Polityka rodzinna w Unii Europejskiej

Model liberalny

W modelu liberalnym odpowiedzialność

państwa utrzymywana jest w ograniczonym

zakresie. Sami obywatele powinni być

odpowiedzialni za swoją sytuację, a rynek

powinien walczyć ze społecznymi zagrożeniami

poprzez oferty działań wspierających

indywidualną aktywność obywateli i rodzin.

Natomiast państwo wspiera aktywne działania

rodziny (jednostki) poprzez odpowiedni system

podatkowy, a także świadczenia społeczne, ale

ich poziom jest raczej niski.

Model liberalny

Pomoc społeczna oparta jest na kryterium

means-tested (dochodowym).

Modelowi tej polityki społecznej można

przypisać model indywidualistycznej polityki

rodzinnej, w którym zakłada się, że posiadanie

dzieci jest prywatną sprawą rodziców. Nie rodzi

to więc specjalnych praw z tytułu rodzicielstwa.

Można nawet spotkać skrajny pogląd, że dziecko

jest źródłem radości i satysfakcji dla rodziców,

jest zatem źródłem dodatkowej użyteczności, co

nie wymaga dodatkowego wsparcia.

Model konserwatywny

System konserwatywny jest upowszechniony w kontynentalnej

części Europy. Jest kombinacją odpowiedzialności rodziny i mocnych

regulacji ze strony państwa.

System zabezpieczenia społecznego jest oparty na zasadzie

ubezpieczeniowej.

Świadczenia ubezpieczeniowe są uzupełniane przez świadczenia

uniwersalne takie jak zasiłki dla dzieci lub usługi społeczne, a także

przez pomoc społeczną opartą o kryterium dochodowe, ukierunkowaną

na osoby niewłączone w sferę pracy. System utrzymuje tradycyjny cel,

jakim jest idea, że to mężczyzna jest głównym żywicielem rodziny i

którego zdolności w tym zakresie powinny być wspierane.

Pomimo społecznych wyzwań wynikających z wyższego poziomu

wykształcenia i uczestnictwa kobiet na rynku pracy, pomoc kobietom w

godzeniu obowiązków zawodowych z rodzinnymi jest – z wyjątkiem

Francji – raczej ograniczona.

Model konserwatywny

W modelu socjaldemokratycznym decydującą rolę odgrywa

państwo. Uniwersalne, szczodre świadczenia społeczne są

połączone z polityką aktywizacji i nastawione na przeniesienie

jak największej liczby osób, zarówno mężczyzn jak i kobiet do

sfery zatrudnienia. Towarzyszy temu wysoki poziom rozwoju

usług dla dzieci i rodziny, osób niepełnosprawnych i starszych.

Usługi te zmniejszają wyłączną odpowiedzialność rodziny za

sprawowanie opieki i stwarzają obojgu rodziców możliwość

godzenia pracy z życiem rodzinnym. Oczywiście system ten jest

bardzo kosztowny i uzależniony od utrzymywania wysokiej stopy

podatkowej oraz wysokiego poziomu zatrudnienia. U podstaw

polityki rodzinnej leży m.in. pogląd, że dzieci są warunkiem

zachowania ciągłości społeczeństwa, a zatem do obowiązków

społeczeństwa należy pokrycie kosztów ich posiadania i

wychowania.

Model południowoeuropejski

Można znaleźć rozwiązania podobne do stosowanych w modelu

konserwatywnym, a różnice dotyczą szczególnie polityki wobec

rodziny i dzieci. Model cechuje silny familiaryzm, ukierunkowanie

na ochronę tradycyjnego modelu i struktury rodziny,

podtrzymanie rodzinnej spójności i mocnych więzi rodzinnych.

Szersza rodzina zapewnia opiekę nad dziećmi i pomoc finansową.

To zmniejsza odpowiedzialność państwa za rozwój

odpowiednich działań.

Społeczne świadczenia są fragmentaryczne, nierówno rozdzielane

i na

ogół na niskim poziomie. W sytuacji, gdy tradycyjne struktury

rodziny

stają się kruche, przed południowoeuropejskim modelem welfare

state

stają nowe wyzwania.

System zabezpieczenia społecznego

musi dążyć

do uwzględnienia nowych zachowań i

zmian w

strukturze zachowań, które powodują

powstawanie nowych potrzeb w

zakresie

ochrony socjalnej.

Konserwatywna

Ukazanie nowych wzorców życia

rodzinnego

jako negatywnego trendu. Polityka

rodzinna

powinna służyć odbudowaniu

tradycyjnych

wzorów rodziny, zwłaszcza

małżeństwa.

