Leczenie chorób układu oddechowego



Prezentacja uzyskanych wyników



Ograniczenie ruchu i wysiłku



Działanie lecznicze:



Farmakologiczne



Żywieniowe

Toksyczne działanie tlenu



Układ oddechowy - dochodzi do obrzęku, a następnie zwiększenia

grubości bariery pęcherzykowo-włośniczkowej. Z upływem czasu

dochodzi do wydostawania się płynu, a następnie białek z naczyń

kapilarnych krążenia płucnego do podścieliska i tworzenia błon

szklistych. Działanie toksyczne tlenu jest jedną z przyczyn rozwoju

dysplazji oskrzelowo-płucnej. Równocześnie dochodzi do zmian

degeneracyjnych nabłonka dróg oddechowych i upośledzenia czynności

rzęsek, co powoduje zaleganie śluzu i rozwój zmian obturacyjnych.



Mózg - dochodzi do rozwoju kwasicy tkankowej (przesunięcie krzywej

dysocjacji hemoglobiny i utrudniony transport C0

), która sprzyja

wystąpieniu drgawek i stanu padaczkowego.



Układ krążenia - dochodzi do zmniejszenia rzutu systemowego i

przepływu mózgowego (skurcz tętnic).



Erytrocyty - dochodzi do utleniania białek błony komórkowej i

wystąpienia hemolizy.



Gałki oczne - toksyczność tlenu jest uznawana za jedną z przyczyn

rozwoju retinopatii wcześniaków w wyniku uszkodzenia siatkówki.

Sposoby aplikacji tlenu



przez cewnik wprowadzony do jamy nosowej. Tlen podawany z

szybkością do 3 l/min pozwala zapewnić stężenie tlenu w mieszaninie

oddechowej do 30% i zwiększyć saturację o około 15-20%.



przez maskę twarzową bez regulacji stężenia. Przy dopływie tlenu z

szybkością do 5 l/min metoda ta zapewnia stężenie 0

w mieszaninie

oddechowej do 50%.



przez maskę twarzową z workiem oddechowym i zastawką. Maska

taka umożliwia uzyskanie 100% stężenia tlenu w mieszaninie oddechowej.



przez budkę głowową. Do wykonanej z przezroczystego tworzywa budki

głowowej, która nakrywa głowę zwierzęcia, skierowany jest dopływ tlenu z

prędkością 3-8 l/min. Zapewnia to dostarczenie dobrze tolerowanej

mieszaniny gazów zawierającej tlen w stężeniu do 70%.



tlenu do worka samorozprężalnego. Tlen podawany jest przez zastawkę

wdechową, jego stężenie regulowane jest natomiast długością dołączonej

do worka samorozprężalnego karbowanej rury (alternatywnie można

przyłączyć worek oddechowy). W czasie resuscytacji obowiązuje zasada

stosowania jak największego stężenia tlenu do oddychania (100%).

Kliniczne objawy
niedotlenienia



Sinica - występuje, gdy stężenie odtlenowanej hemoglobiny
wynosi co najmniej 5 g% (Uwaga: objaw ten nie występuje u
chorych z ciężką niedokrwistością [stężenie hemoglobiny we
krwi <5 g%]);



Duszność - wyraz nadmiernej pracy mięsni oddechowych w
celu zwiększenia wentylacji minutowej;



Niepokój, pobudzenie, lęk - świadczą o niedotlenieniu
ośrodkowego układu nerwowego;



Utrata przytomności - występuje w skrajnych stanach
niedotlenienia ośrodkowego układu nerwowego;



Kwasica metaboliczna - jest wyrazem przemiany
beztlenowej w tkankach

Metaboliczne
konsekwencje
niedotlenienia



Hipoksja



Hyperkapnia



Kwasica oddechowe



Kwasica metaboliczna - jest wyrazem przemiany
beztlenowej w tkankach



Zaburzenia wodno-elektrolitowe



Śmierć

Monitorowanie leczenia
tlenem



Leczenie tlenem jest skuteczne, gdy:



Pa0

wzrasta do wartości 80-100 mm Hg i(lub)



wysycenia hemoglobiny tlenem mierzone
pulsoksymetrem wynosi 94-98%



ustępują objawy kliniczne niedotlenienia (sinica,
duszność).

PRZYCZYNY PORAŻEK



Czy właściciel przestrzega zaleceń



Czy leczenie nie było za krótkie



Czy odpowiednio została dobrana
dawka i częstotliwość jej podania



Czy zastosowano właściwy lek

PRZYCZYNY PORAŻEK



Czy oczekiwania właściciela nie są
zbyt duże do postanowionego
rozpoznania



Czy postawiono właściwe
rozpoznanie



Czy leki są przechowywane we
właściwych warunkach

Document Outline