieże w

sklepach, na bazarach itp. ,kłamanie w celu

wyłudzenia rzeczy, korzyści lub uniknięcia

odpowiedzialności, włamania na działki, do

cudzych domów, samochodów, podrabianie

podpisów, szantażowanie),

•

Agresja wobec ludzi i zwierząt (zastraszanie,

tyranizowanie, poniżanie innych, ubliżanie, częste

wszczynanie bójek, fizyczne znęcanie się nad

ludźmi i zwierzętami,

częste i gwałtowne napady złości, zachowania

buntownicze i prowokacyjne, trwałe i poważne

nieposłuszeństwa, zakłócanie porządku,

świadome naruszanie dyscypliny, odmowa i

robienie na przekór, przeklinanie,

dyskryminacja, groźby użycia przemocy, ataki

na nauczycieli, dokonywanie czynnej napaści

i okradanie ofiar, posługiwanie się

niebezpiecznymi przedmiotami jako bronią

przeciwko innym np. nóż, stłuczona butelka,

pistolet, niepożądane zachowanie seksualne,

przejawiające się w społecznie

nieakceptowany sposób lub we wczesnym

wieku

•

Niszczenie cudzej własności (rozmyślne

niszczenie cudzej własności, rozmyślne

podkładanie ognia, wandalizm

(bezsensowne niszczenie i uszkadzanie

cudzej własności),

3). Etiologia



Etiologia dokońca jest niewyjaśniona



Przypuszcza się, że najważniejszą rolę

odgrywa czynnik genetyczny

4). Epidemiologia



od 5-10% dzieci



24% adolescentów



zaburzenia zachowania występują częściej

u chłopców niż u dziewcząt

5). Podział i kryteria diagnostyczne

według ICD-10

Międzynarodowa klasyfikacja ICD -10 wyróżnia

4 typy zab.:

zab zach. ograniczone do środowiska

domowego

– zachowania, dysocjalne,

agresywne lub buntownicze wyłącznie w

środowisku rodzinnym

zab. zach. z nieprawidłowym procesem

socjalizacji-zachowania

, dysocjalne,

agresywne lub buntownicze mają charakter

całościowy.

zab. zach. z prawidłowym procesem

socjalizacji

: Zach. Dysocjalne lub

agresywne

swoisty typ zachowań określony jako

opozycyjno-buntownicze

nieposłuszeństwo, wiek poniżej 10 lat.

W wymienionych wyżej 4 kategoriach jako

zachowanie stanowi objaw zaburzeń tej

grupy wymienia się: agresywność głównie

fizyczną, stosowanie przemocy fiz.,

wdawanie się w bójki, kradzieże itp.

Bardzo ważne dla diagnozowania jest to, że

obecność zaburzeń: emocjonalnych,

zaburzeń całościowych zaburzeń rozwoju,

zaburzeń nerwicowych, zaburzeń

afektywnych, zaburzeń hiperkinetycznych

wykluczają rozpoznanie zaburzeń

zachowania.

6.) Kryteria diagnostyczne DSM – IV

Dzielą się na

zab. opozycyjno- buntownicze i

zab. zachowania (conduct disorder)

Do pierwszych zaburzeń zaliczamy:

•

Zachowania negatywistyczne, wrogie i

buntownicze trwają minim. 6mc z 4 z

wymienionych zachowań: wybuchy złości,

stany złości i poczucia krzywdy, kłótnie z

dorosłymi, czynny sprzeciw i

nieposłuszeństwo, rozmyślne dokuczanie,

nadwrażliwość i łatwe obrażanie się,

mściwość.

•

zab. zachowania powodują problemy z

funkcjonowaniem społecznym lub

szkolnym

•

zab. nie pojawiają się tylko w przebiegu

stanu psychotycznego lub zab.

afektywnego

•

nie stwierdza się objawów zab. zach. Lub u

osób powyżej 18 lat – antyspołecznych

zab. osobowości.