Pragmatyczna

Polega na przystosowaniu polityki rodzinnej do

zmieniających się wzorów rodziny i potrzeb

poprzez cząstkowe reformy systemu

zabezpieczenia społecznego. Takie podejście

oznacza bardziej neutralne postawy wobec

nowej praktyki rodzinnej i akceptuje bardziej

pluralistyczne społeczeństwo.

Radykalna

Polega na propozycji ograniczenia

(likwidacji)

świadczeń zależnych od statusu rodziny i

przyjęcia kierunku indywidualistycznego w

systemie zabezpieczenia społecznego.

Podstawą

prawa do świadczeń byłaby propozycja na

rynku pracy, a nie stan rodziny.

Opieka nad członkami rodziny

Starzenie się ludności oraz wymiany w stanie

zdrowia wywołują wzrost popytu na usługi

opiekuńcze, świadczone przez sferę

publiczna i

prywatną. Wzrost popytu na tego rodzaju

usługi

wynika najogólniej ze zwiększenia się liczby

osób niepełnosprawnych, w tym

niepełnosprawnych z powodu wieku.

Kto oczekuje opieki, a kto ją

oferuje?

Opieki oczekują krótko i długo

terminowo chorzy, osoby

niepełnosprawne i starsze. Opiekę

oferują współmałżonkowie, rodzice w

stosunku do dzieci, dorosłe córki i

rzadziej dorośli synowie- rodzicom.

http://external.polskieradio.pl/8/86/Artykul/123993,WOSP-nie-tylko-dla-
dzieci

Charakterystyka polityki rodzinnej

poszczególnych grup krajów UE wg.

Ch. Saraceno

• Polityki krajów frankofońskich (Francja, Belgia) mają charakter

polityk

bezpośrednich

(explicite),

pronatalistycznych,

ukierunkowanych na dzieci i ich dobrostan.

• Polityki krajów skandynawskich – oparte są na idei indywidualizacji

praw obywatelskich, w tym indywidualnych praw dziecka bez

względu na ich rodzinę pochodzenia, praw osób starszych i

niepełnosprawnych, uwzględniają zapewnienie równości szans

kobietom i mężczyznom. Dominującym instrumentem tej polityki są

usługi społeczne, a nie świadczenia pieniężne.

• W Niemczech, Austrii i częściowo Holandii polityki rodzinne bazują

na zasadzie pomocniczości, w tym – własnej przezorności obywateli,

uzewnętrzniającej

się

poprzez

udział

systemach

ubezpieczeniowych. Wsparcie publiczne – ze strony państwa i

społeczności lokalnych (samorządów) jest powiązane z samopomocą.

W większym stopniu wykorzystywane są transfery pieniężne niż

świadczenia w naturze. Polityki te mają na celu w większym stopniu

wsparcie rodziny tradycyjnej: z dziećmi i z jednym żywicielem.

• W Wielkiej Brytanii i Irlandii polityka społeczna i

rodzinna opiera się na zasadzie, że rodzina powinna
przede  wszystkim  brać  sama  odpowiedzialność  za
siebie.  W  efekcie,  niewielki  jest  zakres  wsparcia  o
charakterze  uniwersalnym.  Dominuje  pomoc  dla
rodzin o niskich dochodach, a polityka rodzinna jest
obecnie  ukierunkowana  na  walkę  z  ubóstwem,
głównie dzieci.

• W politykach rodzinnych krajów Europy południowej

dominuje  zasada  pomocniczości  i  solidarności
rodzinnej.  Do  pomocy  i  wsparcia  zobowiązane  są
najbliższe  i  dalsze  rodziny  i  krewni  (solidarność
wertykalna  i  międzygeneracyjna).  Świadczenia
przyznawane są w oparciu o kryterium dochodowe

Współczesne wyzwania dla

polityki rodzinnej

Obecnie wszystkie systemy polityki

rodzinnej

stoją wobec fundamentalnych wyzwań

wynikających ze zmian demograficznych,

ekonomicznych, społecznych i

politycznych

wpływających na powstawanie i

funkcjonowanie

rodziny.

Do wyzwań tych zaliczyć

można:

1. Starzenie się ludności wszystkich krajów Europy

będące rezultatem wydłużania się ludzkiego życia i

ograniczania dzietności rodzin.

2. Następujące zmiany struktury rodziny, prowadzące do

przejścia od rodziny tradycyjnej do różnych form życia

rodzinnego.

3. Przemiany ludnościowe i przemiany modelu rodziny

odbywają się w sytuacji zmian w sferze pracy.

Następuje wzrost uelastycznienia rynku pracy, co w

praktyce oznacza m.in. niestabilność karier przy

jednoczesnym wzroście wymagań wobec kwalifikacji

pracowników.

