Planowanie strategiczne
Joanna Woźniak
Warszawa 2006r.
Planowanie strategiczne
Joanna Woźniak
Warszawa 2006r.
Sposoby opracowania strategii
3 sposoby tworzenia strategii wg.
Mintzberga:
Sposób przedsiębiorczy
Sposób dostosowawczy
Sposób planowy
Sposoby opracowania strategii-
c.d.
Sposób przedsiębiorczy:
silny przywódca,
podejmuje odważne, ryzykowne decyzje,
nadrzędny cel: ciągły wzrost,
wyborem kieruje osobisty plan szefa, a nie
ustalone reguły.
Sposoby opracowania strategii-
c.d.
Sposób dostosowawczy:
otoczenie, jako siła którą trzeba opanować,
reagowanie na poszczególne sytuacje, w miarę
ich pojawiania się,
strategia składa się z dramatycznych skoków w
warunkach niepewności,
reakcje defensywne na działania konkurentów.
Sposoby opracowania strategii-
c.d.
Sposób planowy:
zachowania systematyczne i
ustrukturyzowane,
racjonalna ocena okazji i zagrożeń,
silne dążenie do wytyczonego kierunku.
Rozważania przy wyborze
sposobu...
Nie ma jednego najlepszego sposobu wyboru strategii
dla wszystkich organizacji i w każdej sytuacji. Ta sama
organizacja może odnieść korzyści z zastosowania
różnych sposobów w poszczególnych stadiach swojego
rozwoju, czy w odniesieni do konkretnych zagadnień.
Czasami organizacje stosują sposób, zwany „logicznym
narastaniem”, stanowiący syntezę planowego,
dostosowawczego i w mniejszym stopniu sposobu
przedsiębiorczego kształtowania się strategii. Najlepiej
dobrany do danej sytuacji, aby narastająco (drobnymi
krokami) prowadzić organizację w kierunku jej celów.
Rozważania przy wyborze
sposobu...
Sposób
dostosowawczy
Sposób
przedsiębiorczy
Sposób
planowy
Organizacja, która
zainwestowała swoje
środki w postaci
nieodwracalnej i której
struktura zarządzania
skłąda się z
konkurencyjnych grup,
wzajemnie sę
szachujących.
Przykład: Uniwersytety,
szpitale
Mała, stosunkowo młoda
organizacja z silnym
szefem, który lubi szybkie
ryzykowne pociągnięcia.
Może śmiało atakować,
gdyż mało do stracenia i
wiele do zyskania-w
każdej ryzykownej
sytuacji.
Organizacja znajdująca się
w kłopotach, dla której
jedynym ratunkiem jest
odważne uderzenie.
Sformalizowany proces
planowania strategicznego
A. Thompson i A. Strickland
opisują
3 poziomy strategii:
przedsiębiorstwa,
jednostki operacyjnej,
dziedziny funkcjonalnej.
3 poziomy strategii
Strategia na poziomie
przedsiębiorstwa
Strategia na poziomie
jednostki
Strategia na poziomie
funkcjonalnym
Poziomy strategii...
Strategia na poziomie jednostki
operacyjnej
:
służy na sterowaniu interesami i operacjami
określonej jednostki gospodarczej,
dąży do ustalenia sposobu postępowania na
rynku i tego, jak powinna działać przy
założonych zasobach i warunkach panujących
na nim.
Poziomy strategii...
Strategia na poziomie funkcjonalnym
:
tworzy ramy
dla zarządzania takimi funkcjami,
jak: finanse, prace badawcze i rozwojowe,
marketing – zgodnie ze strategią na poziomie
jednostki operacyjnej,
np. jeśli strategia operacyjna wymaga
opracowania nowego wyrobu, dział B+R
sporządza plany przygotowania tego wyrobu.
Poziomy strategii...