Do drugich zaliczamy:

Wzory zachowań, które się

powtarzają i są utrwalone, nie

przestrzegają podstawowych praw

innych lub stosowane do wieku normy

społeczne, które spełniają w ciągu 12

mc mini. Trzy, a w ciągu ostatnich

6mc co najmniej jedno z

wymienionych kryteriów:

–

agresja wobec ludzi i zwierząt (bicie,

posługiwanie się niebezpiecznymi

narzędziami, rabunki),

–

niszczenie własności (celowe podkładanie

ognia)

–

przywłaszczanie sobie lub kradzieże

(włamywanie się do domu itp.),

–

poważne łamanie zasad (spędzanie nocy

poza domem bez wiedzy rodziców przed

ukończeniem 13 lat, ucieczki z domu

dłużej niż jedna noc, wagary przed 13

rokiem życia

•

Zab. zachowania powodują zakłócenia w

funkcjonowaniu społecznym, szkolnym,

•

U osób powyżej 18 lat nie stwierdza się

występowania zab. osobowości

antyspołecznych

7.) Zaburzenia zachowania

Zaburzenia zachowania były przedmiotem

zainteresowania w XIX wie u przez

psychiatrów. Teorie społeczne postulowały,

że zaniedbanie wychowawcze, opiekuńcze

oraz ubóstwo są przyczynami zachowań

niepożądanych. Niezaspokojenie potrzeb

materialnych, brak przekazywania i

utrwalenia norm moralnych uważano jako

główną przyczynę sprawczą – co sprawiło,

że wyodrębniono kategorie diagnostyczną

– zaniedbania wychowawcze.

W teorii psychoanalitycznej zwrócone uwagę na

świat wewnątrzpsychiczny dziecka oraz na

rozwiązywanie konfliktów a także urazy psychiczne

jakie może doznać dziecko. Psychoanaliza

zachowania brana za objaw nerwicy. Dziecka

mechanizmy obronne przekształcają dyskomfort

towarzyszący konfliktowi wewnątrzpsychicznemu

w zachowania objawowe.

Widzimy więc, że nerwica dziecka objawia się w

zachowaniu, które ma znaczenie symboliczne.

Dalszy rozwój psychoanalizy dziecka oparty był na

zaburzenia związanych z relacjami między matką

a dzieckiem, zwłaszcza znaczenia opieki

emocjonalnej matki dla rozwoju, przywiązania,

wczesnodziecięcego poczucia bezpieczeństwa, co

jest warunkiem dla dalszego rozwoju dziecka

psychicznego.

Wokół zaburzeń zachowania i zaburzeń

emocji pojawiających się w dzieciństwie

krążyło wiele teorii:



Koncepcja Friksona – według niej każdy

etap życia dziecka od urodzenia do śmierci

jest pewnego rodzaju konfliktem,

rozwiązanie go jest zachowaniem które

różni się od normalnego



Teoria systemowa – rozpatruje rozwój

dziecka i jego przeżycia w kontekście

relacji rodzinnych lub w kontekście

środowiska dziecka



Ujęcie Freuda- podnoszące współzależność

urazu psychicznego i trudności jego

przezwyciężenia wynikające z zależności

dziecka od rodziców,



Koncepcja etyki relacyjnej – pojawia się

gdy naruszone zostaną „niewidoczne

lojalności” gwarantujące w ciągu pokoleń

równowagę brania i dawania.

8). Leczenie zaburzeń zachowania

W leczeniu zaburzeń zachowania stosuje się

farmakoterapię

, która dokońca nie przynosi

rezultatów. Używa się

neuroleptyki

: tioridazynę,

haloperidol oraz neuroleptyki atypowe, które

zmniejszają agresywne zachowania. Podobne skutki

powoduje

karbamazepiny

. Przeprowadzone badania

nie wykazują efektów w psychoterapii

indywidualnej, ani w grupowej. Korzystne efekty

przyniosły oddziaływania treningowe dla rodziców,

samotnych matek, nauczycieli, wychowawców. U

dzieci młodszych wyniki były dość dobre. U

starszych i adolescentów wyniki były lepsze w

osiągnięciach szkolnych niż w zmianie zachowania.

Dziękuję za uwagę!!!

Anna Górska I SUM

Document Outline