4. Polityki społeczne i rodzinne poddawane są wpływom

globalizacji rodzącej wyzwania takie jak potrzeba

ekonomicznego wzrostu, politycznej integracji w UE i

wzrastających międzynarodowych zależności.

Porozumienie dla Rodzin– w

poszukiwaniu politycznej

odpowiedzialności za rodzinę

W dniu 23 maja 2007 r. na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej i

Przedstawicieli Rządów Krajów Członkowskich poświęconemu

politykom przyjaznym rodzinie w Europie zostało ustanowione

Porozumienie dla Rodzin. Ma ono stanowić platformę wymiany

poglądów i wiedzy na temat polityk rodzinnych, a także dobrych

praktyk między krajami członkowskimi, w celu lepszej odpowiedzi

na współczesne wyzwania wynikające ze zmian demograficznych,

reagujących na niską dzietność oraz wzrastające uczestnictwo

kobiet na rynku pracy. Kładąc nacisk na zmiany demograficzne

powinien być jednocześnie wzmocniony wysiłek na rzecz tego, aby

kobiety i mężczyźni, którzy chcą pracować, mieć rodzinę i

wychowywać dzieci mogli to robić bez uszczerbku dla swojej

kariery zawodowej. Temu celowi winna służyć promocja równości

płci i rozwiązania na rzecz godzenia obowiązków zawodowych z

rodzinnymi, z prywatnym życiem i branie pod uwagę równego

udziału ojców w wypełnianiu zadań rodzinnych .

Rozwiązania na rzecz

równoważenia

wszystkich sfer życia w

ramach polityki rodzinnej

. Rozwój społecznej infrastruktury na rzecz rodzin, zwiększenie dostępności

do usług w zakresie opieki nad dziećmi i innymi osobami, wzmocnienie

poradnictwa, rodzinnej edukacji i szkolenia dla opiekunów oraz urządzeń

opieki dziennej i spędzania wolnego czasu dla młodzieży.

2. Lepszą rekompensatę kosztów wychowania dzieci, obejmujących

okres bezpośrednio po ich urodzeniu, uwzględnienie specyficznych

potrzeb rodzin samotnych rodziców i rodzin wielodzietnych

i pomoc w zapewnieniu opieki nad innych osobami niesamodzielnymi.

3. Lepsze warunki zarządzania organizacją pracy i czasu pracy, lepsze

równoważenie między bezpieczeństwem zatrudnienia a elastycznością

w cyklu życia, przynoszące korzyści dla rodziny, uwzględniające rozwiązania

takie jak urlop rodzicielski i opiekuńczy dla obojga rodziców, lepszy dostęp do

kształcenia ustawicznego i zabezpieczenia równości płci w zatrudnieniu,

zwalczanie stereotypów w tym zakresie.

W celu realizacji wymienionych

zadań wezwano kraje

członkowskie

do:

• wymiany opinii i doświadczeń oferowanych przez Alliance,

szczególnie, uczynienia możliwym udziału w pracy High Level Group

of Demography;

• nawiązanie stałej współpracy z partnerami społecznymi, zwłaszcza

NGO na rzecz przygotowywania lokalnych, regionalnych i

narodowych forów ds. demografii i polityki rodzinnej. Fora takie

powinny być wykorzystane do tworzenia trwałych i aktywnych

porozumień przyjaznych rodzinie i wykorzystania wszystkich

zasobów dla poprawy jakości życia rodziny;

• wykorzystania możliwości oferowanych przez Europejskie Fundusze

Strukturalne lub inne europejskie instrumenty finansowe dla

wsparcia lokalnych przedsięwzięć, podejmowanych w ramach

regionalnych forów i partnerstw szukających promocji zatrudnienia

poprzez lepsze godzenie pracy, rodziny i życia prywatnego, większy

dostęp do opieki nad dziećmi i innymi osobami zależnymi i do

dostosowania organizacji pracy do potrzeb rodzin;

• podjęcie odpowiednich rozwiązań na rzecz promocji równego

podziału odpowiedzialności między kobietami i mężczyznami.

Bibliografia

1. Anioł W. Europejska polityka społeczna.

Implikacje dla Polski, Instytut Polityki

Społecznej UW, Warszawa 2003
2.

Balcerzak-Paradowska

Polityka

rodzinna

perspektywie

integracji

europejskiej, w: Balcerzak-Paradowska B.

(red) Praca i polityka społeczna wobec

wyzwań integracji. Studia i Monografie

IPiSS, Warszawa 2003
3. Balcerzak-Paradowska B. Rodzina i

polityka rodzinna na przełomie wieków,

Studia i Monografie IPiSS, Warszawa 2004

Document Outline