Strategia na poziomie przedsiębiorstwa
:
Strategię tę kształtuje naczelne kierownictwo,
które nadzoruje interesy i operacje organizacji,
zajmującej się więcej niż jednym rodzajem
działalności gospodarczej,
Dotyczy działań podejmowanych przez
organizację jako całość i takich, które powinna
ona podjąć, oraz dąży do określenia roli, jaką
odgrywa i jaką powinien odgrywać każdy z
poszczególnych rodzajów działalności.
Dwa podejścia do opracowania
strategii przdsiębiorstwa
Podejście oparte na wartościach:
W tym podejściu kluczem do wyznaczenia długofalowego
kierunku działania organizacji są poglądy oraz przekonania
(wartości) kierowników i pracowników na temat
funkcjonowania firmy. Strategie oparte na wartościach
powstają stopniowo, małymi krokami i są to raczej ogólne
wskazania (niż sprecyzowany plan). Ważna jest tu
zgodność członków organizacji, a główne decyzje
strategiczne ewoluują w czasie i zyskują aprobatę całej
organizacji.
Przykład: firma S.C Jhonson, Hewlwtt-Packard,
przedsiębiorstwa japońskie
Dwa podejścia do opracowania
strategii przdsiębiorstwa
Podejście oparte na portfelu przedsięborstwa:
W tym podejściu naczelne kierownictwo ocenia wszystkie
jednostki przedsiębiorstwa (składające się na jego portfel) z
punktu widzenia jego rynków oraz wewnętrznej struktury.
Następnie ustala się właściwą rolę startegiczną każdej jednostki
dla poprawy ogólnej efektywności organizacji. Podejście to jest
analityczne i racjonalne, kieruje się głównie możliwościami
rynku i zazwyczaj jest zapoczątkowane przez naczelne
kierownictwo oraz znajduje się jedynie pod jeo kontrolą.
Przykład: przedsiębiorstwo Texas Instruments
Macierz BCG- metodą
zarządzania portfelem
przedsiębiorstwa
metoda opracowana w latach 70-tych przez
Bostońską Grupę Konsultingową,
koncentruje się na trzech aspektach określonej
jednostki gospodarczej:
wielkości sprzedaży,
wzroście jej rynku,
tego czy absorbuje, czy też przynosi gotówkę w
trakcie swoich operacji,
metoda ta służy utrzymaniu równowagi między
jednostkami gospodarczymi, które zużywają
gotówkę i tymi, które jej dostarczają.
Macierz BCG
W
z
r
o
s
t
r
y
n
k
u
wysoki
niski
Względny udział w rynku
wysoki
niski
Skromne dodatnie
lub ujemne wpływy
Duże dodatnie
wpływy
Duże ujemne
wypływy
Skromne dodatnie
lub ujemne wpływy
Gwiazd
a
Znak
zapytania
Piesek
Dojna
krowa
Macierz BCG...
Organizacja prawidłowo zarządzana, której strategia opiera się
na założeniu długofalowego działania perspektywicznego z
naciskiem na duży zysk powinna posiadać jak najmniej SJO
ulokowanych w pozycji piesków.
Najbardziej rentowne są SJO pozycjonowane wśród dojnych
krów - nakłady finansowe na ich funkcjonowanie są najniższe.
Korzystnie jest posiadać SJO w grupie gwiazd gdyż mogą one
przekształcić się w nasze dojne krowy. Niestety promocja
gwiazd pociąga za sobą konieczność sporych inwestycji.
Podobnie sytuacja nakładów wygląda w przypadku ???. O
losach ??? decydujemy poprzez ich promocję i próbach
przekształcenia w gwiazdy lub poprzez ich likwidację.
Jak zatem wynika z analizy macierzy BCG to nasze dojne krowy
dostarczają nam najwięcej kapitału, którego część może
przeznaczyć na inwestycje.
Pieski to SJO które nie są w stanie samodzielnie się utrzymać i
najczęściej są likwidowane
.